Baby Dee - Safe Inside the Day (2008)

Baby Dee is een bijzondere verschijning in de muziekwereld. Deze in 1953 geboren dame is een transgender die bekend werd door haar samenwerking met o.a. Antony Hegarty, of beter: de New York scene waarin zowel Antony als zij in verkeren.
Ook een artiest als Marc Almond heeft regelmatig met haar samen opgetreden en meestal speelde ze dan harp tijdens zijn live-optredens.
Qua muziek schuurt het dicht tegen Antony & the Johnsons aan: veel nadruk op pure melodie en piano. Op dit album is hier veel verandering in gekomen; we horen hier rijker georchestreerde nummers. De stem van Baby Dee is en blijft wennen, net als bij genoemde Antony.
De vorige albums heb ik zeer rijkelijk van sterren voorzien en de release van Safe Inside the Day (met als producers: Bonnie 'Prince' Billy en Matt Sweeney) is er dan ook eentje die voor mij persoonlijk van hoge urgentie is omdat ik van te voren inschatte dat dit gelijk al wel eens een enorme klapper voor 2008 zou kunnen gaan worden.

Titelsong en tevens album-opener Safe Inside the Day begint al sterk. Het nummer leunt net als voorheen zwaar op piano, maar hier vind ik het stemgeluid eigenlijk een stuk makkelijker te behappen. De strijkers geven het een mooi extra sausje en doen dat op iets minder zoete wijze dan op de albums van Antony. Het klinkt allemaal net even wat rauwer. Current 93 klinkt hier ook in door, wat op zich niet vreemd is omdat Baby Dee zich ook in die kringen begeeft.
En dan opeens val ik van mijn stoel van verbazing: The Earlie King klinkt veel voller dan ze ooit heeft laten horen. Dit is cabaretesk en kent daarbij barokke tintjes die neigen naar een Rufus Wainwright. Met haar stem durft ze veel dieper te gaan dan ooit tevoren en dat levert schitterende buigingen op. Dat Arcade Fire populair is weten we allemaal en misschien dat ze met nummers als deze ook hun publiek weet aan te boren. Wat een bijzonder, maar vooral geweldig nummer is dit zeg!
De rust keert terug in A Compass of the Light. Nu horen we Baby Dee zoals we haar op de vorige albums hoorden: veel piano en een melancholieke sfeer waar de vocale, vreemd aandoende acrobatiek de hoofdrol speelt. Hoe verrassend is het dan als na een ruime 2 minuten een Lou Reed-achtig gitaarspel de kop opsteekt en de strijkers beginnen rond te dartelen terwijl Dee lustig door zingt.
The Only Bones That Show start swingend en ook dat is een kant die ik nog niet kende. Dit is geweldige pop/rock optima forma. Niks melancholieke toon, Baby Dee geeft zich hier volledig en hier horen we een echte band compleet met achtergrondkoor, blazers en gitaren. Nergens klinkt het gekunsteld en dat is de kracht van dit nummer.
Fresh Out of Candles kent ook een voor haar doen 'nieuwe sfeer'. Het lijzige van Lou Reed komt hier in terug (op zich niet vreemd, omdat ik hem ook tot die New York scene reken als oude rot in het vak). Dee is hier meer 'rock' dan ooit tevoren. Of toont ze hier gewoon meer ballen? (ehm.... ik besef dat dit een wat vreemde opmerking is hier). In elk geval hebben we hier te maken met een uitstekend zwierig nummer met een rock-vibe. Geen harde muziek met ronkende gitaren hoor, maar de sfeer is gewoon nieuw naar Baby Dee-begrippen.
Big Titty Bee Girl (From Dino Town) stond al op het live repetoire en zie ik als een soortement van grap. Het komt luchtig en humoristisch over. Hier zie ik haar helemaal voor me helemaal alleen achter de piano in een wat morsige cabaret-club ergens in een achterafbuurt in New York spelend voor zo'n 20 man die wat verveeld voor zich uit staren.
A Christmas Jig For A Three-Legged Cat bevat whistles en krijgt daardoor een Iers tintje mee met een barok arrangement als onderlaag. Hierdoor krijgt dit instrumentale nummer iets klassieks.
Flowers on the Tracks begint heel klein en blijft dat ook wel gedurende het hele nummer. Ook hier is het haast klassieke barok en wederom is het een instrumentaal nummer van pure schoonheid. Alsof de eerste verse sneeuwvlokken spontaan uit de hemel komen dwarrelen.....
Op The Dance of Diminishing Possibilities horen we de harp weer terug. Ook dit nummer is veel voller en vetter en heeft niks meer te maken met de sobere piano-sound van de voorgangers. Maar dat zie ik niet als een achteruitgang, integendeel: het levert een uiterst spannend en avontuurlijk nummer op die zich wederom lijkt af te spelen in een cabaret-achtige omgeving.
Bad Kidneys heeft wat weg van een zeemanslied en dit zal ongetwijfeld komen door de accordeon. Het doet me een beetje denken aan de Mother Fist-tijd van Marc Almond. Ook op dit nummer wordt niet gezongen, tenzij je het 'dronkemansgelal' aan het einde als gezang wilt bestempelen natuurlijk. Gelal wat overigens perfect in dit nummer past!
Uitsmijter You'll Find Your Footing is een schitterend nummer wat draait rondom de piano en harp. Halverwege krijgt het bijval van strijkers en hebben we een 'brok-in-de-keel-moment' te pakken.

