The Jayhawks - Sanctuary Park (2026)

Keeping Out Heads Anove Water is weer eens een ouderwetse Jayhawks song. Heerlijk, hopelijk staat het album er vol mee.

Na een eerste luisterbeurt klinkt het allemaal zoals ik gewend ben: samenzang, lekkere energie en afwisselend. Weet echter niet of dit nu zo’n album is waar ik na een tijdje op terug zou grijpen, maar heb deze in mijn luisterlijst gezet. Overigens het hele album komt relax over zonder echte uitschieters.

Weer een verzorgd album, waarbij het wel erg poppie begint, maar gelukkig wel, gedurende hetcalbum, de country terugkeert. Wat mijn voorganger al zei, geen uitschieters, maar wel weer prima album om naar te luisteren. Een typische 3.5 !

Recensie | The Jayhawks – Sanctuary Park | Nieuweplaat.nl

De Amerikaanse countryrockband The Jayhawks bestaat inmiddels alweer veertig jaar. Die periode heeft een aantal invloedrijke albums opgeleverd, zoals Tommorow The Green Grass (1995), Smile (2000) en Rainy Day Music (2003). Het is tegen die achtergrond een bizar gegeven dat de vierkoppige band in die veertig jaar geen enkele toonaangevende muziekprijs gewonnen heeft. Sterker nog, The Jayhawks is nog nooit genomineerd voor een Grammy-award. Het is voor de trouwe schare fans te hopen dat het nieuwe album Sanctuary Park dit lot wél ten deel valt, want daar bieden de elf tracks meer dan voldoende aanleiding voor.

Dat de tijd zijn sporen nalaat op de stembanden van zanger, tekstschrijver en gitarist van The Jayhawks Gary Louris, is een zegen. Wat klinkt hij op Sanctuary Park doorleeft, gekwetst en toch ijzersterk. Het rafelrandje op zijn stembanden is duidelijker aanwezig, wat hem nog meer dan voorheen doet klinken als een mix van Bob Dylan en Neil Young. Het refrein op albumopener Keeping Our Heads Above Water is heerlijk losjes gezongen. Nu stond The Jayhawks immer al bekend om zijn samenzang die teruggrijpt op bijvoorbeeld Crosby, Stills, Nash & Young. Deze opener doet daar nog een schepje bovenop doordat het een live studio-opname is. Daardoor is de klank meer open, spontaan en energiek.

Volgende track is Kingston Girl, waarin vooral de tekst van het tweede couplet bepalend is. ‘It started off in Lake Louise/Took three days to get to Saugerties/Shoveled snow outside Big Pink/Watched the silver sun slowly sink.’ Hier komt heel veel samen, wat de kwaliteit van songteksten schrijven van Louris onderstreept. Saugerties is de plaats op zo’n anderhalf uur rijden van Bethel; de plaats waar het beroemde festival Woodstock plaatsvond. In Saugerties staat een groot roze huis (Big Pink), waar Bob Dylan samen met The Band The Basement Tapes (1967) opnam. En voordat The Band The Band heette, droegen ze de naam The Hawks. Kortom; Kingston Girl is een aangenaam soort duik in de Noord-Amerikaanse popgeschiedenis.

Als vervolgens de eerste gitaarklanken van Mr. Lincoln uit de speakers tevoorschijn komen en het heerlijke nasale geluid van Louris volgt en zingt ‘I was playing in The Band’, zit het wat ons betreft met (in ieder geval de nominatie voor) een Grammy-award wel goed. Leap Of Faith, even verderop op Sanctuary Park, bevestigt dit zekerheidshalve nog even.

Het losse, open geluid met veel ruimte tussen de instrumenten, geeft het album zijn charme. Producer Bob Ezrin, die in 2000 ook achter de knoppen zat bij de opname van het eerdergenoemde album Smile, heeft de nummers op Sanctuary Park iets ouderwets en organisch meegegeven door de band live in de studio te laten spelen. Het aanstekelijke uptempo folkrock-nummer American Midnight is exemplarisch voor deze sound.

Titeltrack Sanctuary Park gaat over een plaats in Canada waar de vrouw van zanger Gary Louris is opgegroeid. Hij gebruikt een park dat in die plaats gelegen is als metafoor voor het teruggaan naar de persoon die je ooit was. Een beetje psycholoog zou zeggen: het kind in jezelf zoeken. Deze sleuteltrack verklaart waarom het album zo’n sterk tijd- en plaatsgevoel heeft. Het gaat voortdurend over waar je bent en wanneer je bent.

