Met: Colin Walcott (sitar, tabla), Don Chery (trumpet, wood flute), John Abercrombie (guitar, electric mandolin), Palle Danielsson (bass), Dom Um Romao (percussion, Tamborine, berimbaeu)
Dit is een heel bijzonder plaatje. Toevallig had ik onthouden dat deze plaat best wel wat waardering kreeg op Allmusic. Daarnaast viel uiteraard de naam 'Don Cherry' op. Ik hou wel van wat Don, vooral in een kleinere setting. Danielsson en Abercrombie zijn uiteraard ook geen onbekenden. Zelf hou ik erg van de crossovers met wereldmuziek die je soms in jazz tegenkomt. Dat is vaak volledig mijn straatje. Grote gevaar is natuurlijk vaak dat het hippie geneuzel wordt maar daar maakt deze plaat zich zeker niet schuldig aan. Als
blabla het mooi vindt dan zit je op dat vlak ook vaak wel safe. Hoewel hij naar mijn eigen verbazing wel waardering heeft voor Kamasi... Afijn jammer genoeg zien we blabla niet meer zo vaak.
Laat ik dan even een goed woordje doen voor deze plaat. Goed een beetje hippie-achtig is het allemaal wel, een klein beetje dan toch. Daarnaast hoor ik een duidelijke link met fusion. Soms is Miles Davis niet eens zo ver weg. Dat maakt het tegelijkertijd ook weer een hele ontspannen plaat. De sitar van Walcott gaat ontzettend goed samen met Cherry's trompet, die overigens wat stabieler klinkt dan op zijn eigen opnames. Zijn toon klinkt wat voller dan wat ik van hem gewend ben en wat minder wispelturig. Abercrombie speelt uitstekend evenals de lekkere baspartijen van Danielsson. Het lijkt alles bij elkaar op een soort ambient jazzplaat waar wel heel goed op wordt gemusiceerd. De zware echoende ECM sound past er uitstekend bij. Gewoon lekker.