P.J. Proby is een van oorsprong Amerikaanse zanger, die in de US al enkele singles op zij naam had staan, toen hij in 1964 in Engeland debuteerde met de hit Hold Me (nota bene een nummer van crooner Dick Haymes). Dat was een onstuimig nummer, en dat geldt in gelijke mate voor zijn muzikale loopbaan. Die hielp hij zelf om zeep door zeer provocatief gedrag, waardoor hij de boel zelf saboteerde. Voer voor psychologen. Dit tweede album is voor een groot deel samengesteld uit ballads, waarvan ik vooral If I Loved You en When I Fall In Love weergaloos vind, maar ook She Cried is prachtig. Wel moet je van Proby’s melodramatische wijze van zingen houden. Hij heeft nogal last van aanstelleritis, maar ik vond het allemaal prachtig in het jaar dat het album uitkwam. Mijn broer had de elpee gekocht en ik heb er toen heel vaak naar geluisterd. Er staan ook een paar rockers op het album, zoals een overtuigend Lonely Weekends en mijn favoriet Mission Bell, dat het origineel van Donny Brooks overtreft. Jammer dat Proby zo zelfdestructief was, want getalenteerd was hij zeker.
PS Ik zie zojuist dat op MusicMeter de tracklisting van de US-release is gebruikt; ik baseer me echter op de oorspronkelijke Britse uitgave, die is overgenomen door BGO, die de eerste vier albums op voorbeeldige wijze op een dubbel-cd uitgaf.