Terry Callier - I Just Can't Help Myself (1973)

Een minder memorabel geheel als de voorgaande Cadet-platen, maar misschien wel Terry Callier in zijn meest pure folkvorm sinds zijn debuut 10 jaar eerder. Z'n gitaar onder de arm op de hoes beeldt het al mooi uit. En toch kan je ook hier een bijzonder mooie en rijke uitwerking verwachten van zijn composities. De jazzelementen worden nog duidelijker uitgespeeld, waarmee dit album misschien wel dé ultieme folk-soul-jazz hybride is. Een mooie manier om je artiestieke topjaren af te sluiten, me dunkt!

Maar waar Occasional Rain en What's The Color overal voor weinâg te krijgen zijn, is deze nergens op CD te vinden voor een normale prijs........ dan maar verder met Fire On Ice ..........

Inmiddels maar 2e hands geskoord en ik moet zeggen: het valt niet tegen.

In principe bevalt ie me net iets beter dan What's The Color omdat er hier geen nummers op staan waar Callier z'n stem loopt te forceren ( zoals in Candy Man ). Ik kan daar intussen wel doorheen luisteren maar ik vind het gewoon zonde als iemand met zo'n prachtige zangstem zich daar mee bezig houdt.

De songs vind ik in de breedte ook lang niet slecht al vind ik de tegenstelling in stijlen tussen de verschillende nummers wel te groot waardoor er geen overall sfeer in het album zit.