Dave Berry - The Singles (2000)

Puur jeugdsentiment; This Strange Effect, Little Things, The Crying Game (later in een gelijknamige topfilm nog eens opgegraven!), Mama, deze Brit heeft leuke popsingles gehad!

***1/2

Deze Brit met mistroostig stemgeluid was razend populair halverwege de jaren '60 om dan van het toneel te verdwijnen.
"This Strange Effect", geschreven door Ray Davies is een echte evergreen geworden, "The Crying Game", "I'm Gonna Take You There" en "Stranger" zijn ook leuk. Wel veel covers op zijn repertoire.

I`m Gonna Take You There .
Het eerste singletje dat ik voor mijn verjaardag kreeg .

Alle singletjes en de b kanten ken ik nog van vroeger, tenslotte was deze "engerd", zoals mijn moeder hem noemde een fenomeen in de jaren zestig. Heel Nederland had het over zijn optreden bij Willen 'O Duys. Hij zag er in onze ogen uit als een zombie, trad op in het zwart en maakte slow motion bewegingen. Dit sloeg in als een bom. Hahaha.

'This Strange Effect - The Decca Sessions 1963 - 1966' heb ik net gescoord en ik moet zeggen, als ik in de tijd terug gekatapuleerd kon worden, dan zou ik, naast The Beatles, graag een concert van Dave Berry met zijn Cruisers in the Cavern willen meemaken, want wat waren die jongens goed !!!
Even de namen van de guitarist en bassist: Frank White en Peter Clif en verdiend aan de vergetelheid ontrukt, eeuwig blijven zij hier op deze site vermeld staan.
Op vroege singles spelen een piepe Jimmy Page en John Paul Jones mee, geweldig, goed en puur, want toen nog tamelijk drugsvrij.
Dave Berry is op zijn best in lekker bruin R&R materiaal (niet voor niets ontleende hij zijn artiestennaam aan die van Chuck) waar zijn lijzige stem opwindend klinkt.
Populair werd hij pas echt met langzamere nummers (van The Crying Game tot dieptepunt 'Mama') en zijn podiumact: een zwarte handschoen verscheen tussen de gordijnen, twee vingers weken uiteen en de coole donkere ogen van Berry keken er twinkelend door. Zijn bijnaam in Engeland luidde dan ook "Mr Gloves"
Wereldberoemd in Nederland werd hij door op het podium een sigarettenpeuk op te rapen en die toe te zingen. Hij had hier en in België meer hits dan in Engeland.
Dave Berry treed nog steeds op, al zal het niet meer tegen de torenhoge gages zijn die hij in de 60-er jaren bedong. Niet zo heel lang geleden, 1990, werd hem door Veronica de 'Special Award voor de Best Verkopende Single Aller Tijden' uitgereikt, voor 'This Strange Effect' uiteraard , en kreeg van volwassen vrouwen te horen dat ze als meisje zo bang voor hem geweest waren met zijn macabere podiumact.
Boeman, podiumbeest, slimme zakenman, crooner, hij was het allemaal, maar allereerst en op zijn best was hij een echte Rock&Roller, zo leert ons deze compilatie.

En heb ik toegevoegd, dan kun je zien waarover ik het heb.

Met een klein foutje: het moet Peter Cliff zijn.

In zijn gloriedagen trok Dave bij zijn concerten bomvolle zalen. In 1965 moest hij zich na een concert in een kooi van circus Boltini naar zijn hotel laten vervoeren om niet in handen te vallen van zijn uitzinnige fans. Bij een concert dat hij in 2007 in Nederland gaf kwamen er 15 mensen opdraven.
In november 2010 zag ik hem pas voor het eerst live tijdens een mini-concert op de platenbeurs van het ARC in Utrecht, waar hij drie nummers zong op een geimproviseerd podiumpje.
Zijn vrouw, die hij destijds op de wallen heeft ontmoet, en die hij daar bijna letterlijk achter het raam vandaan heeft geplukt , stond gezellig naast me mee te klappen.
Zijn indertijd fantastische stemgeluid had wel wat aan kracht ingeboet maar nog weinig van zijn natuurlijke charme verloren. Dave was zelf qua uiterlijk ook niet echt veel veranderd, evenals zijn droge Britse humor. Het was overigens bijna ontroerend te zien hoe de aanwezige oude fans hem nog op handen droegen.