Cloven Hoof - Never a Prophet in Your Own Land (2026)

Tot een week geleden had ik nog geen noot gehoord van Cloven Hoof, ondanks het feit dat de band slechts vier jaar jonger is dan ik. De advance track Conquistador, die ik op YT tegenkwam, deed dit album op mijn checklist belanden.

Inmiddels heeft dit album - eerst digitaal en na een snel bezoek aan No Dust in Wezep ook fysiek - aardig wat rondjes gedraaid. Lekkere in de nwobhm-gewortelde nummers die nergens nieuw territorium verkennen, maar verdomd lekker klinken. Zanger Harry Conklin (van Jag Panzer, ook zo'n band die al zo lang meegaat maar waar ik nog nooit een nummer van gehoord heb) doet af en toe denken aan Biff Byford en ook muzikaal doet de band op de midtemponummers wel wat aan Saxon denken. Op andere nummers is weer een zweem van Iron Maiden aanwezig (bijvoorbeeld The Flying Dutchman). Dankzij de (meerstemmige) vocalen en het gebruik van toetsen krijgt het geluid van Cloven Hoof toch een eigen gezicht.

Dat het niet alles is wat goed blinkt, blijkt als Prodigal Son door de speakers galmt. Deze simplistische rocker valt uit de toon op dit album. Afsluiter Seven Sacred Wonders loopt ritmisch niet helemaal lekker, waardoor het nummer wat ongelukkig overkomt. Zonder die twee nummers was deze plaat een dikke 4 sterren geworden, nu hangt het tegen een 4 aan maar blijf ik op 3,5 steken.