The Quill - Master of the Skies (2026)
mijn stem
3 stemmen
Zweden
Rock
Label: Metalville
-
Master Of The Skies (6:08)
-
Dark City (4:05)
-
You Can Not Kill My Soul (4:07)
-
It's Over (3:34)
-
Son Of Light (1:52)
-
If Tomorrow Never Comes (4:29)
-
Now You Are Gone (1:59)
-
Light Turns Low (5:22)
-
Mastodon (9:24)
-
Master Of The Skies (Reprise) (1:57)
0
geplaatst: 25 augustus, 12:43 uur
heerlijk rock lptje van de mannen uit Zweden, heb ze in et begin wel gevolgd , de 2 eerste cds, daarna wat uit et oog verloren, dit is de nieuwe lp, klinkt super !
0
geplaatst: 26 augustus, 09:33 uur
Dit bandje heeft altijd wel een bepaalde charme gehad. Nergens inventief of vernieuwend en dit collectief is ook nooit echt te betrappen geweest op een geheel eigen gezicht.
Toch heeft The Quill enkele aardige platen op haar naam staan.
De verering van Sabbath lag er altijd al dik bovenop, het lijkt nu net of ik Ozzy hoor zingen op You Can Not Kill My Soul.
Je kunt dan ook wel raden uit welk decennium de heren hun inspiratie putten.
Master of the Skies tovert dan ook een glimlach op mijn gezicht. Het wijkt qua songmateriaal maar weinig af van de voorgaande platen, liefhebbers kunnen moeiteloos overgaan tot aanschaf.
Wat de band alleen altijd wat parten heeft gespeeld; net te weinig onderscheidend vermogen en songs die weliswaar degelijk in elkaar steken, maar je ook niet omver blazen.
The Quill vormt voor mij typisch een band die te groot is voor het servet maar te klein voor het tafellaken en daar is overigens niks mis mee.
Toch heeft The Quill enkele aardige platen op haar naam staan.
De verering van Sabbath lag er altijd al dik bovenop, het lijkt nu net of ik Ozzy hoor zingen op You Can Not Kill My Soul.
Je kunt dan ook wel raden uit welk decennium de heren hun inspiratie putten.
Master of the Skies tovert dan ook een glimlach op mijn gezicht. Het wijkt qua songmateriaal maar weinig af van de voorgaande platen, liefhebbers kunnen moeiteloos overgaan tot aanschaf.
Wat de band alleen altijd wat parten heeft gespeeld; net te weinig onderscheidend vermogen en songs die weliswaar degelijk in elkaar steken, maar je ook niet omver blazen.
The Quill vormt voor mij typisch een band die te groot is voor het servet maar te klein voor het tafellaken en daar is overigens niks mis mee.
* denotes required fields.
* denotes required fields.