Angela Autumn - Believer (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Angela Autumn - Believer - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Angela Autumn - Believer
De Amerikaanse muzikante Angela Autumn maakte vijf jaar geleden een prachtig mini-album vol belofte, maar slaat op haar deze week verschenen album Believer allerlei nieuwe wegen in en doet dat ook met haar stem.

Na een paar keer horen ben ik behoorlijk onder de indruk van Believer, het eerste volwaardige album van Angela Autumn, en begrijp ik alle lovende woorden van met name de Amerikaanse muziekpers. Het duurde wel even, want wat heb ik moeten wennen aan de zang op het album. Angela Autumn gebruikt haar stem anders dan in het verleden en streek bij mij in eerste instantie nogal tegen de haren in. Het is een kwestie van wennen, want inmiddels hou ik van de songs, de invloeden, de muziek en de zang op Believer, dat soms wat tegendraads klinkt, maar ook verpletterend mooi is. Believer had ik na één keer horen zomaar aan de kant kunnen schuiven, maar wat blij dat ik dat niet gedaan heb.

Believer, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante Angela Autumn, wordt deze week uitvoerig geprezen op Amerikaanse muziekwebsites met een voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek, maar ook muziekmedia met een voorliefde voor indiepop en indierock als Pitchfork en Paste zijn heel enthousiast over het album van de muzikante uit Nashville, Tennessee.

Ik begon daarom met hooggespannen verwachtingen aan de beluistering van het album en was direct onder de indruk van de sterke songs, de mooie mix van invloeden en het gloedvolle en veelkleurige geluid. Ik was in eerste instantie minder enthousiast over de stem van Angela Autumn, die op haar nieuwe album nogal bijzonder zingt.

Het gekke is dat ik Angela Autumn ken van haar in 2021 verschenen debuutalbum of eigenlijk mini-album Frontiers Woman. Het is een mini-album dat vijf jaar geleden overliep van de belofte en dat op mij vreemd genoeg vooral indruk maakte met de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die overigens werd geboren in de Appalachen.

Ik weet niet wat er de afgelopen vijf jaar is gebeurd, maar de stem van Angela Autumn klinkt totaal anders. Ik vond de stem van Angela Autumn bij eerste beluistering van Believer nogal ruw en onvast klinken en ik was ook niet direct blij met haar expressievere manier van zingen, waarbij ze de noten lang vast houdt.

Ik weet inmiddels wel dat je aan bijzondere stemmen moet wennen. Bijna alle stemmen van de vrouwelijke psychedelische folkies uit de jaren 60 en 70 vond ik bij de eerste kennismaking niet mooi en dat gold ook voor de stem van Joni Mitchell en minder lang geleden voor de stem van Big Thief zangeres Adrienne Lenker en alle zangeressen die zich door haar hebben laten inspireren.

Ik vond het in het geval van Angela Autumn wel wat doorbijten, maar opeens was er het moment dat haar stem me wel raakte en ik de ruwe schoonheid en de emotie in haar stem wel hoorde. Vervolgens begon het echte genieten van Believer, want wat is het een goed album.

Angela Autumn werd zoals gezegd geboren in de Appalachen en dat hoor je in een aantal songs, die spaarzaam en akoestisch zijn ingekleurd, zoals het door banjo gedomineerde Mountain Stream. Angela Autumn laat op haar nieuwe album horen dat ze meerdere invloeden kan verwerken, wat een fascinerend album oplevert.

Helemaal aan de ene kant van het spectrum staan de songs waarin Appalachen folk de belangrijkste inspiratiebron was, maar via wat donkere en psychedelische folk en country maakt de muzikante uit Nashville helemaal aan de andere kant van het spectrum muziek die tegen de indierock aan schuurt, zoals in de titeltrack. De meeste songs op het album passen in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar door steeds te kiezen voor andere klanken en invloeden, zoekt Angela Autumn de grenzen continu op.

Ik kan me inmiddels niet meer voorstellen dat de stem van Angela Autumn bij eerste beluistering van Believer eerst de kat maar niet veel later ook mij de gordijnen injoeg, want zelfs in de meest expressieve momenten raakt de Amerikaanse muzikante me met haar zang. Ik zal niet de enige zijn die niet direct gecharmeerd is van de zang op Believer, maar probeer het even vol te houden en dit album kruipt langzaam maar zeer zeker onder de huid. Erwin Zijleman

Ik hou wel van dit, soort psychedelische alt country met banjo en gitaar, de clawfinger picking, de wat ruwheid dat doordringt. Het klinkt zoals ik denk dat de Appalachians klinken