Iron & Wine - The Creek Drank the Cradle (2002)

wat is bird stealing bread toch een prachtig nummer...
ik vind deze cd misschien nog wel mooier dan de nieuwe, die in een studio opgenomen is met een veel ruimer budget.
De lo-fi geluidskwaliteit geeft de muziek een soort directheid lijkt het wel. Alsof er stiekem een microfoon in de huiskamer van Samuel Beam is gezet en je dit eigenlijk niet hoort te luisteren...

IK vind deze ook mooier dan Our endless numbered days. en inderdaad Bird stealing bread is van een ongelooflijke schoonheid.

Net als de twee gebruikers voor mij vind ik The Creek Drank The Cradle ook sterker dan Our Endless Numbered Days, hoewel die laatste eveneens wonderschoon is. Echter, de pure pracht die Sam Beam op dit debuut tentoonspreidt kent zijn weerga niet en werd slechts nog bij vlagen geëvenaard. The Creek Drank The Cradle kent hoogtepunt na hoogtepunt en werkelijk elk nummer is hier onmisbaar. De geweldige melodieën, de schitterende uitvoering - alles klopt gewoon, en dat is zeldzaam. Hoogtepunt is misschien wel het hartverscheurende Upward over the Mountain, een nummer dat Sam voor zijn moeder schreef. "Mother, remember the night that the dog had her pups in the pantry? / Blood on the floor, flees on their paws and you cried 'til the morning". Even een traantje wegpinken. 5*

Inderdaad, z'n teksten heb ik niet genoemd, maar die hebben een poètische kwaliteit. En als ik mag citeren uit Faded from the winter:

daddy's ghost behind you
sleeping dog beside you

Dat mag. Ik citeer er ook graag nog ééntje, en wel Promise What You Will:

lately she don't care
for a warmer breeze
or shade around the base
of the maple trees
spring was on the mountain
we climbed upon
stopped to see how high
and how far we'd gone

i said, 'love is waiting
and better days'
she smiled and placed a kiss
on my waiting face
promise what you will
something good for me
time will take it all
and it will, you'll see

Potverdorie wat prachtig.

Sam, bij deze nogmaals hartelijk bedankt voor deze prachtige plaat.

Second that. Schandalig dat ik nog geen ontzettende loftrompet over deze plaat had afgestoken, het is echt één van de meest gekoesterde albums in mijn hele collectie. Sam Beam is echt een wonderbaarlijke artiest, alles waar hij met zijn tengels aan zit verandert pardoes in goud. Neem bv. zijn collaboratie met Calexico, of alleen maar de covers die hij opnam van bijvoorbeeld Peng! 33 van Stereolab of Waiting for a Superman van de Flaming Lips.

Wat een slaapverwekkende muziek. Zo saai, zo eentonig. Bah. Ace komaan kom met wat beters op de proppen.
2,5*

Jammer dat er zo weinig variatie in de muziek zit het kabbelt maar door ! Uitschieter voor mij is echter Faded from the Winter een prachtnummer ! Toch nog 3*

damn, wondermooi plaatje

Hmmm, bijzondere muziek is dit. Met het druilerige weer wat we nu hebben past dit echt perfect. Vind dit zeker niet slaapverwekkend alhoewel ik denk dat hier niet een groot publiek voor is. Gelukkig maar! Kunnen we het lekker blijven koesteren. Ik begin met 4 dikke sterren.

Heel mooi, ingetogen plaatje. Sam Beam heeft alleen zijn gitaar en stem nodig om schitterende muziek te maken; dat moet je, zoals al gezegd, koesteren. 4*

Dit kan ik goed waarderen.Lekker wars van alle drukte om je heen je eigen ding doen. Zulke muziek wordt veel te weinig gemaakt.

en uit m`n favoriete nummer:

"tell me, baby, tell me
do you carry the words around like a key or change?"

erg mooi.
jammer, dat de opname kwaliteit minder is, maar het maakt het wel puurder, en zaliger om naar te luisteren.
de acoordenwisselingen, in samenhang met de zang..perfect uitgewerkt!! verbazingwekkend mooi, iedere keer weer.

