Deze kwaliteit had ik niet verwacht van Fat Joe!
Tussen The Darkside, Vol. 1 en zijn vorige soloalbum zat 14 jaar. Daartussen zaten nog collaboratiealbums met Remy Ma en Dre, fijne albums maar zeker niet meer dan dat, ook niet echt memorabel. Iets minder dan twee jaar na The World Changed on Me levert Joey Crack al een nieuw soloalbum af met Organized Rhyme. Aangezien zijn vorige soloworp zeer matig was, had ik initieel niet de intentie om dit album een kans te geven. Online las ik veelal positieve reacties en werd duidelijk gemaakt dat dit zijn beste album was in een tijdspanne van twee decennia. Mijn interesse was gewekt!
Fat Joe en producersduo Cool & Dre (enkel Not Goin' met Stove God is niet van hun) leveren hier sterk werk af wat mij betreft. Ze blazen me in positieve manier omver!
Je moet het werk nemen zoals het, in mijn ogen, bedoeld is. Waarheidsgetrouwe raps moet je hier niet verwachten. Fat Joe leunt helemaal op zijn alterego Joey Crack en levert een waar crackalbum af. Dit concept werkt prima en is waar de kracht van deze rapper ligt.
Fijne zelfspot zit hier ook in. De gastheer is nooit één van mijn favoriete rappers geweest. Interviews met hem bekijk/beluister ik wel graag, hij is een uitstekend verhalenverteller. Hoogstwaarschijnlijk meestal zwaar overdreven, toch kan hij het steeds zo smaakvol en kleurrijk vertellen! Eén van zijn vele verhalen over zichzelf is dat hij ooit een hele gymzaal op zijn eentje beroofd heeft. De buit was zo omvangrijk dat zijn slachtoffers mee moesten helpen om het naar buiten te dragen. Dit verhaal hoor je ook voorbij komen op Organized Rhyme, daar kan ik wel om lachen.
Softe nummers staan hier niet op. Zoals eerder aangehaald gaat elk nummer over het straatleven. Joe klinkt zeer gemotiveerd, rapt strak en doet dit op heerlijke (vaak soulvolle) producties van Cool & Dre. Dit duo is nooit één van mijn favoriete beatbakkers geweest... hier profileren ze zichzelf echter zéér sterk voor mij.
Stove God Cooks komt twee keer langs, podcast-collega Jadakiss ook. Afwisseling op een project van een groot halfuur kan veel slechter zijn! Kers op de taart is toch wel weer een heerlijke strofe van Pusha T op Set of Keys. King Push en Stove God zijn uiteraard ook figuren die niet weg te denken vallen op een conceptalbum als dit. Feelin' a Way heeft een lekkere 80's Miami Vice-vibe, zanger Steven Mackie past er als gegoten op.
Kleine hekelpuntjes zijn toch wel de keren dat Dre te horen is. Laat hem maar produceren, vocaal heb ik hem nooit interessant gevonden. Vervelend stemgeluid heeft hij, vind ik. Yung Miami had van mij ook niet per se moeten meedoen op Victory (HIM)... al stoort ze nu ook weer niet zo hard.
Mijn favorieten zijn The Aroma, Heavy Price to Pay (Chef's Kiss) en Set of Keys. Het bulk moet hier niet veel voor onder doen, maar op die drie nummers ga ik het best.
Overtuigende 4*