Bruce Cockburn - The Blood of Others (2026)

bedankt voor het toevoegen L_T_B van dit nieuwe album van de inmiddels 81 jarige Canadese singer/songwriter Bruce Cockburn. het was mij anders volledig ontgaan. de opvolger van "O Sun O Moon" (2023). ben toch wel benieuwd naar deze laatste worp met liefst 15 nummers. hou me aanbevolen voor reacties van andere users bij dit album.

Bruce Cockburn - The Blood Of Others | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Een nieuw album van de Canadese singer-songwriter en gitarist Bruce Cockburn bevat voor het eerst geen eigen composities. Toch is The Blood Of Others een waardevolle toevoeging aan zijn imposante oeuvre.

Bruce Cockburn. Ik volg hem sinds 1979. Een recensie van Dancing In The Dragon’s Jaws en een interview in Muziekkrant OOR maakten mij nieuwsgierig naar zijn muziek. Het album bleek namelijk al zijn tiende te zijn, maar het eerste, volgens mij, dat officieel in Nederland/Europa werd uitgebracht.

Het was destijds het voorlopige hoogtepunt van een reeks prachtige, hoofdzakelijk akoestische, introspectieve, spirituele folkalbums, met de natuur en het al als onuitputtelijke inspiratiebron. Vergelijkingen met artiesten als Nick Drake en John Martyn spoorden mijn ontdekkingstocht aan. De albums, gehuld in schitterende hoezen, bleken allemaal de moeite waard.

Vanaf de jaren tachtig – titels als Humans en Inner City Front zijn veelzeggend – werd de blik van Cockburn steeds meer naar buiten gericht. Zijn spirituele bevlogenheid kreeg met een sterk sociaal-politiek engagement een diepere laag. Als onderdeel van humanitaire missies reisde hij de hele wereld over – waaronder naar Midden-Amerika, Mozambique en Cambodja – wat zijn weerslag vond in een groot aantal schitterende liedjes.

Inmiddels, na al die jaren, Cockburn is inmiddels 81, zijn we nu aanbeland bij zijn 28e studio album, zijn 39e als je compilaties en live-registraties meetelt. Voorwaar een indrukwekkend aantal en als je in ogenschouw neemt dat zijn albums, zonder uitzondering, van grote kwaliteit zijn, een indrukwekkend oeuvre.

The Blood Of Others. Het bloed van anderen. Liedjes van anderen. Een coveralbum ontbrak nog in zijn werk. Als je zijn levensverhaal kent – Rumours Of Glory: A Memoir is zijn sublieme autobiografie – dan zijn de 15 liedjes hier welkome aanvullingen. Het maakt het beeld van deze fascinerende singer/songwriter nog iets completer. De keuze is enerzijds gebaseerd op sentimentele favorieten (You Belong To Me en I’ll Be Seeing You bijvoorbeeld), anderzijds op composities om zijn gitaarstijl te verbreden. Laten we niet vergeten dat Cockburn naast een uitzonderlijk poëtisch liedjesschrijver, een geweldig gitarist is. Wat dat laatste betreft is hij vreemd genoeg ongelofelijk ondergewaardeerd.

De eenvoudige hoes geeft aan dat The Blood Of Others hoofdzakelijk een soloalbum is. Geproduceerd door Colin Linden, waarmee Cockburn al vele malen heeft gewerkt, zijn er slechts incidenteel bijdragen van gastmuzikanten, waaronder Viktor Krauss op bas op enkele nummers. Opgenomen in Nashville, Tennessee, heeft Cockburn de liedjes muzikaal gehuld in zijn kenmerkende folk/blues stijl. Nee, geen vernieuwende inzichten, maar gewoon erg goed en smaakvol.

Op de binnenhoes krijgen alle liedjes een korte toelichting; over wie ze geschreven heeft en waarom Cockburn ze koos voor dit project. Terwijl hij er muzikaal zijn eigen interpretatie aan heeft gegeven, heeft hij soms ook de teksten een beetje aangepast, waardoor ze heel actueel lijken. Mooi voorbeeld is As Time Goes By, oorspronkelijk uit 1939 en te horen in de filmklassieker Casablanca.

This day and age we are living in, gives cause for apprehension / With infinite dimensions and robot interventions / But we’ve grown a little weary with AI and quantum theory / We must get down to earth again, relax, relieve the tension / No matter what the progress or what may yet be proved / The basic facts of life are such they cannot be removed.

Zijn spirituele inslag wordt op dit album uiteraard vertegenwoordigd, getuige nummers als Wish I Was In Heaven Sitting Down en God Bless The Child, dit laatste bekend van Billie Holiday, alhoewel Cockburn het vooral kende via Harry Belafonte. En zo komen niet de minste namen voorbij in de beschrijvingen. Elvis Presley (That’s All Right), Frank Sinatra (One For The Baby), Bing Crosby (I’ll Be Seeing You) en Mahalia Jackson (Peace In The Valley) bijvoorbeeld. Er zijn ook verwijzingen naar bluesartiesten als Bessie Smith (Yellow Dog Blues) en Mississippi John Hurt (Louis Collins). En een Franstalig nummer, Les Feuilles Mortes, het origineel van het bekendere Autumn Leaves, mag niet ontbreken.

De mooiste interpretatie is Fare Thee Well. En op de een of andere manier klinkt dit album als een mogelijk vaarwel. Of het ook daadwerkelijk als afscheid bedoeld is, weet ik niet. The Blood Of Others is in ieder geval méér dan zo maar een coveralbum. 15 liedjes als 15 puzzelstukjes die het beeld van Bruce Cockburn nog completer hebben gemaakt.