The Monolith Deathcult - Triumvirate (2008)

Fijn dat er in een tijd dat de popmuziek qua emotie geen bal meer voorstelt, R&B hoogtij viert, de Hip Hop eigenlijk ook al over zijn hoogtepunt heen is en de rock scene overbevolkt word door Tokio Hotel emo's, er ook nog gewoon epische Death metal is, waar geen greintje emotie bij te pas komt, maar die barst van de fascinerende composities en retestrakke blastpartijen.

The Monolith Deathcult kan zich absoluut meten met de huidige Nederlandse death metal top, en verheft zich met Trivmvirate misschien wel tot de #1. De band heeft gekozen voor een producer die voorheen niet bekend was met het fenomeen "metal", en dat heeft voor een verrassend fris resultaat gezorgd! De industriële, atmosferische death metal komt zeer goed tot zijn recht in nummers die fabuleus goed zijn opgebouwd. Op MMFD na, klokken alle nummers op z'n minst 5 minuten, en het afsluitende Den Ensomme Nordens Dronnig zelfs 14 minuten! De verveling slaat geen moment toe, doordat er afwisseling troef is, en je na de rustige passages vanzelf weer wakker word geschud door het meesterlijke stemgeluid van de (eh...) zanger.

Gorefest heeft eindelijk een fatsoenlijke concurrent, die met Trivmvirate zich absoluut op internationaal niveau begeeft. De cover geeft overigens perfect de sfeer van de muziek weer. Tegelijk terugslaand op het verleden, gezichtsloos en meedogenloos.

@ Andino, ik hoor hier toch veel emotie in hoor: woeste, gorgelende en uit de longen geperste hellekreten behoren ook bij de emoties van de mensheid.

Mwa, het is alleen veel geschiedenisles en weinig persoonlijks. Vind het dan wat moeilijker daar echt emotie in terug te horen, wat ik vaak wel ervaar wanneer zangers echt persoonlijke verhalen omzetten in zulk lawaai (bijvoorbeeld Down, Cult of Luna, SYL of hardcore a la Blacklisted). Neemt niet weg dat hier regelmatig een moddervette brul voorbijkomt natuurlijk.

Bij SYL hoor ik vooral gekte en klinkt het af en toe als schizofrenie in een notedop. Cult of Luna vind ik verfrissend en goed in elkaar gezet.
Hail of Bullets is ook zo'n geschiedenisles gebracht door een brullende leraar voor een klas met trillende pubertjes. Ik ben dan een puber van 39.

Hail of Bullets heeft ook wel een enorm geschiedenislesgehalte ja, vind denk ik Trivmvirate net een stukje beter dan ...of Frost and War. Die heeft wel enkele songs die het niveau hier overstijgen (Ordered Eastwards, Berlin), maar hier is het gemiddelde niveau hoger en is er veel meer afwisseling.

Dit was destijds een erg grote verassing voor mij. Goeie, beukende en rossende death metal plaat. Ik kende The Monolith Deathcult nog niet, maar dit is een geweldige introductie.