Bud Powell - Jazz Giant (1956)

Met: Bud Powell (piano), Ray Brown of Curly Russell (bass), Max Roach (drums)

Tot mijn eigen grote schaamte kwam ik er achter dat ik één van mijn grote helden, Bud Powell, nog nooit heb vereerd met een review. Hoog tijd dus! Dit is één van mijn grote favorieten van hem: op Verve en Blue Note was bijna elke drol van goud van hem wat mij betreft. Ik begrijp de voorkeuren voor één van de labels dan ook niet, vooral omdat de periodes dwars door elkaar liepen.

Wat wel kan gebeuren met een plaat van Bud: hij kan er slecht aan toe geweest zijn die dag. Bud had forse psychische problemen en was ietwat oneerbiedzaam gezegd een beetje gek. Tragisch aan het verhaal is dat dit waarschijnlijk is gekomen door een zware mishandeling door een agent (Black Lives Matters is natuurlijk bepaald niet iets van de huidige tijd). Anyway, op zo'n 'gekke' dag kon je weleens een hele andere Bud horen. Met name een aantal platen uit de jaren '60 zijn niet zo heel best.

Dat kun je echter niet zeggen van deze plaat: het is 1949, het zijn de hoogtijdagen van Powell en hier horen we goede gekte aan het werk: razendsnelle loopjes, knotsgekke wendingen en die heerlijke tamme linkerhand. Hij is in bloedvorm en speelt met een fantastische band, die helaas door het slechte geluid niet heel goed hoorbaar zijn. De nummers op deze plaat zijn stuk voor stuk klassiekers maar alleen de eerste twee nummers zijn echte Powell klassiekers. Verder krijgen vooral de standards een zachte herbehandeling van Powell. En even eerlijk: welke pianist in 1949 (behalve Monk) klonk er zo verrekte creatief en origineel? Ik durf niemand te noemen. Powell heeft de techniek van Oscar Peterson maar de diepgang van Thelonious. Hij is met recht één van de pianisten die in het rijtje top jazzpianisten aller tijden thuishoort. Zo eentje waar elke jazzpianist wel eens wat van jat.

Maar vooral ook op deze plaat: de afwisseling in alle nummers. De hysterische bijna maniakale Powell in 'Cherokee' direct opgevolgd door een melancholische solo Powell op I'll Keep Loving You. Daarna wordt je weer rustig opgeschud door het laidback en bluesy Strictly Confidential. Bud Powell: zijn stijl moet je liggen, maar als hij je pakken heeft.... genieten dit! Jammer van de slechte geluidskwaliteit maar ja: het was natuurlijk voor 1950. Met een bop plaat uit die tijd kan ik me er niet erg aan storen.