Tygers of Pan Tang - Electrifyed (2026)

Album nummer veertien van de Tygers of Pan Tang, opgericht in 1978 alweer en nog bezig, hun vorige drie albums vond en vind ik nog altijd de moeite waard. Eerste beelden en geluiden: TYGERS OF PAN TANG - Electrifyed (official video).

Ik heb altijd een zwak gehad voor Tygers Of Pan Tang. Dat stamt uit de tijd dat ik net het "ware geloof" Hard Rock had ontdekt (1981-1982). De band golfde mee op de new wave of heavy metal en had toentertijd aardige successen. Maar eigenlijk is het zwak gebaseerd op oneigenlijke gronden want tegenwoordig bestaat de band nog maar uit 1oorspronkelijke lid (gitarist Robb Weir). Zijn er veel bandleden gekomen en vertrokken en is mede daardoor het geluid sterk veranderd. Toentertijd was de band van de stevige melodieuze hard rock wat in de late jaren 80 steeds commerciëler werd. Tegenwoordig is het allemaal weer een stuk harder, tegen het metal aanschurend zelfs. En dat bevalt me wel, sterker nog, Tygers Of Pan Tang is nu stukken beter! Alleen bij dit laatste werkstuk doen ze toch weer een stapje terug. En dat begint al met het eerste nummer Rise Up. Ik denk dat ze hebben zitten slapen tijdens het mixen van dit nummer want de vocalen staan veel te ver naar voren. Het muziekgeluid staat echt in de achtergrond en dat is gewoon een echte productie fout.... Denk niet dat het geholpen zou hebben als het goed was gegaan want de eerste 4 tracks zijn zowiezo best zoutloos... Electrifyed is gelijk een stuk beter. Maar de echte klasse nummers zijn The Nail, The Fight Goes On en Dark Skies. En dat is het dan. Deze 3 nummers zijn dan wel een waardige aanvulling van mijn TygersOfPantang playlist, wat nu een dikke 2,5 uur lang is. Van memory lane tot heavy present zullen we maar zeggen!