4 stars!

De lo-fi opname is voor mij absoluut geen bezwaar. Het geeft een mooie ingetogen plaat als deze juist een ontzettend mooie natuurlijke sfeer. Om er altijd maar weer een ontzettend gepolijste productie doorheen te persen is absoluut niet noodzakelijk.

De muziek klinkt erg mooi en puur. Erg aangenaam om naar te luisteren. Je hoort gewoon dat hier met oprecht gevoel muziek wordt gemaakt. 4*

Ik ken dit al zo lang en nog nooit heb ik hier wat geschreven, simpelweg omdat het zo verdomde moeilijk is hier iets over the schrijven. Om toch iets op papier te hebben staan en het kort te houden:

Intiem, dat is Sam Beam. De man heeft helemaal geen miljoenen contract en immense studio nodig om een grootse plaat als The Creek Drank the Cradle neer te Beamen. Alleen al daarom is hij een van de beste artiesten die ooit heeft bestean.

Maar er is meer bij Beam, daar komt die intimiteit weer om de hoek kijken. Sam zingt niet over moeilijke kwesties, maar houdt alles heel dicht bij zichzelf, je zou het haast alledaags gaan noemen. Je kan je met zijn muziek en teksten identificeren, en als dat, tesamen met die intimiteit, zo is heb je toch al snel wat mensen aan het lijntje denk ik, bij Sam zullen dat er niet superveel zijn, maar dit is dan ook niet bepaald iets waar iedereen iets mee kan. Als je dat echter wel kunt, is Iron & Wine een haast onbetaalbare schat aan schitterende nummertjes. En wat zijn 's mans teksten toch prachtig, wat zijn de melodieën en instrumenten mooi. Ik kan het eigenlijk veel korter houden: dit is schitterend!

mmmm, mooie plaat maar zonder hoogtepunten , het is me iets te vervelend allemaal , net zoals die billie prince , daar kan ik ook niet inkomen

bonnie prince billy?

Dit nummer heb ik sinds het optreden op Lowlands echt een keer of 100 gehoord. Echt bloedjemooi en totaal verslavend. Steekt er echt met kop en schouders bovenuit voor mij.

Weer zo'n prachtige plaat van deze geweldige band. Ik kan niet kiezen welke van de drie ik het mooiste vind eigenlijk, ze hebben alle drie iets eigenaardigs en hun eigen hoogtepunten.

Toevallig Upward over the Mountain te horen gekregen, en het is ondertussen m'n meest beluisterde track van het moment - weergaloos trage maar hevige sfeer in dat lied. Misschien de rest van het album ook beluisteren, belooft alleszins veel goeds.

Upward over the mountain is geniaal. De rest vind ik eigenlijk maar gewoontjes; helemaal niet zo goed als ik had verwacht.

*%$#@#@%^#, wat is Upwards Over the Mountain toch een geniaal, intens en prachtig nummer!
En niet alleen deze, maar echt íéder nummer grenst aan dit niveau. Voorzichtig laten debuteren in mijn top-10. Een iets meer inhoudelijke reactie volgt nog.

Ik dacht dat je hem saai vond

Ach, een winterse vakantie in Finland met iedere ochtend een portie Iron & Wine doet wonderen.

Ach ja, na de laatste plaat van Iron & Wine was ik nou niet heel benieuwd geworden naar de rest van zijn discografie, maar toch deze maar eens beluisterd en ik ben blij verrast. Zeer rustige folk/roots met prachtige teksten, fijne bezwerende melodiën en een aantal verslavende nummers zoals het fantastische Upward Over the Mountain. Ja, dit plaatje gaat nog wel groeien bij mij en zal nog vaker beluisterd worden

Zoals ik al eerder melde zou ik het album nog wel vaker gaan luisteren en dat heb ik ook gedaan. Ik verhoog naar 4,5*. De plaat heeft een constant hoog niveau zonder matige nummers. Maar wel met echte uitschieters zoals The Rooster Moans en Upwards Over the Mountain. Een fantastisch sterk album met nog meer in het verschiet in de al mooie discografie van deze man.

