M83 - I Wrote You a Letter (2026)

Apart, wel een nieuw album aankondigen maar niet tegelijk een single uitbrengen. Is dit weer een score voor een film?

Hoes ziet er dreigend uit... en is het nu toch echt of weer A.I.

Als het ook maar een kleine verwijzing is naar BTHU ben ik al tevree. Ik vrees het ergste..

Hij staat bij de reguliere albums.

Ik wacht nog steeds met smart af op de eerste single van dit album. Ook al werd ik keer op keer teleurgesteld bij elk album wat hij afleverde na Saturday = Youth.

Blister Sunrise

Lijkt op een "return to form" plaatje als BTDHU en SY. Laten we hopen dat het hele album dat is.

Raar hoe het zo ingekakt is, Hurry up was nog een goed album, Junk was een chaotische 80's trip, en Ai had dat beter gemaakt denk ik. De rest is allemaal wat bombastische filmmuziek

Eerste single uit "Blister Sunrise" met meer agressie in de synths.

Fijne eerste single!

Inderdaad, die eerste single is top; er zit weer spanning in.

Niet iets wat ik met een eerste luisterbeurt meteen kan beoordelen. Allemaal instrumentaal, dacht ik eerst, maar dan toch niet. Een soundtrack, soms emotioneel pakkend en dan weer episch ontploffend, maar om als filmmuziek weggezet te worden is het hier en daar ook te chaotisch, experimenteel en -tussen dat alles- ook nog dansbaar bij momenten. Enfin, het is heel wat. Dit vraagt nog enkele rondjes in de oren, voorlopig dan toch gevoelsmatig drie en een half.

Inderdaad voelt het heel erg aan als een iets te drukke score voor een natuurfilm of zo.

Een nummer als "Aged" heeft alle M83 ingrediënten met de toevoeging van een klassieke piano, doet dan denken aan enkele ingetogen nummers van Telekon van Gary Numan.

Op de website van de band staat het trouwens prima verwoordt als een herontdekking van het verleden. Toch zijn dit volgens de site geen oude demos die onder het stof gehaald zijn. Alleen de werkwijze van de begindagen zou nu wel de basis zijn geweest. Uitgelegd als minder 'perfect'. Maar voor mij kinken de nummers gewoon als goed uitgewerkt. Wat wel opvalt is dat de meeste nummers korter zijn, maar nog steeds meer Dream dan Pop zijn ook al is dat het genre dat het nauwst aansluit.

"Feeding Time" is nog het meest interessante nummer, met agressieve passages maar aan de andere kant ook doen denken aan Jean-Michel Jarre.

Nou... het is weer een typisch gevalletje "Digital Shades Vol.20"
Wanneer kruipt Anthony nou een keer uit z'n schulp? Laat Morgan Kibby weer terugkomen en ga er nu eens écht voor zitten. Maak mij weer eens blij met een rock/electronic/shoegaze plaat waar M83 zo bekend om stond.
Het kabbelt allemaal voort zonder dat het ergens spannend wordt. De synths daarentegen zijn weer bijna op "oud" niveau terug. Nu dus een album met meer passie en spanning, en probeer score muziek en muziek van eigen platen een keer te scheiden.

Goed album.