Jess Williamson - A Mile South of Heaven (2026)

Leuk dat ze wat meer richting country lijkt te gaan. Lijkt me een goede combinatie.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jess Williamson - A Mile South of Heaven - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jess Williamson - A Mile South of Heaven
De Amerikaanse muzikante Jess Williamson maakte de afgelopen jaren een aantal geweldige albums en ook het deze week verschenen en wat meer tegen de countrymuziek aanleunende A Mile South of Heaven is er weer een.

Cosmic Wink van Jess Williamson is inmiddels alweer acht jaar oud, maar het is een album waar ik nog vaak naar luister. Ook haar andere albums komen nog met enige regelmaat voorbij, want ik vind het oeuvre van de muzikante uit Los Angeles vooralsnog indrukwekkend mooi en ze voegt er deze week weer een interessant hoofdstuk aan toe. Alle albums van Jess Williamson klinken tot dusver anders en dat geldt ook weer voor A Mile South of Heaven. De keuze voor Shooter Jennings als producer is hierin bepalend geweest, want hij heeft de muziek van Jess Williamson voorzien van een stevige countryimpuls. Het past uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikante, die wat mij betreft nog wat mooier uit de speakers komt.

De eerste twee albums van de Amerikaanse singer-songwriter Jess Williamson heb ik gemist, maar wat was ik in 2018 onder de indruk van haar derde album Cosmic Wink. Op het album hoorde ik invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook uit de psychedelica, de Westcoast pop, de Laurel Canyon folk en nog veel meer. Ik heb van de week nog eens naar Cosmic Wink geluisterd en het album klinkt misschien nog wel het meest als Patti Smith die halverwege de jaren 70 niet in het harde en donkere stadsleven van New York is terechtgekomen, maar in de Californische zon.

Cosmic Wink haalde in 2018 mijn jaarlijstje, maar ik vind het in 2020 verschenen album Sorceress nog beter. Sorceress is een logisch vervolg op Cosmic Wink, maar invloeden uit de folk en country hebben een net wat grotere rol gekregen, zonder dat dit ten koste gaat van het bijzondere geluid van de muzikante uit Los Angeles. Samen met Katie Crutchfield, beter bekend als Waxahatchee, maakte Jess Williamson, tijdens de coronapandemie, een uitstekend album onder de naam Plains, dat in 2022 verscheen.

Ook in 2023 liet Jess Williamson van zich horen en maakte ze het bijzonder mooie en indringende breakup-album Time Ain’t Accidental, dat ook mijn jaarlijstje haalde, net als het album van Plains overigens. Ook het vijfde album van Jess Williamson is weer prachtig, al is het maar vanwege haar aansprekende zang en de productie van de gewilde Brad Cook, die ook achter de knoppen zat voor het album van Plains.

Deze week is het zesde album van Jess Williamson verschenen en dit keer koos ze voor Shooter Jennings als producer. De zoon van countrylegendes Waylon Jennings en Jessi Colter heeft de muziek van Jess Williamson een flinke countryinjectie gegeven. Het zorgt ervoor dat A Mile South of Heaven op het eerste gehoor wat minder veelzijdig en misschien ook wel wat gewoner klinkt dan met name Cosmic Wink.

Dat is jammer, maar het betekent wat mij betreft niet dat het nieuwe album van Jess Williamson tegenvalt. Ik ben zelf juist zeer gecharmeerd van het geluid op A Mile South of Heaven, dat door Shooter Jennings is voorzien van fraaie snarenklanken en een ruimtelijk geluid dat is gevuld met wolken pedal steel. Jess Williamson schuift op haar nieuwe album wat op richting countrymuziek, maar ze heeft zeker geen doorsnee countryalbum gemaakt.

Ook op A Mile South of Heaven weet de muzikante uit Los Angeles zich wat mij betreft te onderscheiden met haar zang. Ze zingt op haar nieuwe album met veel expressie en gevoel, maar de songs op het album klinken ook urgent. De invloeden uit andere genres zijn wat subtieler dan op de vorige albums, maar het zwak dat Jess Williamson heeft voor Laurel Canyon folk is nog steeds hoorbaar.

Op Cosmic Wink klonk haar muziek soms overvol, maar op A Mile South of Heaven zijn de klanken soms behoorlijk subtiel, waardoor de bijzondere stem van Jess Williamson alleen maar beter tot zijn recht komt. Luister naar tracks als Country Mile en Tracking the Tropics en je begrijpt wat ik bedoel.

Shooter Jennings haalde geweldige muzikanten naar de studio en heeft A Mile South of Heaven voorzien van een warm en organisch geluid waarvan ik heel veel plezier ga hebben tijdens de herfst- en winteravonden die eraan komen. En dat Jess Williamson ook dit jaar weer mijn jaarlijstje gaat halen, is wat mij betreft nu al een zekerheid. Erwin Zijleman

Aan het begin van het album klinkt het nog best fijn allemaal, maar de eentonigheid komt al snel opzetten.

Het uitstapje richting de country kan mij maar matig bekoren. Nergens meer de Jess van Cosmic Wink en. Soceress Maar alleen de maar voortjengelende slide gitaar. Het genre is ook zo uitgemolken dat je er nauwelijks in kan verrassen. Maar haar stem is zoals altijd geweldig en ze kan moeiteloos in de voetsporen treden van Dolly Parton.Maar ik hoor graag ergens anders

Helaas eens met de vorige reacties. De productie klinkt wat schraal en de instrumenten liggen te ver achter in de mix; daardoor komt het album niet lekker tot uiting. Tracks 1, 2, 4 en 5 zijn nog de moeite waard, al zit ik tegen die tijd te hopen op een fijne gitaarsolo die maar niet wil komen. De overige nummers hebben wel potentie en de tracktitels waren in ieder geval intrigerend en hoopgevend; ik denk dat ze er meer uit had kunnen halen. Bij veel nummers dacht ik ook dat het beter zou werken als ze iets meer uptempo waren geweest.

Charlie Marie heeft 10x minder Spotify-luisteraars dan Jess, maar zij weet vroeg op haar nieuwe album (het nummer Heart) wel meteen de juiste sound te vinden met overtuigend gitaarwerk. Een wereld van verschil.

Jess Williamson heeft bijzonder veel talent en potentieel; hopelijk komt ze snel weer met een album die de hele speelduur aanspreekt. Sorceress was de hele speelduur adembenemend, maar haar vorige album Time Ain't Accidental stokte ook rond track 5 aan bovengemiddeld goede songs.