Gewoon weer een lekker jazz album, geen klassieker, maar wel heerlijk om eens te beluisteren. Wat wel redelijk bijzonder is: Ron Carter is de bass speler. Dat zie je niet vaak in de jazz wereld, dat de leider van de band de bass speler is.
Onder andere de grote Eric Dolphy luistert dit fijn plaatje op, best een meevaller! Over basspelers als bandleader: er is (of beter: was) daar ene C. Mingus die die stelling toch stevig ondermijnt