Hoe is het toch mogelijk: aan het einde van 2007 misschien wel je favoriete album van 2008 gehoord te hebben.....
Natuurlijk is het nog veel te vroeg voor zo'n conclusie en natuurlijk komt ook andere favoriet Antony nog met een nieuw album of wat te denken van een nieuwe Sigur Ros (concurrentie genoeg dus). Maar Antony kondigde aan het heel sober te gaan doen door alleen zijn piano als begeleiding te gebruiken, iets wat Baby Dee tot nu toe eigenlijk niet anders deed en juist daardoor heb ik het voorgevoel dat Antony wel eens wat tegen zou kunnen gaan vallen (blijft speculeren natuurlijk).
Hier op dit album laat ze die piano + zang-stijl los en maakt haar nummers voller en meestal een stuk barokker. Hoe goed pakt dit uit voor mij: ik ben helemaal ingepakt en Baby Dee levert hiermee een album af waar ik niet van had durven dromen.
Momenteel laat ze een sprakeloze aERo achter die ongetwijfeld heel diep in dit album gaat duiken en hoopt nog heel veel meer te gaan ontdekken in het muzikale avontuur Safe Inside the Day wat zijn weerga niet kent.
Niet voor iedereen weggelegd, maar de fijnproevers zullen dit zeker moeten gaan uitproberen en ik hoop ze dan ook op een bijzonder album gewezen te hebben! Dat er ook nieuwsgierigen op af komen die dit 3 keer niks vinden (wat zeker zal gaan gebeuren) neem ik dan maar op de koop toe

Je maakt me benieuwd. Je noemt veel artiesten die ik erg waardeer. Misschien ga ik dit wel even opzoeken.
Verder weer een mooie recensie!

Kijkend naar je top 10 kan ik alleen maar beamen dat je dit minimaal moet gaan checken en dan is het verder hopen dat het ook bij jou in de smaak valt
Ik begin al te neigen naar het laatste halfje, maar ik besef ook dat ik het album even moet laten rijpen voordat ik dat ga doen.

Deze plaat is juist te cabaretesk naar mijn smaak. Ik hou meer van de meer ingetogen nummers, dus ik moet maar eens naar eerder werk van Baby Dee gaan luisteren...

Berlijn! Cabaret! het zijn de eerste woorden die in me opkomen als ik dit album opzet. Is dit Baby Dee? In tegenstelling tot haar vorige albums, klinkt ze hier krachtig en vol zelfvertrouwen. Haar zang doet me denken aan Marianne Faithfull, Marlene Dietrich en Lotte Lenya.
(Deze laatste dame is o.a. bekend van de Brecht nummers 'Surabaya Johnny' en 'Seerauber Jenny' - nummers die later ook weer door Marc Almond opgenomen zijn in een engelse vertolking.)
Het kan mij niet cabaretesk genoeg, dus nummers als 'The Earlie King', 'The Only Bones That Show' en 'The Dance Of Diminishing Possibilities' zijn absoluut favoriet!
Ook een heerlijk nummer is het russisch klinkende 'Bad Kidneys', wat mij betreft had het ook niet misstaan op Almonds 'Heart on Snow'.
Met 'You'll Find Your Footing' sluit Baby Dee dit album, wat zich het best laat beschrijven als een klassiek cabaret van weleer, romantisch en ontroerend af.

Deze 'nieuwe' Baby Dee bevalt me wel en smaakt naar meer!

Bedankt aERo!!

Hier ben ik het mee eens. Het zit allemaal erg goed in elkaar, maar het het doet me niet zo veel. Alhoewel er wel een paar pareltjes op staan (Safe Inside the Day, Fresh Out Of Candles, of het instrumentale Flowers on the Tracks!). Sommige nummers zijn gewoon net iets te veel, doe mij dan maar een mooie, sobere pianoballad.

Dan moet je zeker op zoek naar de voorgangers want die bevatten alleen maar sobere piano-ballads.

Moet hem snel luisteren, komt volgende week uit in NL, ben benieuwd, stonf vandaag groot stuk over haar/hem in de Volkskrant

"The teeth are the only bones that show..."

Leuke meezinger

Nog geen cijfer, want ik moet 'm nog vaker beluisteren, maar op het eerste gehoor valt het mee. Had toch wel van een aantal mensen begrepen dat het weinig toegankelijk zou zijn, met name vanwege de zang. Deze weet mij inderdaad nog niet echt te bekoren, maar afstotelijk of onoverkomelijk vind ik het nu ook weer niet.

Deze heb ik al weken in het visier. Nu heb ik de plaat uiteindelijk gehoord. Wees maar zeker dat deze hoog in men jaarlijst gaat eindigen. Inderdaad een groot verschil tegenover de debuutplaat. Dat maakt een artiest natuurlijk veelzijdig en interessant.

Je kan natuurlijk als een Matt Costa of Jack Johnson dezelfde formule herhaaldelijk gebruiken maar dat gaat na enige tijd toch tegensteken.

Daardoor wordt het net bijzonder interessant om de nieuwe van Antony & The Johnsons te horen!

Bon: het hoogtepunt hierop "the early king" zo over the top dat het fantastisch is. Het zeemanslied "bad kidneys" (deed me denken aan Tom Waits waarmee baby Dee eigenlijk mijn interesse voor Waits opnieuw opflakkert) is ook een opvallend leuk nummer.

4*