The Searchers - Meet The Searchers (1963)

Deze band wordt gerekend tot de roemruchte British Invasion bandjes van de midjaren zestig. Hoewel ik hun hits al kende was de rest van hun repertoire mij niet bekend. Na het horen van dit album heb ik mijn bedenkingen en ga ik ervan uit dat ze in de loop der jaren beter zijn geworden, want dit album is namelijk onder de maat. De eerste de beste top 40 coverband van tegenwoordig kan het beter.
De bekende covers, enig eigen songwriterschap was aan hun niet besteed, heb ik door meerdere andere artiesten veel beter horen uitvoeren. De enige uitzondering is 'Sweet For My Sweet'. Hier hoor ik waarachtig goede tweestemmige harDeze band wordt gerekend tot de roemruchte British Invation bandjes van de midjaren zestig. Hoewel ik hun hits al kende was de rest van hun repertoire mij niet bekend. Na het horen van dit album heb ik mijn bedenkingen, maar ik ga ervan uit dat ze in de loop der jaren beter zijn geworden, want dit album is namelijk onder de maat. De eerste de beste top 40 coverband van tegenwoordig kan het beter.
De bekende covers, enig eigen songwriterschap was aan hun niet besteed, heb ik door meerdere andere artiesten veel beter horen uitvoeren. De enige uitzondering is 'Sweet For My Sweet'. Hier hoor ik waarachtig goede tweestemmige harmonieën, bezieling en talent. Bij 'Where Have All The Flowers Gone' en 'Da Doo Ron Ron" val je in slaap, om maar over het restant aan nummers te zwijgen. Het album is voor het merendeel te braaf en mist vooral spirit.
Het feit dat dit album destijds de tweede plaats in de Britse album charts haalde zegt veel over de kwaliteit van het aanbod van andere artiesten uit de merseybeat-hoek. Die bandjes waren namelijk alleen nog maar met het uitbrengen van singletjes bezig en die waren vaak best leuk, maar een kwalitatief hoogstaand album produceren was andere koek en overigens voor de meeste bandjes ook bijzaak. Men begon pas enkele jaren later serieus aan albums te werken.

De meeste covers op dit album, waarop de twee hits Love Potion Nr. 9 en Sweets for My Sweet als lokkertjes, zijn inderdaad niet zo erg goed. Twist and Shout en Da Doo Ron Ron zijn zelfs bedroevend. Maar bijvoorbeeld Where Have All the Flowers Gone en Since You Broke My Heart kunnen er voor mij best mee door. Inderdaad, niet echt een memorabel album. Van The Searchers is een goede compilatie te prefereren.

Eind tachtiger jaren zijn alle Searchers albums opnieuw uitgebracht, aangevuld met een compilatie met hits en een zeer interessant album met non album tracks, The Searchers Play The System. Dat laatste album bevatte alle b-kantjes en EP tracks uit de hoogtijperiode, masr ook geflopte singles uit hun nadagen van 1966 en 1967, waaronder mijn favoriete single track Western Union.
The Searchers Play The System diende als een zeer prettige aanvulling en liet horen dat de groep wel degelijk in staat was om met originele composities te komen. Misschien niet met de originaliteit van The Beatles, maar het was er wel degelijk.
Misschien kun je ook wel zeggen dat The Searchers pech hadden met een maatschappij als PYE. Ray Davies van The Kinks vertelde ooit dat PYE de opname- en studiokostrn eerst van de opbrengst van singles en albums aftrokken voordat ze overgingen tot het betalen van de opbrengst van de hits en albums. Albums als Kinda Kinks en Kontroversy werden in een paar weken opgenomen tussen het touren door. The Searchers zullen ongetwijfeld onder dezelfde omstandigheden hebben moeten werken. Het komt de kwaliteit niet ten goede als er onder zo'n tijdsdruk moet worden opgenomen.
The Beatles hebben het geluk gehad dat ze bij EMI/Parlophone zijn terechtgekomen en niet bij PYE.

Op The Beatles na vind ik The Searchers de beste Liverpoolse Mersey-band vooral door hun karakteristieke samenzang. Hier staan allemaal covers waarvan sommigen wel goed uitgevoerd zijn zoals Sweets for My Sweet, Love Potion Number Nine, Since You Broke My Heart en Where Have All the Flowers Gone. Maar ja, het zijn allemaal covers (waarvan sommige niet goed uit de verf komen) en The Searchers was een typische singleband.
Een compilatie van hen is beter aangewezen.

Doe er toch maar een half sterretje bij nu ik het album opnieuw beluister, en wel als onderdeel van de onlangs uitgebrachte box waarop bijna alle opnames voor het Pye-label staan, met de mono-versie van hun 5 albums als degelijk fundament. En eigenlijk vind ik wat ik hoor helemaal niet zo slecht als sommige andere users. Duidelijk zijn de rock and roll-roots te horen, maar ik heb het wel eens slechter horen uitpakken, al blijft bijvoorbeeld een nummer als “Money” slecht verteerbaar. Op dit album in deze box staan ook stereo-versies, en die vind ik minder dan die in mono. Ik had niet anders verwacht.

Één van de exponenten van de merseybeat. Afkomstig uit Liverpool. Het eerste studioalbum met alleen maar covers. De band werd bekend om hun tweestemmigheid (als in Sweets for my Sweet).
Hoewel niet overal helemaal zuiver vind ik het wel een aardig album te midden van de surfsound uit de VS die toen populair was.
Het album deed het ook goed in de VS getuige de 30e plaats in de 100 Greatest Albums of 1963. In de BestEverAlbums scoort de band over 1963 een 105e plaats
3*

The Searchers hadden tussen die golf van Merseybeat groepen die in het begin van de jaren '60 de hitparades teisterden toch wel een heel herkenbaar gitaargeluid en dito samenzang, die me nog steeds wel kunnen bekoren.
bezat tot nu toe alleen een LP-compilatie van hun grootste hits, maar heb laatst ergens 'n originele UK mono-persing opgeduikeld van dit album in nog wonderlijk goede staat.
Elke keer weer verrast door de geweldige dynamiek die uit die groeven klinkt.