Blondshell - Violins (2026)

Wat een plaat, sowieso een heel fijn album.

Ik was bij het tweede album eigenlijk al afgehaakt. Vanwege de positieve cijfers en berichten her en der, zal ik deze maar een beurt geven.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Blondshell - Violins - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Blondshell - Violins
Violins, het derde album van Blondshell, roept nogal uiteenlopende reacties op en dat begrijp ik want het is een album dat van alles goed doet, maar tegelijkertijd geen duidelijke keuzes maakt, wat mij minder in de weg zit overigens.

Ik vond de eerste twee albums van Blondshell echt heel goed en bij eerste beluistering van Violins was ik ook best te spreken over het derde album van de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum. Het is ook een album dat me wel wat in verwarring brengt, waarbij ik stiekem toch beïnvloed word door een aantal veel minder positieve recensies. Blondshell omarmde op haar debuutalbum vooral de 90s indierock, maar sleept er op Violins van alles bij. Dat is goed voor de variëteit, maar het zorgt er ook voor dat het album wat minder makkelijk en in ieder geval een minder intense indruk maakt. Mijn overall indruk is positief, maar ik begrijp de critici eerlijk gezegd ook wel.

Na haar titelloze debuutalbum uit het voorjaar van 2023 kwam Blondshell al snel met een tweede album. Voor de opvolger daarvan heeft Sabrina Teitelbaum zelfs nog minder tijd genomen. Nog geen anderhalf jaar na het uitstekende If You Asked For A Picture is immers deze week haar derde album Violins verschenen.

Op Spotify zie ik ook nog het eind vorig jaar verschenen album Another Picture, dat een luxe editie is van If You Asked For A Picture met heel veel extra tracks. Dat album ken ik niet, maar ik was zeer te spreken over de eerste twee albums van Blondshell. Op deze albums maakt het alter ego van de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum muziek met flink wat invloeden uit de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt.

Met name het debuutalbum van Blondshell werd warm onthaald door de critici, waarvan een aantal de muziek van Sabrina Teitelbaum zelfs vergeleek met de muziek van een jonge PJ Harvey. Ik vond If You Asked For A Picture persoonlijk nog wat beter dan het titelloze debuutalbum, onder andere omdat Sabrina Teitelbaum op dit album wat opschuift richting de indierock van het moment.

Over het deze week verschenen Violins lees ik vooralsnog wat wisselende recensies. Een deel van de recensenten hoort de ontwikkeling die Sabrina Teitelbaum sinds haar debuutalbum heeft doorgemaakt, maar ik lees ook wel recensies waarin Violins wat gewoontjes, weinig onderscheidend of zelfs oppervlakkig of nep wordt genoemd. Het gekke is dat ik beide soorten recensies deels herken bij het beluisteren van Violins.

Ook op Violins werkt Sabrina Teitelbaum weer samen met producer Yves Rothman, die ik eigenlijk alleen van de albums van Blondshell ken. Vergeleken met de vorige twee albums hebben de invloeden uit de 90s indierock een stapje terug gedaan op Violins. Op het derde album zoekt de Amerikaanse muzikante nog meer toenadering tot de indierock van het moment, met uitstapjes naar indiepop en singer-songwriter muziek.

Het geluid op het album is wat steviger aangezet en klinkt soms wat ruwer, al begrijp ik ook de recensenten die juist klagen over een wat gepolijst geluid. Het is een geluid dat mij wel aanspreekt, vooral omdat Blondshell makkelijk schakelt tussen verschillende klanken, wat dynamiek toevoegt aan het album.

Het is aan de ene kant jammer dat Blondshell de invloeden uit de jaren 90 wat heeft losgelaten, maar ze is op Violins wel een kind van deze tijd en levert kwaliteit. Het is misschien allemaal wat netjes binnen de lijntjes gekleurd, maar het zit me zeker niet in de weg.

Ik heb ook wel wat met de stem van Sabrina Teitelbaum en hoor haar op Violins wel degelijk persoonlijke teksten vertolken. Het komt op mij oprecht over, waardoor ik het nieuwe album van Blondshell zeker geen oppervlakkige plaat vind. De muzikante uit Los Angeles eet op Violins van meerdere walletjes, wat ten koste gaat van de consistentie van haar geluid, al vind ik de variatie ook wel aangenaam.

Ik geef eerlijk toe dat er ook wel momenten zijn waarop de nieuwe muziek van Blondshell volkomen langs me heen gaat, maar het album kan ook vermaken met makkelijk in het gehoor liggende songs met lekker veel gitaren en prima zang. Ik ben wel benieuwd welke kant het op gaat met Blondshell. Van mij mag Sabrina Teitelbaum net wat meer tijd nemen voor album nummer vier. Erwin Zijleman

Ik luister veel naar dit album de laatste week. Toegegeven, de hoes is werkelijk prachtig, wie kan daar nu niet verliefd op worden? De inhoud is echter ook heel fraai: hele catchy en doorvoelde poprock met inderdaad dat karakteristieke onbezonnen 90s sausje. Opener Violins zet meteen de toon waarbij My Heart Works So Hard dan weer heel groovy is tegenover het zomerse Lucky.

Het tweeluik Sea Legs en New Shape is wat meer ingetogen en zetten je daardoor even op het verkeerde been. Mooie liedjes die een andere kant van Blondshell laten zien. Het drieluik erna zet de trein weer vol op de rails met Stone Fruit, Two Fried en Trojan Horse - waarbij het met Knotted nog eenmaal gas verminderd om vervolgens het station in te rijden.

Is het wereld-wereldschokkend, nee - is het enorm lekker en heb ik zin om dit in december in Amsterdam te gaan aanschouwen. Absoluut. Ik ben een sucker voor (goede) 90s rock, en Sabrina Teitelbaum is goed, gelaagd en bovenal niet bang om verschillende hoeken in te duiken.

...en nu die vinyl maar kopen en ophang-... euh afspelen!

De recensie in Oor leek met name te gaan over wat deze plaat niet is, gebaseerd op de bio. Ik heb de neiging om deze schrijfsels doorgaans niet te lezen en zeker niet voordat ik de muziek heb gehoord. Dat leidt alleen maar af. Luisterend met een open oor, hoor ik een plaat die zich heel prettig nestelt tussen indierock en pop met een enkele afslag naar een ballad. Sabrina Teitelbaum heeft zeker geen meesterwerk afgeleverd, maar zeker wel een plaat die er mag zijn. Hoe binnen een lied naar musiceren op orkaankracht wordt toegewerkt, bevalt heel goed en zorgt voor veel variatie op het album. Haar stem is prettig om naar te luisteren, ondanks dat ze soms een tikje verveeld klinkt. Dat ze beter kan, misschien is anders een beter woord, laat ze in 'Reinstall' horen. Al met al een prima album dat Violins.

Goed album maar niet over de hele linie. Sommige nummers zijn erg tof, sommige nummers doen minder.
Een 7.8 voor mij.
Hoes is tof trouwens.