Frank Zappa - FZ:OZ (2002)

In plaats van "Feeding the Monkies at Ma Maison" heb ik laatst deze "Oz" aangeschaft. En daar heb ik geen spijt van. (in 2002 is deze release geheel aan me voorbij gegaan en de hoge prijs hield me daarna een beetje tegen)

Eigenlijk weleens leuk om Frank met een relatief kleine bezetting deze nummers te horen spelen.
Er is duidelijk veel spelplezier en de aparte manier waarop veel numers gespeeld worden vind ik erg fijn. Veel goed gitaarwerk en instrumentale stukken. Eigenlijk ook wel een beetje een zappa-blues gevoel net als op het album "Chunga`s Revenge".

Dat de geluidskwaliteit heel af en toe wat minder is, stoort me niet. Dat is alleen op de stukjes dat de band vervangen moest worden. Er is dus voor gekozen om hier bootleg opnames te gebruiken om zo het complete concert op cd te krijgen.

Deze plaat heb ik destijds ge-pre-ordered en als dank staat mijn naam in de inlay, samen met zo'n 2000 anderen, en dat is toch wel leuk.

Het concert is behoorlijk interessant. Het geluid is bijzonder goed (al worden hier en daar opvullers gebruikt van mindere kwaliteit op de momenten waar de tapes werden verwisseld.

FZ ging in deze periode duidelijk over van de briljante, complexe 73-75 periode over naar het meer gestroomlijnde en basic-klinkende Zoot Allures geluid en dit concert valt daar precies middenin. Een aantal nummers zou later in enigszins aangepaste vorm op Zoot Allures terechtkomen. Canard Toujours is een zeer vroege (en ruwe) versie van Let's Move To Cleveland en KAiser Rolls is zelfs nooit uitgebracht. Voor de rest zijn er veel Zappa-standards, wat meer bijzondere tracks, prima gitaarspel en een fris klinkende band.

Kwam op Youtube een alleraardigste soundboard-opname tegen van een optreden van Zappa met zijn Moeders in de Hordern Pavilion op 25 juni 1973.

Dit is de band met Sal Marquez en Jean-Luc Ponty.

Link

Hoppa even een ster van mijn stem afgehaald.
Ik denk dat het de blijdschap van de nieuwe release destijds was, zoals hieronder in mijn eerste recensie is te lezen, maar met het overzicht van de concerten van nu - ik doel dan op deze, Buffalo en Philly; allen complete concerten - moet ik toch constateren dat dit de minste uit de reeks is.

Het verhaal is bekend: de tapes van dit concert is in stukken geknipt in de kluis gevonden en is compleet gemaakt met behulp van een bootleg en een concert uit dezelfde reeks op een eerdere datum.
Dit is ook te merken in het totale concert op de plaat; het klinkt allemaal wat niet-coherent.

Ook valt het publiek te verwijten dat het toch wel het meest gezapige zootje is waar Zappa volgens mij ooit voor heeft gespeeld. Dit heeft duidelijk zijn weerslag op de artiesten op het podium die voor mijn gevoel wat plichtmatig spelen.

Hoe anders is dat op een plaat als Buffalo, wat weliswaar een andere band is, maar vergelijkbaar is in die zin dat het ook een compleet concert bevat. Idem dito voor Philly, waar je dan ook nog eens de bijzondere inbreng van Lady Bianca hebt.

Valt er dan niets te genieten?? Nou, dat wel, al moet je hiervoor wel naar de tweede schijf gaan en dan doorskippen naar schitterende tweeluik op deze plaat Chunga's Revenge en Zoot Allures.

Conclusie: mochten mensen nog twijfelen om een Vaulternative cd aan te schaffen welke een compleet concert bevat, kies dan voor Buffalo - mijn persoonlijk favoriet - of voor Philly en laat deze liggen.

[edit] Ohja, en Bozzio stelt ook teleur. Van de drummers bij Zappa verwacht ik altijd wat extra's, maar Bozzio speelt hier naar mijn smaak veel te veel in dienst van de band.

Volgens mij speelde de band juist te veel in dienst van Bozzio...

Dit betreft een verbaal pesterijtje tussen Stadsverrader Maarten en mij, dus trek je er vooral niet teveel van aan Freakey

Onzin, als je Bozzio op deze plaat vergelijkt met pak-em-beet Vinnie op Buffalo, dan zit daar toch wel een groot verschil in. Waar Vinnie excelleert in smaakvolle tempowisselingen en technische hoogstandjes, mist Bozzio dat alles gewoon op deze plaat - vergelijk alleen de twee drumsolo's maar eens! Op Hammersmith Odion is dit wel weer anders; daar Bozzio in topvorm.

Net als de meeste mensen vond ik deze CD lichtelijk tegenvallen. Nu ik het een aantal jaar in huis heb begin ik deze release steeds meer op waarde te schatten. Er staan toch wel degelijkpareltjes van uitvoeringen op dit album. Hiermee doel ik op de instrumentale stukken als Filthy Habbits, Black Napkins, Chunga's Revenge en Zoot Allures. Ondanks de kleine bezetting gaat de band en vooral Zappa zelf in deze nummers helemaal los. [/quote]

Lekker ruig geluid. De Solo in Stink Foot is niet verkeerd.