Richard Thompson - Hippies, Thugs and Heroes (2026)

een nieuw album van de inmiddels 77-jarige Engelse folk legende Richard Thompson met release datum 16 oktober a.s. is voor de liefhebber van zijn werk iets om naar uit te kijken. deze verschijnt al vrij snel na de sterke voorganger "Ship to Shore" uit 2024.

Ik ben nog niet echt ondersteboven van de eerste twee vrijgegeven nummers. Beetje wisselvallig, lijkt minder sterk dan Ship to Shore.

Zo, eerste luisterbeurt erop zitten. Eerst iets algemeens over Richard’s muziek van de laatste tientallen jaren. En daar ervaar ik de volgende algemene lijn: zijn rocknummers vind ik meestal ook zijn minste. Maar hierop zijn er uitzonderingen. Verder kan hij hier vaak zijn vaardigheden op de elektrische gitaar kwijt, en dat is dan weer erg fijn.
Bij zijn mid-tempo songs ligt deze verhouding een stuk gunstiger. En ook hier geldt de pré van zijn gitaarwerk.
Maar in de (vaak meer folky) ballads vind ik hem op zijn best. Hoewel ook hier uiteraard de nodige uitzonderingen op zijn. En uiteraard etaleert hij hier zijn vaardigheden op de akoestische gitaar. En ook dat is heel fijn.

Het is niet voor niets dat deze gedachten opkwamen bij mijn eerste luisterbeurt. Want dat geld namelijk heel erg voor dit album.

Wat betreft de eerste twee nummers ben ik het met papat eens. Redelijk gemiddelde songs. Mijn verwachtingen ten aanzien van de rest dalen behoorlijk.

Maar dan volgt Pauper’s Grave. Zoals de titel al hint is dit een rustig, wat ‘gedragen’ song. Maar een mooi nummer met zeer fraai snarenwerk.
Het erop volgende Unsung Hero is dan weer wat steviger.

Make Believe You Don't Know Me is een fraaie ballad, dat handelt over het einde van een relatie. Zoals bekend is dit thema een specialiteit in het werk van Richard. Ook hier weer bijzonder mooi gitaarwerk.

She Burns it All is een beetje apart nummer. Hij roept hier een broeierige, zweverige sfeer op. Iets in de geest zoals Nico en Kevin Ayers dat vroeger ook konden. Mooi.

Everybody’s Stealing is zo’n folky meezing nummer voor in de pub. Hij weet dat zo te doen dat je het idee hebt dat het een traditional is. Fijn voor de afwisseling.

Maar hierna volgen een aantal rustige, en zeer fraaie ballads. De titel van The Soul in Me geeft al aan waar het nummer over handelt. En fantastisch nummer. Wellicht een van de betere in zijn oeuvre, en dat wil wat zeggen.
Pipe Dream is een mooi rustig nummer. Ook hier deelt hij de zang met zijn vrouw.
En The Big Smoke is al het derde uiterst fraaie nummer op een rij.

Stringer is dan weer meer een mid-tempo song. Prima nummer, met alweer zo’n mooie gitaarsolo.

Het album eindigt met Siren, een wat meer verstilde song, die het album erg mooi afsluit.

Voorlopige conclusie: na de eerste twee wat gemiddelde songs komt Richard steeds meer op dreef. En zeker op de tweede helft van het album haalt hij een bijzonder hoog niveau. Een niveau dat gevaarlijk dicht in de buurt komt van een topper als Rumor and Sigh.

Dus papat, ga toch maar echt het hele album beluisteren.