Vermakelijke plaat, maar 39 minuten is net wat te lang voor deze plaat had hem naar 30 minuten gedaan en mijn 4* stond er. Sam zijn stem en zijn gitaar kunnen je zeker even boeien maar zoals ik al zei 39 minuten: . Maar door de paar vermakelijke songs krijgt The Creek Drank The Cradle een 3*.

Erg mooie plaat van Samuel Beam, uiteraard beter gekend als Iron & Wine. 'Upward over the Mountain' is ontroerend mooi zelfs, pure klasse. Ik vind z'n laatste nieuwe al een goeie plaat, maar dit is nog veel beter. Een tip van hoi123 in het Super-Tip-Topper topic, dit zal hem punten opleveren!

Tot vorig jaar kende ik Iron & Wine niet. ‘Kiss Each Other Clean’ was mijn eerste kennismaking met Samuel Beam, de man die schuilgaat achter het goed klinkende pseudoniem. Dat vond ik een sterke plaat, en dat vind ik overigens nog steeds, maar het valt niet echt meer te vergelijken met dit ‘The Creek Drank the Cradle’. Het geluid is hier veel kaler, Beam grijpt met minimale middelen naar de keel middels 11 knappe songs.

De hoofdrol is weggelegd voor de stem van Beam, die soms erg fraaie teksten fluisterzingt. Dat is geen bestaand woord, maar ik gebruik het niettemin, omdat ik gewoonweg geen betere benaming weet te vinden. Beam klinkt zacht, maar het wordt eigenlijk nooit melig. Hij geeft boodschappen mee, maar wordt nooit prekerig. Bijster veel variatie zit er niet in, maar toch gaat het nergens vervelen. Kortom; de verhoudingen op dit album zijn erg goed in balans, en zorgen ervoor dat de plaat nergens de mist in gaat.

Buiten het stemgeluid van Beam horen we ook nog de gitaar, die als belangrijkste begeleidingsinstrument geldt. Het akoestische aspect overheerst, maar nu en dan klinken er ook van die heerlijke, mellow gitaarlijntjes, zoals op prijsbeest ‘Upward over the Mountain’, waarover later meer. Percussie is ook wel terug te vinden denk ik, voor de aandachtige luisteraar, maar heeft volgens mij eerder de functie om niet op te vallen, en puur op het onderbewuste te spelen; een beetje opvulling hier en daar, waar de songs het nodig hebben.

Het overgrote gedeelte op deze plaat kan men scharen onder de folkmuziek, of toch zeker de hedendaagse folkmuziek. Beam’s gitaarpicking is onbezorgd en daardoor ook rustgevend in zekere zin. De kracht schuilt erin dat het na een eerste luisterbeurt nog niet echt opvalt, maar naarmate je de plaat meer gaat beluisteren, vallen je steeds meer dingen op. Zoals eerder gezegd, het is niet de meest gevarieerde plaat, maar er zijn best wat interessante details te vinden, die je (mij, althans) algauw een hele tijd zoet houden.

Buiten de invloeden uit de folkmuziek horen we ook nog andere (minder duidelijke) echo’s terug. Een snufje country, al moet je dat zeker niet al te serieus nemen, vooral gepresenteerd door de gitaarlicks waar ik het eerder over had. Een goed voorbeeld daarvan is misschien wel ‘Promising Light’; een erg rustig, traag nummer, en ik ben niet zeker, maar het zou goed kunnen dat ik een banjo hoor. Een andere invloed is de blues, vooral te horen op het nummer ‘The Rooster Moans’. Een bluesy gitaarmotiefje ondersteunt Beam’s zang, de structuur heeft wel wat weg van de blues, maar het is zeker geen schaamteloze kopie. Het is Beam’s ideale compromis tussen folk en blues, naar mijn mening. Ook ‘An Angry Blade’ kent bluesy gitaarwerk.