Dat kind doet ook nog van zich spreken in slotlied Rowing The Boat, want oorspronkelijk schreef Louris dit voor kids-zender Nickelodeon. En het klinkt ook als een lullaby, maar wel een met een serieuze boodschap: we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, dus draag je steentje bij door te roeien tot we zijn op de plek waar je jezelf kunt zijn.

Wat ons betreft zit het met die Grammy-award dit jaar dus wel goed met dit heerlijke Americana-album Sanctuary Park. Maar laat het alsjeblieft niet zo’n ongemakkelijke, tenenkrommende oeuvre-award zijn. The Jayhawks verdient meer erkenning en waardering dan dat.

Een degelijk nieuw album van The Jayhawks. Maar ook een dagelijk album van deze band is nog de moeite waard.

Hands Upon the Wheel is op dit moment de favoriet.

Ja die en It'll Be All Right Tonight blijft lekker hangen. Terecht ook wat je schrijgt vigil dat degelijk bij The Jayhawks nog steeds garant staat voor waar voor je geld

Ik hoor het album nu en ben bij Mr. Lincoln aanbeland. Dit is overduidelijk de stem van Tim O'Reagan, niet die van Louris.

dit moet me even van mijn hart ; dit album heeft niet de kwaliteiten van o.a. "hollywood town hall" of "tomorrow the green grass" en "smile"
na enkele luisterbeurten rangschik het als middelmatig .
ik ben een muziekliefhebber ,geen jayhawks - die hard fan ;met dit album maken ze geen nieuwe fans
opgelet : ik beantwoord geen boze reacties
nu nog maar eens "hollywood town hall"opgezet .heerlijk

Ik zal direct toegeven dat ik The Jayhawks al een jaar of 20 uit het oog was verloren. Ook de oude platen liggen stof te vergaren in hun cd hoesjes. Nadat ik een prettige single had gehoord, ben ik ook naar het album gaan luisteren en mijn reactie was al snel, ik voel hetzelfde als toen ik 'Hollywood Town Hall' en 'Smile' voor het eerst hoorde. Kortom, Sanctuary Park kan een favoriet worden van deze band.

Het album begint overigens met een stevige referentie aan The New Pornographers. Dat "oh-oh" en de strakke manier van spelen geeft het duidelijk weg. Daarna ontspint zich een typisch The Jayhawks album met country, country rock en een beetje pop. Prachtige samenzang achter de stem van Gary Louris die toch duidelijk ouder begint te klinken. Samen is het overigens ontzettend mooi. Maar ook degelijk, ietwat voorspelbaar en geregeld netjes binnen de lijnen kleurend.

De band komt weer deze kant uit, maar daar ga ik niet bij zijn. Ooit heb ik de toegift niet afgewacht en besloten de trein naar huis te nemen. Ik vond het dodelijk saai live daar in Tivoli. Daarin is de band wel uniek voor mij.

Hollywood Town Hall, Tomorrow the Green Grass en Rainy Day Music vond ik fraaie albums. En dat vind ik nu nog altijd. Ik draai ze nog geregeld. Sound of Lies en Smile konden mij echter een heel stuk minder bekoren. En dat geldt nog meer voor de albums van de laatste 20 jaar.

Maar ja, toch een beetje nieuwsgierig naar dit nieuwe album. Dus toch maar luisteren. Het begin deed bij mij gelijk de stekels opsteken. Dat "oh-oh-oh" kunnen sommigen misschien wel catchy vinden, maar ik krijg er spontaan rode vlekken van. Doet mij sterk denken aan ongeveer hetzelfde "ho-he-ho" van Mrs Vandebilt van Paul McCartney & Wings. Ook daar krijg ik jeuk van.

Maar na deze slechte start ging het weer een stuk beter. Aardige songs, maar niet bijzonder. Goede zang, maar je hoort toch dat de stem van Gary Louris een wat ruw randje heeft gekregen. Mijn conclusie: hetzelfde als de laatste vier albums. Aardig om te horen, maar toch middelmaat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Jayhawks - Sanctuary Park - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Jayhawks - Sanctuary Park
Bij The Jayhawks denk ik nog altijd onmiddellijk aan de twee prachtalbums die de band in 1992 en 1995 maakte, maar sindsdien weet de band een behoorlijk hoog niveau vast te houden, zoals het ook weer te horen is op het nieuwe album Sanctuary Park.

