Di-rect - I: Keep the Fire On (2026)

Wat een band is DI-RECT toch geworden! Ze lijken met elk project alleen maar te groeien.
Twee weken geleden zag ik ze in De Oosterpoort, inmiddels een vaste traditie en het was weer pure magie.
De energie en de fijne sfeer in de zaal waren geweldig, maar het absolute hoogtepunt zat in het nieuwe werk. Ze speelden vijf tracks van dit album, inclusief de bekende singles, maar toen kwam Brother....
De zaal werd muisstil; je kon letterlijk een speld horen vallen. Een adembenemend mooi en intens breekbaar nummer live. Hoe het zich vertaalt naar de studioplaat moet ik nog horen, maar als de rest van het album dit niveau evenaart, hebben we komende vrijdag echt een parel in handen. Heel benieuwd naar de release!

Ze hadden het beter een EP kunnen noemen met 8 nummers waarvan 2 instrumentaal.
Plaat begin sterk met wat vlottere nummers, maar daarna kakt het enorm in en wordt het vlak. De afsluitende track spant de kroon voor wat betreft vlakheid.
De vorige platen waren veel en veel beter.

Mooie plaat. Wat korter en rustiger dan het voorgaande werk, maar ook begrijpelijk na het 1,5 jaar dat ze er met name privé op hebben zitten. Vooral het trio Won't Fall, Brother, My Friend is sterk gedaan.

Linda is normaal gesproken niet m'n eerste 'go to' voor muziek nieuws/interviews, maar ik kwam deze toevallig tegen waarin duidelijk wordt waarom dit album is geworden zoals die is geworden: https://www.linda.nl/cultuur-media/interview/marcel-veenendaal-di-rect-verlies-broer-michael/

Ik ga deze plaat eens luisteren. Heb deze band altijd zwaar links laten liggen maar op het Bevrijdingsfestival in Zwolle klonken ze dit jaar verrassend goed! Ook is de frontman wel een markante gozer en een goede zanger.

De mannen van DI-RECT blijven me maar verbazen, en met hun nieuwe plaat I: Keep The Fire On hebben ze me vanaf de allereerste seconde geraakt. In tegenstelling tot hun eerdere, uitbundige werk is dit album opvallend ingetogen geworden. Bij werkelijk elke track bekruipt me een heerlijk nostalgisch gevoel, een warme sfeer die ze over de hele plaat perfect weten vast te houden. De eerste twee singles, Won't Fall en My Friend, zijn wat mij betreft volkomen terecht gekozen en ideaal voor de radio.
Met acht tracks—waarvan twee instrumentaal—voelt het misschien als een royale EP, en ouderwets als ik ben had ik stiekem gehoopt op een stuk of twaalf nummers. Toch voel je aan alles dat die beknoptheid een bewuste, krachtige keuze is: er staat geen seconde overbodige vulling op. Het absolute hart blijft voor mij Marcel Veenendaal, op dit moment zonder twijfel de beste en meest bezielde zanger van Nederland. De kracht en emotie waarmee hij zingt raken me rechtstreeks, met het fenomenale Brother als ultiem kippenvelmoment—gisteren bij Eva live zonodig nóg breekbaarder en indrukwekkender. Wat een fantastische plaat.

Mooi emotioneel album. Het nummer Before it all ends zou ook op een album van Arcade Fire kunnen staan. Prachtig.

Wat een prachtig en intens album. Het is ongekend hoe ze gegroeid zijn. Frontman Marcel lijkt werkelijk alles te kunnen zingen, Spike is het stadium van gekke stuiterbal al tijdens ontgroeid en met Bas en Jamie heeft de band een fenomenale 'rhythm section'. Oh en laat ik de toevoeging van Paul-Jan Bakker niet vergeten.

Terug naar dit album. Het album is wat aan de korte kant, maar de redenen zijn gegeven. Het past ook gewoon allemaal. En waarom oprekken tot een album waar 'fillers' op staan. Het is de fout die veel artiesten en bands maakten bij de intrede van het cd-tijdperk. Een EP is het geenszins, eerder een ouderwetse speelduur. En daar is helemaal niks mee, want... elk nummer is raak!

Hun beste werk tot op heden!