Krallice - Scour Order (2026)

Wonderbaarlijk dat ik de 1e ben hier; maar goed, iemand moet het doen.

Toegegeven: ik moe(s)t er even inkomen, maar daar is het ook het type muziek voor natuurlijk. Dit verdient zeker verdere verdieping in volgende luistersessies...

Het afsluitende titelnummer is wel meteen een prijspakker wat mij betreft

Nou zo wonderbaarlijk is dat toch niet? De plaat is gisteren uitgekomen en het is een niche band. Laatste album met 5 of meer stemmen stamt uit 2012.

Volgende maand in Utrecht (De Helling) te zien en eerder dit jaar op Roadburn. Zeldzame live shows maar wel klasse kan ik uit eigen ervaring vertellen. Zou zeker Years Past Matter (2012) eens opzetten, Prog. Had dit album niet in mijn lijstje staan dus je opmerking is wel waardevol gebleken. Zal er later eens rustig voor gaan zitten, want nu ga ik genieten van Years Past Matter.

Niets zo veranderlijk als Krallice, want dit is zeer transparante mathcore, met een vleugje stoner/sludge (zang?). Echt verbazingwekkend hoe helder alles hier klinkt, vooral de drums zijn zo transparant. Vergelijk dat eens met Crystalline Exhaustion , dat ik nog vergeleek met een gruizige videotape van John Carpenter in een blackmetalband.

Zin ook in De Helling en dan benieuwd wat ze gaan doen. Dat kan weleens alle kanten op gaan.

Album nummer 15 (of 16 als ik MuMe zie) is het eerste wapenfeit van de band dat mij ten gehore komt. De mathematische Black Metal is niet bepaald makkelijk in het gehoor liggend en bevat weinig 'traditionele' songstructuren en al helemaal weinig herkenbare ingrediënten als power-akkoorden en harmonieën.

Als eerste valt bij het opzetten van de plaat de wat 'dunne' en transparante productie op. Die transparantie is ook wel nodig om goed te kunnen horen hoe de veelal single-note gitaarriffs door elkaar lopen en de strijd aangaan met de knorrende baslijnen. De productie geeft het album het gevoel alsof je bij de mannen in de oefenruimte staat.

Bij het brullen van de teksten trekken de heren zich niets aan van traditionele conventies rondom coupletten en refreinen. Halverwege een zin neemt men probleemloos even ruimte voor een instrumentale sectie om een halve minuut later deze af te ronden. Chaos alom dus.

Toch lijkt na een aantal keren het album te hebben beluisterd een trainingseffect op te treden. Alsof in de chaos elementen op hun plek gaan vallen. Niet dat ik nu op het punt ben dat ik dit album vol omarm, maar ik ben geboeid geraakt en begin langzaamaan geïntrigeerd te raken door hetgeen Krallice op deze plaat laat horen.