Ken McIntyre - Hindsight (1974)

Goede, maar weinig bekende altsaxofonist - of misschien eerder 'blazer' in de brede zin van het woord. McIntyre speelde samen met de groten van de jaren '60, waarmee hij zijn stijl verfijnde. Hier is dat duidelijk terug te horen. Hij brengt zijn standards met veel karakter en toegevoegde waarde. Lush Life springt er voor mij bijvoorbeeld uit omdat hij het brengt op fagot. Mooi! Het volgende nummer is dan weer op fluit, dat daarna op basklarinet, enzovoort. (verder nog hobo, basklarinet en altsax geloof ik) Het komt echter niet over als een allegaartje. Zijn stijl is vrij toegankelijk maar het samenspel is hecht waardoor de nummers goed uitpakken.

Alle Ken McIntyre op Steeplechase zijn de moeite van het beluisteren waard. Door het gebruik van verschillende instrumenten en goed herkenbare eigen composities en karaktervolle medespelers gaat het inderdaad niet snel vervelen. Hij heeft ook een duidelijke link en behoorlijk wat overeenkomsten met Eric Dolphy en dat doet het ook goed bij mij.

Zijn naam staat niet in het rijtje jazz-grootheden, maar als ik weer eens een album van hem probeer, weet hij me eigenlijk altijd aangenaam te verrassen.