Peter Green - The Last Train to San Antone (1991)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Blues
Label: Distart
-
Proud Pinto (3:38)
-
The Clown (5:59)
-
In the Skies (3:50)
-
Rubbing My Eyes (4:20)
-
Bandit (2:56)
-
Promised Land (3:30)
-
Last Train to San Antone (5:30)
-
Lost My Love (5:23)
-
Momma Don't Cha Cry (3:20)
-
One Woman Love (5:30)
-
Tribal Dance (4:34)
-
Just for You (4:33)
-
Black Woman (3:58)
-
Funky Jam (8:15)
5
geplaatst: 24 augustus, 02:58 uur
(wijlen) Peter Green stond vooral bekend als een meestergitarist maar je zou bijna vergeten dat hij ook een begenadigd songwriter was. de nummers "Albatross", Man of the World", "Oh Well", "The Green Manalishi" en "Black Magic Woman" dat later gecoverd werd door Santana zijn alle door hem geschreven.
hij verliet de band Fleetwood Mac in 1970 en zijn solo debuut, het volledig instrumentale "The End of the Game" verscheen in datzelfde jaar, waarna het stil werd rond de man en hij eind 70's/begin 80's alsnog zijn solo carrière zou voortzetten met albums van wisselende kwaliteit, waarvan de albums "In the Skies" en "Little Dreamer" positief opvielen.
deze verzamelaar bevat nummers van de albums die hij voor het label PVK maakte, waar zijn broer destijds als promotion manager werkte:
4 nummers (1,3,11,12) van "In the Skies" (1979)
2 nummers (9,10) van "Little Dreamer" (1980)
3 nummers (6,7,8) van "Whatcha Gonna Do" (1981)
2 nummers (2,14) van "White Sky" (1982)
3 nummers (4,5,13) van "Kolors" (1983)
er staan meerdere instrumentale nummers op als "Proud Pinto", "Rubbing My Eyes", "Bandit", "Tribal Dance" en "Funky Jam" die niet echt overtuigen. laid-back met sfeervol gitaarspel waarop het vuurwerk ontbreekt en dat geldt feitelijk ook voor de nummers met zang. zijn wat gruizige, prettige bluesy stem is op de overige nummers wel te horen met als uitschieters "The Clown", "In the Skies", "Promised Land" "Momma Don't Cha Cry" en "Just for You".
de muzikanten op deze verzamelaar bestaan behalve Peter Green (vocals, guitar) uit Snowy White (guitar), Kuma Horada (bass), Rick Fenn (guitar), Peter Bardens (keyboards), Lennox Langton (percussion) en de drummers Reg Isadore en Godfrey McLean.
vanaf 1997 zouden er nog 8 albums volgen met de Peter Green Splinter Group.
de liefhebber van 's mans werk kan beter terecht bij de uitgebreide box set "The Anthology" (2018) dat een veel beter overzicht biedt van zijn omvangrijke oeuvre.
deelcitaat uit de liner notes:
Born Peter Greenbaum of Jewish parentage in the tough Bethnal Green section of London's East End, his first professional gig was as bass player with Peter Bees, an outfit led by Peter Bardens, now of Camel. Green stayed with Bardens, switching to guitar, for latter's Shotgun Express R&B group, which also included Mick Fleetwood (drums) and, for a time, Rod Stewart (vocals).
However, Green's forte was a blues guitarist, and he received the first big break of his career when John Mayall asked him to join the Bluesbreakers in 1966 on Eric Clapton's departure to form Cream. Green rapidly blossomed as an outstanding axeman for Mayall (he appears on the Bluesbreakers 1966 A Hard Road) before he took his burgeoning reputation, along with Mayall's bassist John McVie, to form his own group Fleetwood Mac in 1967"
"Then in 1970, after becoming obsessed with religion and raddled with doubts about his life, Green rocked Fleetwood Mac and the rock world at large with his decision to quit the band and drop out of the music business altogether. At the same time, he also announced that he would give all his royalty monies away to charities"
de rest is geschiedenis....
hij verliet de band Fleetwood Mac in 1970 en zijn solo debuut, het volledig instrumentale "The End of the Game" verscheen in datzelfde jaar, waarna het stil werd rond de man en hij eind 70's/begin 80's alsnog zijn solo carrière zou voortzetten met albums van wisselende kwaliteit, waarvan de albums "In the Skies" en "Little Dreamer" positief opvielen.
deze verzamelaar bevat nummers van de albums die hij voor het label PVK maakte, waar zijn broer destijds als promotion manager werkte:
4 nummers (1,3,11,12) van "In the Skies" (1979)
2 nummers (9,10) van "Little Dreamer" (1980)
3 nummers (6,7,8) van "Whatcha Gonna Do" (1981)
2 nummers (2,14) van "White Sky" (1982)
3 nummers (4,5,13) van "Kolors" (1983)
er staan meerdere instrumentale nummers op als "Proud Pinto", "Rubbing My Eyes", "Bandit", "Tribal Dance" en "Funky Jam" die niet echt overtuigen. laid-back met sfeervol gitaarspel waarop het vuurwerk ontbreekt en dat geldt feitelijk ook voor de nummers met zang. zijn wat gruizige, prettige bluesy stem is op de overige nummers wel te horen met als uitschieters "The Clown", "In the Skies", "Promised Land" "Momma Don't Cha Cry" en "Just for You".
de muzikanten op deze verzamelaar bestaan behalve Peter Green (vocals, guitar) uit Snowy White (guitar), Kuma Horada (bass), Rick Fenn (guitar), Peter Bardens (keyboards), Lennox Langton (percussion) en de drummers Reg Isadore en Godfrey McLean.
vanaf 1997 zouden er nog 8 albums volgen met de Peter Green Splinter Group.
de liefhebber van 's mans werk kan beter terecht bij de uitgebreide box set "The Anthology" (2018) dat een veel beter overzicht biedt van zijn omvangrijke oeuvre.
deelcitaat uit de liner notes:
Born Peter Greenbaum of Jewish parentage in the tough Bethnal Green section of London's East End, his first professional gig was as bass player with Peter Bees, an outfit led by Peter Bardens, now of Camel. Green stayed with Bardens, switching to guitar, for latter's Shotgun Express R&B group, which also included Mick Fleetwood (drums) and, for a time, Rod Stewart (vocals).
However, Green's forte was a blues guitarist, and he received the first big break of his career when John Mayall asked him to join the Bluesbreakers in 1966 on Eric Clapton's departure to form Cream. Green rapidly blossomed as an outstanding axeman for Mayall (he appears on the Bluesbreakers 1966 A Hard Road) before he took his burgeoning reputation, along with Mayall's bassist John McVie, to form his own group Fleetwood Mac in 1967"
"Then in 1970, after becoming obsessed with religion and raddled with doubts about his life, Green rocked Fleetwood Mac and the rock world at large with his decision to quit the band and drop out of the music business altogether. At the same time, he also announced that he would give all his royalty monies away to charities"
de rest is geschiedenis....
* denotes required fields.
* denotes required fields.