Orville Peck - Mule (2026)
mijn stem
11 stemmen
Canada
Country / Rock
Label: Warner
-
Prologue (Eulogy of a Man Turned Mule) (0:54)
met Emmylou Harris, Noah Cyrus en Allison Russell
-
Big Ol' House (2:22)
-
Already Gone (2:49)
-
Rehab Blues (2:53)
-
Ring the Bell (2:21)
-
Blue Skies (2:34)
-
The Fall (3:59)
-
Cowboy Heart (3:10)
-
The Breeze, the Grass, the Mourning Dove and Me (3:03)
-
Run Out of Road (2:59)
-
Too Little, Too Late (2:52)
-
War of the Worlds (3:19)
-
Mule (4:18)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 26 juli, 21:09 uur
Na het geweldige concert in Utrecht kijk ik extra uit naar het nieuwe album van Orville.
0
geplaatst: 17 september, 17:12 uur
Orville Peck stond lang op mijn lijst 'die wil ik nog graag live zien' en eindelijk was het eerder dit jaar zo ver.
Orville kan weinig kwaad doen bij mij met zijn queer-country-pop. Ik besef heus wel dat hij geen hoogstaande country aflevert, maar het pakt me telkens weer en dat is nu niet anders.
Zijn stijl mag inmiddels bekend zijn (mede dankzij z'n donkerbruine stemgeluid), maar een nummer als Blue Skies valt best op door het ruige karakter ervan.
Ruig is zijn levensstijl ook en bijna was Orville niet meer onder ons. Alcohol en drugs eisten zijn tol. Het vormt het uitgangspunt voor Mule. Orville geeft zich behoorlijk bloot op persoonlijk vlak. In dat opzicht verklaart dat de hoesfoto ook wel (en we weten dat Orville er niet vies van is om nog meer kleding te laten vallen).
Het openingsintro van nog geen minuut gaat er gelijk al over: Emmylou Harris, Noah Cyrus en Allison Russell verklaren Peck dood waardoor hij opnieuw verder kan. Nadat hij bijna dood in een hotelkamer werd aangetroffen ging hij in rehab om vervolgens weer terug te vallen.
Hij heeft het allemaal in muziek omgezet. Zeker na het luchtige en feestelijke Stampede vol duetten is dit dus andere koek. Toch is het geen loodzwaar album geworden. We krijgen twaalf (ik tel het intro niet mee) vrij makkelijke pop-country songs voorgeschoteld die echt klinken als een klokje. Gooi daar zijn warme stem overheen en deze fan is helemaal tevreden met alweer zo'n heerlijk Orville Peck album.
En wat mij betreft komt ie snel weer terug voor een optreden, want dat was wat mij betreft een geweldige avond.
Orville kan weinig kwaad doen bij mij met zijn queer-country-pop. Ik besef heus wel dat hij geen hoogstaande country aflevert, maar het pakt me telkens weer en dat is nu niet anders.
Zijn stijl mag inmiddels bekend zijn (mede dankzij z'n donkerbruine stemgeluid), maar een nummer als Blue Skies valt best op door het ruige karakter ervan.
Ruig is zijn levensstijl ook en bijna was Orville niet meer onder ons. Alcohol en drugs eisten zijn tol. Het vormt het uitgangspunt voor Mule. Orville geeft zich behoorlijk bloot op persoonlijk vlak. In dat opzicht verklaart dat de hoesfoto ook wel (en we weten dat Orville er niet vies van is om nog meer kleding te laten vallen).
Het openingsintro van nog geen minuut gaat er gelijk al over: Emmylou Harris, Noah Cyrus en Allison Russell verklaren Peck dood waardoor hij opnieuw verder kan. Nadat hij bijna dood in een hotelkamer werd aangetroffen ging hij in rehab om vervolgens weer terug te vallen.
Hij heeft het allemaal in muziek omgezet. Zeker na het luchtige en feestelijke Stampede vol duetten is dit dus andere koek. Toch is het geen loodzwaar album geworden. We krijgen twaalf (ik tel het intro niet mee) vrij makkelijke pop-country songs voorgeschoteld die echt klinken als een klokje. Gooi daar zijn warme stem overheen en deze fan is helemaal tevreden met alweer zo'n heerlijk Orville Peck album.
En wat mij betreft komt ie snel weer terug voor een optreden, want dat was wat mij betreft een geweldige avond.
* denotes required fields.
* denotes required fields.