The Tubs - Hard Life (2026)

Oh woh wat is dit goed, wat een fijne plaat (zonder skippers). Alleen maar fijne referenties; Brogeal uit Schotland, The Tubs uit Wales, Lankum uit Ierland; is er dan weer een echte folkrock-revival aan de hand vanuit de oud-Keltische regionen? Van voornoemden is The Tubs - "Hard Life" mijn favoriet. Melodieus en energiek; Planxty meets REM & Husker Du; liemerig en jangly. Ik word hier enorm blij van.

hier word je inderdaad erg blij van Brandos! Flarden Husker Du (vergeet Sugar en Bob solo niet), REM, Richard Thompson (ik kwam zijn naam ook al tegen bij Shearwater en binnenkort bij hemzelf): een fraaie mengelmoes van alles met gitaar.

Hmm, ik lees veel positieve berichten over deze plaat. Maar vergelijkingen met R.E.M. zie ik als grote belediging voor Stipe en de zijnen. Hoor af en toe best een leuk liedje maar bv Now and Then en Stoop to Me zijn vervelend. Ik hoor eerder iets als Counting Crows, maar ook die doe ik dan geen recht (terwijl ik niet zo'n fan ben van de Crows). Ik vind het gewoon niet veel/weinig bijzonder.

Nou, ik dan weer wel. Lekkere pittige, stekelige en jangly (inderdaad) rock met zo'n Keltisch sausje dat het net even anders maakt. Lankum referenties herken ik dan weer niet, want dat zit veel meer in de hoek van de doom-folk (ook prachtig overigens). Hier meer Replacements of Lloyd Cole referenties. Maar ach, wat boeit het. Heerlijke plaat.

De eerste twee albums van The Tubs bevielen mij goed, net als het concert in Utrecht in februari '24. Een bandje om te blijven volgen, zoveel was rap duidelijk.
Op derde album Hard Life zijn de folkelementen helemaal terug, nadat die op de voorganger wat naar de achtergrond waren verdwenen. Ze zijn zelfs sterker dan op het debuut, mede dankzij mandoline en viool.

The Tubs is een indierockgroep met de pootjes in een oudere muziektraditie. Als je dan ook nog aangename liedjes weet te schrijven, die verpakt in meestal vlotte liedjes en van vriendelijke, gevoelige zang voorziet, dan heeft het mij te pakken.

Ja, dit is bijzonder leuk. Wie vergelijkt met andere namen doet The Tubs uit Cardiff en woonachtig in Londen (Heaven or London) tekort: dit is hártstikke Brits met enerzijds melancholie en anderzijds dartelende melodieën, waarbij teksten het alledaagse leven met z'n ups en ook menige down bezingen. Het kalme slot van het uptempo If You Don't Love Me bijvoorbeeld brengt een fraai contrast.

potjandosie, wellicht weten The Tubs twee kanten van jouw muzieksmaak te raken?

Ik hoor echt helemaal niet wat Ronald en Cor hierboven in deze plaat horen, bij elk nummer moet ik direct aan de begintune van Friends denken. De simpele teksten gaan naar een paar nummers ook knap irriteren. Misschien was ik hier vanavond gewoon niet voor in de stemming.

I'll Be There for You van The Rembrandts, een leuk liedje op z'n tijd op de radio inderdaad. Ik snap de associatie! Maar dan mis je toch de melancholie van The Tubs, althans, die hoor ik er zeker in.

bedankt voor de tip RonaldjK. zojuist een aantal nummers van dit album beluisterd. wellicht iets te heftig voor mij. de nummers klinken wat eenvormig en vind ik melodisch niet zo sterk. eigenlijk keer ik voor dit soort folk muziek altijd terug bij de Pogues, maar die hadden dan ook met Shane MacGowan een songwriter van de buitencategorie in hun gelederen. reden waarom ik vergelijkbare bands als o.a. Dropkick Murphys, Flogging Molly en The Men They Couldn't Hang ook een stuk minder waardeer bij gebrek aan memorabele songs. wil ook nog eens beginnen met de albums van het hier op MuMe veel geprezen Lankum en zag gisteren ook lovende berichten bij de EP "It's a Hell of an Age" van het eveneens Ierse Madra Salach. Tja er valt zoveel muziek te beluisteren.

Nou hè, en bovendien zoveel muziek uit eerdere dagen die eveneens het ontdekken waard is...