Marc Shaiman - Patch Adams (1998)
mijn stem
9 stemmen
Verenigde Staten
Score
Label: Universal
-
Rod Stewart - Faith of the Heart (4:18)
-
Eric Clapton - Let It Rain (5:03)
-
Dave Mason - Only You Know and I Know (4:07)
-
Crosby, Stills, Nash & Young - Carry On (4:26)
-
Derek and The Dominos - Bell Bottom Blues (5:02)
-
The Rascals - Good Lovin' (2:32)
-
The Band - The Weight (4:36)
-
The Rascals - People Got to Be Free (3:02)
-
Sly & The Family Stone - Stand (3:08)
-
Main Title (2:16)
-
Look Beyond the Fingers (1:46)
-
Children's Ward (2:33)
-
Ranch Reveal (1:28)
-
Hello (1:32)
-
Speech / Children's Reprise (2:39)
-
Front Porch (2:37)
-
Butterfly / Noodle Pool (2:57)
-
The Ruling / Graduation (3:24)
0
geplaatst: 16 augustus 2004, 19:40 uur
Toen Shaiman begon met het schrijven van de score, was het erg subtiel.Veel ingetogen en onderdrukte piano klanken, hier en daar aangevuld met violen en koper.Maar hoe verder hij in het stadium kwam, des te meer hij gedwongen werd af te zien van het ingetogen karakter.Toch weet de score uiteindelijk nog steeds aardig subtiel te zijn.Maar vele vonden het maar ''oversentimenteel''.De grens tussen sentimenteel en oversentimenteel is soms moeilijk.Wanneer een score voor een komisch, licht dramatische film enkel liefdevol is, groots aangepakt en geen zwaardere kant of meer volwassen kan kent, is dat vaak voor velen een groot probleem.Shaiman kreeg bergen kritiek, maar verdomt hij kreeg een Oscarnominatie.
En de score is niet oversentimenteel.Het is als zijn score van The American President: vrolijke melodieen, veel vaart en goede emotioneel werking.Misschien lijkt het nog wel meer op Simon Birch.Veelal weten zachte piano klanken steeds samen te gaan met een fluit,waarna het hele orkest losbarst, met opzwellende, prachtige violen.En jawel zo klinken sommige James Horner of Randy Edelman's (Beethoven) ook. 4 sterren
En de score is niet oversentimenteel.Het is als zijn score van The American President: vrolijke melodieen, veel vaart en goede emotioneel werking.Misschien lijkt het nog wel meer op Simon Birch.Veelal weten zachte piano klanken steeds samen te gaan met een fluit,waarna het hele orkest losbarst, met opzwellende, prachtige violen.En jawel zo klinken sommige James Horner of Randy Edelman's (Beethoven) ook. 4 sterren
0
geplaatst: 17 oktober 2007, 18:11 uur
Gewoon een hele goede soundtrack de fim was minder moet ik zeggen maar die was ook wel te doen de muziek past er goed bij en is zéér mooi om te horen! 
* * * * *
* * * * *
0
geplaatst: 4 december 2007, 17:57 uur
Bruce Almighty schreef:
Gewoon een hele goede soundtrack de fim was minder moet ik zeggen maar die was ook wel te doen de muziek past er goed bij en is zéér mooi om te horen!
* * * * *
Gewoon een hele goede soundtrack de fim was minder moet ik zeggen maar die was ook wel te doen de muziek past er goed bij en is zéér mooi om te horen!
* * * * *
Verkeerde stem heb ik gegeven, Mijn echte is 4.0*.
0
geplaatst: 11 februari 2009, 10:19 uur
neo schreef:
Toen Shaiman begon met het schrijven van de score, was het erg subtiel.Veel ingetogen en onderdrukte piano klanken, hier en daar aangevuld met violen en koper.Maar hoe verder hij in het stadium kwam, des te meer hij gedwongen werd af te zien van het ingetogen karakter.Toch weet de score uiteindelijk nog steeds aardig subtiel te zijn.Maar vele vonden het maar ''oversentimenteel''.De grens tussen sentimenteel en oversentimenteel is soms moeilijk.Wanneer een score voor een komisch, licht dramatische film enkel liefdevol is, groots aangepakt en geen zwaardere kant of meer volwassen kan kent, is dat vaak voor velen een groot probleem.Shaiman kreeg bergen kritiek, maar verdomt hij kreeg een Oscarnominatie.
En de score is niet oversentimenteel.Het is als zijn score van The American President: vrolijke melodieen, veel vaart en goede emotioneel werking.Misschien lijkt het nog wel meer op Simon Birch.Veelal weten zachte piano klanken steeds samen te gaan met een fluit,waarna het hele orkest losbarst, met opzwellende, prachtige violen.En jawel zo klinken sommige James Horner of Randy Edelman's (Beethoven) ook. 4 sterren
Toen Shaiman begon met het schrijven van de score, was het erg subtiel.Veel ingetogen en onderdrukte piano klanken, hier en daar aangevuld met violen en koper.Maar hoe verder hij in het stadium kwam, des te meer hij gedwongen werd af te zien van het ingetogen karakter.Toch weet de score uiteindelijk nog steeds aardig subtiel te zijn.Maar vele vonden het maar ''oversentimenteel''.De grens tussen sentimenteel en oversentimenteel is soms moeilijk.Wanneer een score voor een komisch, licht dramatische film enkel liefdevol is, groots aangepakt en geen zwaardere kant of meer volwassen kan kent, is dat vaak voor velen een groot probleem.Shaiman kreeg bergen kritiek, maar verdomt hij kreeg een Oscarnominatie.
En de score is niet oversentimenteel.Het is als zijn score van The American President: vrolijke melodieen, veel vaart en goede emotioneel werking.Misschien lijkt het nog wel meer op Simon Birch.Veelal weten zachte piano klanken steeds samen te gaan met een fluit,waarna het hele orkest losbarst, met opzwellende, prachtige violen.En jawel zo klinken sommige James Horner of Randy Edelman's (Beethoven) ook. 4 sterren
Agreed. Hij sluit ook zeker sterk aan bij de score van Simon Birch [jammer dat die (nog!) niet op MuMe staat].
* denotes required fields.
* denotes required fields.