Tygers of Pan Tang - Electrifyed (2026)

Album nummer veertien van de Tygers of Pan Tang, opgericht in 1978 alweer en nog bezig, hun vorige drie albums vond en vind ik nog altijd de moeite waard. Eerste beelden en geluiden: TYGERS OF PAN TANG - Electrifyed (official video).

Ik heb altijd een zwak gehad voor Tygers Of Pan Tang. Dat stamt uit de tijd dat ik net het "ware geloof" Hard Rock had ontdekt (1981-1982). De band golfde mee op de new wave of heavy metal en had toentertijd aardige successen. Maar eigenlijk is het zwak gebaseerd op oneigenlijke gronden want tegenwoordig bestaat de band nog maar uit 1oorspronkelijke lid (gitarist Robb Weir). Zijn er veel bandleden gekomen en vertrokken en is mede daardoor het geluid sterk veranderd. Toentertijd was de band van de stevige melodieuze hard rock wat in de late jaren 80 steeds commerciëler werd. Tegenwoordig is het allemaal weer een stuk harder, tegen het metal aanschurend zelfs. En dat bevalt me wel, sterker nog, Tygers Of Pan Tang is nu stukken beter! Alleen bij dit laatste werkstuk doen ze toch weer een stapje terug. En dat begint al met het eerste nummer Rise Up. Ik denk dat ze hebben zitten slapen tijdens het mixen van dit nummer want de vocalen staan veel te ver naar voren. Het muziekgeluid staat echt in de achtergrond en dat is gewoon een echte productie fout.... Denk niet dat het geholpen zou hebben als het goed was gegaan want de eerste 4 tracks zijn zowiezo best zoutloos... Electrifyed is gelijk een stuk beter. Maar de echte klasse nummers zijn The Nail, The Fight Goes On en Dark Skies. En dat is het dan. Deze 3 nummers zijn dan wel een waardige aanvulling van mijn TygersOfPantang playlist, wat nu een dikke 2,5 uur lang is. Van memory lane tot heavy present zullen we maar zeggen!

Als er een nieuwe Saxon verschijnt, is er meer reuring dan hier bij de Tygers of Pan Tang. Dat is niet terecht, al maak ik me daar ook schuldig aan.
Ik heb hier van hen de albums Spellbound en Crazy Nights staan met EP Don't Stop By en wie weet dat die schijven uit 1981 stammen, snapt dat ik zo'n beetje gelijk met OzzyLoud aanhaakte. Sinds ze in 2016 dankzij Classic Rock Magazine weer op mijn pad kwamen met album Tygers of Pan Tang volg ik hen met een half oog.

Hierboven de terechte constatering dat dit met alleen Robb Weir nog in de gelederen nog weinig met de Tygers van toen heeft te maken. Toch dragen ze dezelfde fakkel als in '81. Op Electrifyed klinkt uptempo metal in de traditie van de New wave of British heavy metal. Dat wist een ieder al vooraf, zonder één noot te horen.
Het is dus weliswaar niet verrassend, tegelijkertijd weten de heren de ene na de andere smakelijke riff tevoorschijn te goochelen met de nodige twingitaren en lekkere solo's. De stem van zanger Jacopo Meille is onverminderd helder en krachtig, problemen met de mix vallen mij daarbij niet op; al is de zang inderdaad wel prominent.

De gesproken geluidseffecten die hier en daar opduiken zoals in The Nail, geven het album op die momenten een filmisch effect. Zo kom ik uit op een 7,5 met The Powers That Be en het melodieuze Dark Skies als favorieten. Gedurende de laatste minuut keert het intro van het album bij Rise Up! terug, waarmee de cirkel van Electrifyed rond is.

Ah een nieuwe Tygers! Altijd leuk, want altijd kwaliteit. RonaldjK haalt hierboven Saxon aan als soort van referentie. Wat mij betreft wel terecht. Maar waar ik de laatste pakweg 15 jaar van Saxon minder en minder vind, daar betrap ik me erop de Tygers leuker te vinden. Zo vanaf Ambush uit 2012 weten ze me met elk album weer een lach op het gezicht te toveren. Maar wat doen ze dan anders dan Saxon, waar ik dat minder bij heb? Tja, goeie vraag! Ik kan er zo 1,2,3 geen antwoord op geven...Saxon is dan nog een iets andere weg ingeslagen ergens eind jaren 90. Waarvoor alle lof maar mij ligt het niet echt. Tygers doen gewoon nog steeds waar ze in de jaren 80 al goed in waren. Als ik afga op de nummers die ik tot nu toe van dit nieuwe album heb gehoord dan veranderd daar weinig in