Het is redelijk lang stil geweest rond The Jayhawks, maar de band rond Gary Louris viert dit jaar zijn veertigjarig bestaan met een tour en een nieuw album. De band zette ooit het nieuwe genre alt-country op de kaart, maar verwerkt inmiddels ook invloeden uit de 70’s countryrock en omliggende genres. De band kende na het vertrek van Mark Olson in 1995 mindere jaren, maar de meeste albums van de band uit Minneapolis zijn goed. Het geldt ook weer voor het vorige week verschenen Sanctuary Park, dat misschien net wat lichtvoetiger klinkt dan het beste werk van de band, maar ook absoluut het zo herkenbare Jayhawks-geluid laat horen. De band gaat inmiddels 40 jaar mee, maar steekt nog in een uitstekende vorm.

De Amerikaanse band The Jayhawks maakte met de albums Hollywood Town Hall uit 1992 en Tomorrow the Green Grass uit 1995 twee albums die moeten worden gerekend tot de kroonjuwelen van de alt-country. Het zijn albums die optimaal profiteren van de schrijverskunsten en de harmonieën van Gary Louris en Mark Olson, de twee voormannen van de band.

Mark Olson verliet de band vrij snel na de release van Tomorrow the Green Grass en dat was een serieuze aderlating, maar de band uit Minneapolis, Minnesota, bleef goede albums maken, waarvan met name Rainy Day Music uit 2003, Paging Mr. Proust uit 2016 en Back Roads and Abandoned Motels uit 2018 niet eens zo heel veel onder deden voor de twee beste albums van de band. De door George Drakoulias ook nog eens prachtig geproduceerde klassiekers uit de eerste helft van de jaren 90 bleven echter onovertroffen.

Dit jaar staat in het teken van het veertigjarig bestaan van The Jayhawks, ter ere waarvan de band later deze maand Paradiso aandoet, maar vorige week verscheen ook een nieuw album van de band. Sanctuary Park is de opvolger van het zes jaar oude XOXO, dat ik overigens een prima album vond.

Het nieuwe album van de band uit Minneapolis opent wat gezapig met “O O O”- en “Do Do Do Do Do”-refreintjes in de eerste twee tracks en in een week met heel veel releases schoof ik het album daarom aan de kant, overigens wel met het idee om het later nog eens te proberen. Sanctuary Park bereikte de afgelopen week de eerste plek in de EuroAmericana chart en wist na de valse start ook mij te overtuigen.

Het is een album dat goed aansluit op nagenoeg alle andere albums die de band sinds het vertrek van Mark Olson heeft gemaakt. De pure magie van Hollywood Town Hall en Tomorrow the Green Grass ontbreekt misschien, maar de band heeft het vertrek van Mark Olson uitstekend opgevangen en tekent nog altijd voor fraaie harmonieën in prima songs.

Ook Sanctuary Park verdient het etiket “alt-country”, maar de band verwerkt ook andere invloeden, waaronder invloeden uit de 70s countryrock en flarden van The Beatles, die ook op het nieuwe album weer opduiken. Het nieuwe album van The Jayhawks werd geproduceerd door de legendarische producer Bob Ezrin, die onder andere Berlin van Lou Reed en The Wall van Pink Floyd produceerde en met wie de band eerder werkte op het album Smile.

Het is een producer die wel raad weet met een tijdloos geluid en dat is te horen op Sanctuary Park, dat ook uit de jaren 70 had kunnen stammen. Het klinkt wat lichtvoetiger dan het meer alt-country getinte werk van de band, maar naarmate het album vordert wordt Sanctuary Park steeds beter. De bezetting met Gary Louris, Marc Perlman, Tim O'Reagan en Karen Grotberg gaat inmiddels behoorlijk lang mee en dat hoor je op het nieuwe album dat hecht en geïnspireerd klinkt.

Ik mis af en toe de scherpe kantjes, maar het luistert allemaal wel bijzonder lekker weg en het is vakkundig en hoorbaar met veel plezier gemaakt, wat doet uitzien naar de aankomende tour van de band. Sanctuary Park is zo een typisch Jayhawks-album, dat niet onderdoet voor alles dat de band na 1995 heeft gemaakt. Ik liet me even op het verkeerde been zetten door de refreintjes in de eerste songs, maar inmiddels kan ik zeker genieten van het zoveelste album van The Jayhawks. Erwin Zijleman