Roelof
Tegen het eind van dit jaar - het jaar van onze Heer 2007, dat alweer z’n laatste dagen telt, werp ik alvast een schuin oog naar de oogst. Want hoe was deze? De oogst was veel, en de zegeningen waren talrijk, dat is een ding dat zeker is. Maar hoe talrijk ook, het is natuurlijk niet alles goud wat er blinkt, en, bovendien, een mens is kieskeurig. Binnenkort de grote afrekening, het onvermijdelijke lijstjes maken. Ik dacht, ik zal eens een voorzet geven. Soort van. Subjectiever, en beter leesbaar dan ooit. (zie de onafgemaakte xiu xiu reeks). Nou, hier gaat die dan, lachend 2007 uit.
Bonnie ‘Prince’ Billy luisterde ik deze ochtend. De Ask Forgiveness EP. Eerste werk na een geweldige plaat vorig jaar, The Lettin Go. Dit jaar, volgens MuMe althans, een single en een EP. Eerst maar eens die EP dan. Er waren natuurlijk verwachtingen. Ik had verwachtingen, een EP in de stijl van The Letting Go, nou, het idee alleen al. Niet dat Will Oldham mijn verwachtingen nodig heeft om een meesterwerk af te leveren. Aan de andere kant, en bovendien, het zou niet de eerste keer zijn dat Will alle verwachtingen aan z’n reet laat roesten. En Ja. Will Oldham, op een tuinstoel, voor het haardvuur, met een fotoboek. Het boek, geopend, en het zijn allemaal gladde plaatjes. Daar zit je dan, met je goede verwachtingen. De keuken is schoon, de was is gedaan, de thee pruttelt. Will Oldham met ovenwanten aan. Hij zingt liedjes bij het cake bakken.
Het mag een wonder heten, hoe R. Kelly al die egowaanzin uit z’n scheur heeft kunnen krijgen. Als Bonnie het laatste liedje zingt. Ik ben des werelds grootste. Ik ben een boom, een bergtop, die ster in de lucht. De spil waarop deze aarde ronddraait.
Maak me makker als Will Oldham zingt wat hij (niet) is. Persoonlijke liedjes van acht mensen door de voordeur van één huis. En op de deur hangt een kerstkrans, en iedereen is welkom.
En de cake geurt, en de vogels eten de pinda’s die Will aan een touwtje heeft gerijgd. Het jaar loopt inderdaad op z’n laatste benen.