Prince Paul - Psychoanalysis (What Is It?) (1996)
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: WordSound
-
Why Must You Hate Me * (2:11)
-
Introduction to Psychoanalysis (Schizophrenia) (1:52)
met The Flipper
-
Beautiful Night (Manic Psychopath) (4:25)
met Therapists
-
Open Your Month (Hypothalamus) (0:55)
-
You Made Me (A.K.C.) (4:44)
-
Vexual Healing (Vacillation) (3:25)
-
To Get a Gun (1:09)
-
J.O.B. - Das What Dey Is! (3:42)
met Man Scientist, Scully B en The Mic
-
The World's a Stage (A Dramady) (3:19)
met Omega Man
-
Booty Clap (3:58)
met Ilmatic Motion en Jason X
-
The Bitch Blues (Life Experiences) * (2:20)
met Nod
-
In Your Mind (Altered States) (3:19)
met Popmaster
-
Drinks (Escapism) (3:31)
met Scotty Hard en The God Sincere
-
Dimepieces * (4:14)
-
2 B Blunt (A True Story) * (3:52)
-
Psycho Linguistics (Convergent Thought) (1:36)
-
That's Entertainment!? (Aversive Conditioning) (3:40)
-
Outroduction to Diagnosis Psychosis (4:39)
met Man Scientist
-
Beautiful Night [Automator Remix] * (4:17)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
44:14
(1:01:08)
0
geplaatst: 10 maart 2024, 11:30 uur
Geen reacties?
Per toeval hoorde ik Psycho Linguistics (Convergent Thought), en het deed me denken aan een een lichtvoetige versie van de wildcat-raps van ODB en de vroege RZA. Niet toevallig, aangezien de RZA(rector) en de Stetsasonic DJ (als The Undertaker) als Gravediggaz een paar jaar eerder 6 Feet Deep uitbrachten.
In plaats van de bizarro kung fu/gangster-universum van de Wu is die plaat een creatieve ontdekkingsreis door de donkere psyche van de mens die door zijn omgeving tot het uiterste wordt gedreven. Daarmee is het een mijlpaal in het horrorcore-genre binnen de hip-hop, en sindsdien duikt die stijl op verschillende momenten in de jaren 90 op (denk Helta Skelta's Therapy), of op hele albums als Three 6 Mafia's Mystic Stylez of Bone Thugs-N-Harmony's E. 1999 Eternal.
Toch is de horror-stijl van Prince Paul op het Gravediggaz-debuut en deze eigen debuutplaat niet bedoeld om te shockeren, en zeker niet zonder inhoud of schakeringen (én niet zonder humor). Op beide platen behoudt Prince Paul constant balans tussen de psychologische ellende die behandeld wordt en de luisterbaarheid van de muziek: de horror-samples worden net zo goed makkelijk ingeruild voor cartoonesque en funky hiphop-beats die zo van een De La Soul-plaat afgerold lijken. Het is die laatste stijl die hier meer de overhand heeft, maar weird blijft het de hele plaat lang. Het is ook meer een luisterplaat, die meer leunt op sound design dan raps (uitzondering zijn Beautiful Night, Psycho Linguistics en Dime Pieces).
De manische energie lijkt soms op de gekte van Redman's Dare Iz a Darkside en Madlib's Quasimoto-platen. Prince Paul lijkt me deze plaat een soort psychedelische mind trip neer te zetten, met uitstapjes naar late nite r&b, dancehall, old school 80s NY-hiphop, found sound, educational dialogue, rokerige saloon-beats of Miami Bass. Onderwerp lijkt de rekbaarheid van het menselijk brein dat aan de werkelijkheid probeert te ontsnappen, of die zichzelf nou blust met drank, drugs of sex. De creativiteit druipt van de producties af.
Lang verhaal kort: een aanrader voor liefhebbers van de Wu-Tang Clan, De La Soul, Gravediggaz' en RZA's vroege solo-platen, MF Doom, Quasimoto, Tribe Called Quest, Stetsasonic.
Per toeval hoorde ik Psycho Linguistics (Convergent Thought), en het deed me denken aan een een lichtvoetige versie van de wildcat-raps van ODB en de vroege RZA. Niet toevallig, aangezien de RZA(rector) en de Stetsasonic DJ (als The Undertaker) als Gravediggaz een paar jaar eerder 6 Feet Deep uitbrachten.
In plaats van de bizarro kung fu/gangster-universum van de Wu is die plaat een creatieve ontdekkingsreis door de donkere psyche van de mens die door zijn omgeving tot het uiterste wordt gedreven. Daarmee is het een mijlpaal in het horrorcore-genre binnen de hip-hop, en sindsdien duikt die stijl op verschillende momenten in de jaren 90 op (denk Helta Skelta's Therapy), of op hele albums als Three 6 Mafia's Mystic Stylez of Bone Thugs-N-Harmony's E. 1999 Eternal.
Toch is de horror-stijl van Prince Paul op het Gravediggaz-debuut en deze eigen debuutplaat niet bedoeld om te shockeren, en zeker niet zonder inhoud of schakeringen (én niet zonder humor). Op beide platen behoudt Prince Paul constant balans tussen de psychologische ellende die behandeld wordt en de luisterbaarheid van de muziek: de horror-samples worden net zo goed makkelijk ingeruild voor cartoonesque en funky hiphop-beats die zo van een De La Soul-plaat afgerold lijken. Het is die laatste stijl die hier meer de overhand heeft, maar weird blijft het de hele plaat lang. Het is ook meer een luisterplaat, die meer leunt op sound design dan raps (uitzondering zijn Beautiful Night, Psycho Linguistics en Dime Pieces).
De manische energie lijkt soms op de gekte van Redman's Dare Iz a Darkside en Madlib's Quasimoto-platen. Prince Paul lijkt me deze plaat een soort psychedelische mind trip neer te zetten, met uitstapjes naar late nite r&b, dancehall, old school 80s NY-hiphop, found sound, educational dialogue, rokerige saloon-beats of Miami Bass. Onderwerp lijkt de rekbaarheid van het menselijk brein dat aan de werkelijkheid probeert te ontsnappen, of die zichzelf nou blust met drank, drugs of sex. De creativiteit druipt van de producties af.
Lang verhaal kort: een aanrader voor liefhebbers van de Wu-Tang Clan, De La Soul, Gravediggaz' en RZA's vroege solo-platen, MF Doom, Quasimoto, Tribe Called Quest, Stetsasonic.
0
geplaatst: 11 maart 2024, 13:11 uur
Dit gebeuren heb ik nog live gezien in Doornroosje haha, dat was me wat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.