Godflesh - Decay (2026)

Ik heb zojuist deze even meegenomen uit de Calvé fabriek. Ik ben geen Godflesh kenner, maar ik mag toch wel stellen dat dit album er eentje is om vaak af te spelen. Sterke nummers die gelukkig niet op elkaar lijken, iets wat nog al het geval wil zijn met ruige mannenmuziek.

Deze ijzersterkte industrial metalband heeft duidelijk nog geen last van metaalmoeheid.

Anders dan het directe geluid van de voorgaande albums pakt Godflesh het rammen op de reverbknop weer op alsof het 1989 is. Dat geeft het hagelnieuwe Decay toch een wat nostalgisch tintje. De groove van Living/Ending scheert daarmee wel gevaarlijk langs het schaamteloos plagiëren van dingen als Christbait Rising die we kennen van het fameuze Streetcleaner uit dat lang vervlogen jaar Onzes Heren 1989.

Op de vraag of dat erg is, kan ik vrij gedecideerd "nee" antwoorden. De mistige sluiers die om de machinale klanken van Godflesh zijn komen hangen, geven juist een extra nadruk van mistroostigheid mee. Als dan het tweede, verrassend melodieuze deel van het openende Master And Slave op het zware gemoed komt drukken, ben ik al ingepakt door de lopende band waaruit dit geweld is ontsproten. Tja, toen moest het eerder aangehaalde Living/Ending nog beginnen.

Het gejaagde Feral Colony doet in de verte wat aan Killing Joke herinneren. Ook hier horen we enkele voorzichtige melodieuze elementen terug voordat ze snel wegzakken in een moeras van feedback en reverb.

Fear Of Man is ronduit ijzingwekkend en laat horen wat Trent Reznor heden ten dage allemaal laat liggen. Wat een verwrongen en desolate belevenis is dit. De snerpende klanken dringen als een probe door tot in je brein om je niet meer los te laten.

Het slepende Fodder is dan een in zichzelf gekeerd monster dat ondanks het logge en zware karakter nog best intiem klinkt. Het zijn de stemmen in je hoofd. Wel die met de onheilspellende boodschappen.

Het machtige Consume Me mag dan gaan afsluiten en blijkt een nihilistische oerkracht te zijn waarin gekte, woede en verdriet worden samengebald in een driftig marcherend beukfestijn dat heel voorzichtig naar de extreme uitingsvormen van Khanate neigt. Dit is denk ik de meest extreme track die Godflesh ooit voortbracht.

Ik begreep dat dit spul is ontstaan tijdens de sessies rondom Purge en dat een combinatie van Justin Broadrick's gezondheid en het zoeken naar een geschikt label ervoor zorgde dat het niet eerder uitgebracht kon worden. En dat dit dan ook de voorlaatste plaat van Godflesh zou zijn. Dat mag je dan wel echt knappe weg naar een daverend einde noemen.

De titel van deze plaat zal niet slaan op de muzikale ontwikkeling van dit collectief uit Birmingham.
Die ontwikkeling is immers boeiend te noemen.
Ontstaan tussen de met rook omringende fabrieken, waar die stad in de jaren 80 nog een desolate indruk uitstraalde.
Decay is niets meer en minder dan een vertaalslag van de industriële geluiden, die langzaamaan verdwenen uit de stad als gevolg van een economische recessie.
Gevolg; veel leegstand en sloop in de stad waar Sabbath ooit naam wist te maken met loodzware riffs.
Loodzware riffs zijn ook van toepassing op Decay, en dat niet alleen, de plaat laat geen enkel licht toe.
Het absorbeert alle mogelijke warmte en lichtelementen om dat vervolgens om te zetten in pure afbraak.
Vergeken met Godflesh zijn de heren van Nine Inch Nails en Ministry koorknapen.
Zijn cynisme en ironie geen onbekende elementen bij de genoemde bands, is daar bij Godflesh geen ruimte voor.
Decay sloopt je van begin tot eind, op haast chirurgische wijze wordt het bestaan van de mens ontleed tot op het bot, zonder enig gevoel van emotie ontneemt Decay op machinale wijze je laatste restje menselijkheid, om op het laatste moment tot de conclusie te komen dat dit muziek is die bezit van je heeft genomen.

Decay is niet voor de fijnproever maar is uitermate geschikt voor mensen wiens hersenen er nogal een onorthodoxe muzieksmaak op nahouden, ik dus! Ik weet niet of dat meer over mij zegt of over dit ziekelijk sterke brok graniet.

“Music for me, is rarely complete,” says Godflesh mastermind Justin Broadrick, “but it has to reach a point where enough is enough. Creatively, there has to be self-discipline. One has to end it.” (zie bandcamp)

Liedjes zijn nooit af, in mijn opinie, maar als je ze toch een keer vast wilt leggen moet je keuzes maken, agreed. Deze collectie is best wreed.

Decay | godflesh.bandcamp.com.

Puike plaat inderdaad. Bruut in het kwadraat.
Maar haalt het niveau van Streetcleaner (nog) niet.
De afsluiter is echt geniaal in zijn gekte!

Oef!…das een beste bak ‘geluid’ zeg maar.