Hakushi Hasegawa - Honest Feeling Album (2026)

The Owner of Sweetness is een persoonlijke kandidaat voor song van het jaar, maar ik lijk weinig mensen om me heen te kunnen overtuigen van de genialiteit ervan. Ik hoor een euforisch life-affirming, melodieus maar schurend meesterwerkje; m'n broer beschreef het als "gewoon vals". Enfin, maar goed dat men de rest van het album heeft gehoord, want dit is Hasegawa's meest gestoorde album tot nu toe, en dat zegt veel. De luisteraar wordt compleet murw gebeukt met verwrongen samples, omhoog gepitchte vocalen van Hasegawa, drumslagen die inslaan als donder, free jazz-achtige blazers en bizarre muzikale ideetjes (de drums die meetikken in het ritme van één van de gesprekspartners in Witchkeeper), trapbeats - goed, ik kan doorgaan, maar je kan het zo gek niet bedenken of het komt voor hier.

Maar ondertussen is er genoeg ruimte voor oprecht pakkende melodieën, een tekstuele rode lijn door het album (als ik het zo nalees: een twist op een sprookje waarin een prinses door een heks wordt ontvoerd, waarin uiteindelijk vooral de relatie tussen de prinses en de heks wordt verkend), en een waanzinnig breed scala aan geluiden dat verkend wordt: het album eindigt ronduit radiovriendelijk met Vanilla Value. Verre van gestoordheid onder het mom van gestoordheid dus. Ik ga nog heel lang met dit album bezig zijn gok ik zo, ook al staat er geen nummer op dat in zichzelf zo ongelooflijk cathartisch is als The Owner of Sweetness. Maar goed, dat is dan ook één van de beste liedjes van het jaar.

Ik luister momenteel veel Japanse muziek, dus ik heb dit na bovenstaand pleidooi een kans gegeven, maar helaas hoi123 hier kan ik niet veel mee. Het is me net te weinig structuur en te weird.

Bijzonder begrijpelijk! Als je hem nog een kans wil geven kan ik Air Ni Ni bijzonder aanraden - dat album bestaat echt uit liedjes en is stukken toegankelijker. Ik beschrijf dat album vaak als hoe Jacob Collier zou klinken als hij bezielde, catchy muziek kon schrijven.