Het beste nummer van de plaat verdient wel een eigen paragraaf, dacht ik. ‘Upward over the Mountain’ is ook meteen het langste nummer van de plaat, die voor het overige bestaat uit veelal korte songs. De plaat duurt dan ook maar 40 minuten. Maar goed, het prijsbeest dus. Vooreerst is het nummer gezegend met een prachtige, ontroerende tekst, een enig staaltje songwriting. De tekst treft me reeds van bij de eerste luisterbeurt diep, en nu nog steeds moet ik een traantje wegpinken elke keer ik het nummer hoor. Het doet me nadenken over mijn familie, over mijn ouders in het bijzonder. Ja, er zijn wel eens conflicten tussen mij en m’n ouders, dat zal iedereen wel eens voorhebben. Maar het zijn de mooie momenten die je moet koesteren, waar je jezelf kan aan optrekken, dat is de kracht van zo’n onlosmakelijke verbinding. Naast het tekstuele aspect heb je ook nog de ijzersterke, drijvende melodie, en het prachtige gitaarwerk tussendoor.

Niet alleen de tekst van ‘Upward over the Mountain’ is de moeite waard, ook de andere teksten zijn grotendeels erg, erg sterk. Een bloemlezing van mijn favoriete passages:

“The water’s there to warm you;
And the earth is warmer, when you laugh.” (‘Lion’s Mane’)

“So may the sunrise bring hope where it once was forgotten;
Sons are like birds flying upwards over the mountain.” (‘Upward over the Mountain’)

“Mother, I made it up from the bruise on the floor of this prison;
Mother, I lost it all of the fear of the Lord I was given;
Mother, forget me now that the creek drank the cradle you sang to;
Mother, forgive me I sold your car for the shoes that I gave you.” (‘Upward over the Mountain’)

“Grace is a gift for the fallen, dear;
You’re an angry blade and you’re brave;
But you’re all alone.” (‘An Angry Blade’)

“We found you sleeping by your lover’s stone;
A ream of paper and a telephone;
A broken bow across a long lost violin.
Your lover’s angel told the captain’s man;
It never ends the way we had it planned;
And kissed her palm and placed it on your dreaming head.” (‘Muddy Hymnal’)

Deze laatste regels, trouwens ook de afsluitende regels op het album, vormen een mooie aanleiding om ook mijn bespreking af te sluiten. Deze nummers zullen waarschijnlijk nooit op de radio gespeeld worden (al weet je nooit, met die “folkrevival”), dan geef ik zijn meest recente plaat meer kans, maar dat hoeft ook helemaal niet. Het zou goed zijn mocht deze plaat een beperkte fanbase blijven behouden, zo blijft het ook intiem. De boodschappen die Beam de wereld instuurt zijn dan natuurlijk wel voor iedereen van toepassing. ‘The Creek Drank the Cradle’ is een mooie, rustige, kleine plaat, maar weet me te raken. En daar gaat het ‘m om.

4 sterren

Voor mij nog altijd de beste plaat van Iron & Wine. Geen toeters en bellen, zoals op zijn laatste werk. Ik kan mij nog herinneren dat ik hem solo als voorprogramma van het een of ander in Paradiso zag. Bijna niemand luisterde.
Die praters staan nu vast vooraan en kopen zijn laatste lp.

Heel lastig om te beoordelen welke beter is, de 1e of de 2e.
Creek is wat kaler, een pure bijna lofi plaat die gelukkig niet lofi klinkt
Numbers heeft iets meer kleur maar met Naked as we came wel arguably hun beste nummer.
Erg luxe om een oordeel te vellen welke het beste is, is dat eigenlijk interessant, neuh