Radwan Ghazi Moumneh & Frédéric D. Oberland - Eternal Life No End - Laylat Zulma' Maleunatun, Kahayat Talibiha (2026)

In bijna twintig jaar heb ik nog geen release toegevoegd en ik ben er niet trots op. Maar iets plaatsen bij een plaat die er voor mij toe doet, dat doe ik graag. Welnu, ليلة ظلماء ملعونة، كحياة طالبيها doet ertoe.

Radwan Ghazi Moumneh was de reden waarom ik een jaar of wat geleden Roadburn ontdekte. Verklaar u nader, hoor ik u denken. Nou, het duo waar hij deel van uitmaakt onder de naam Jerusalem In My Heart was toen een act die ik al een tijd graag wilde zien, vanwege de combi van beeld en geluid. De optredens vóór en ná matchten niet met mijn agenda, maar ze kwamen ook in Tilburg. Toen ik zag dat 't een festival optreden betrof, vond ik dat dat de pret niet mocht bederven al moest er 80 euro tegenaan gegooid worden. Het was geweldig en Roadburn was helemaal geweldig.

Deze plaat is dat ook. Natuurlijk hoor je de Levant in het geluid, maar ik hoor ook veel avontuur. Squeal of Swine zet letterlijk de toon en Dagger Eyes zet dat goed door. A Silence With No Ceiling is wellicht iets te ECM jazz maar A Shadow With No Silhouette brengt de juiste sfeer helemaal terug. En dan het weergaloze The Serpent, absoluut hoogtepunt van de release. Ik hoor en ik voel I Feel Love, zoals het zou kunnen klinken vanuit de restanten van een ontplofte graansilo in Beirut. Tenslotte is het goed chillen op de laatste twee tracks, zonder dat Eternal Life No End spanningsloos eindigt.

Tegenspoed is een vruchtbare bodem voor avantgarde, dat blijkt wel weer. Want behalve deze plaat en werk van het al genoemde JIMH komt er nog veel meer moois uit de Libanese diaspora.