Saul Williams - The Inevitable Rise and Liberation of NiggyTardust! (2007)

Muziek voelt weer vitaal. Rebellie en muziek gaan al sinds het begin samen, het hoort bij de puberale wereldverbeteraars. Het is dan ook opvallend dat de afgelopen jaren niet bepaald revolutionair kunnen worden genoemd wat betreft muziek: het is een tijd van jeugdige, vrolijke bandjes en hun managers. Het is ook een tijd van goede muzikanten die gewoonweg goede muziek maken. Het zorgt voor hele goede muziek, maar de spanning ontbreekt wel een beetje.

Die is eindelijk weer terug te vinden in dit album, The Inevitable Rise and Liberation of NiggyTardust. De titel lijkt vooral op een slap aftreksel van Bowie's beroemde album door een duffe rapper, maar er schuilt een hoop achter. Dat het werkt komt door Saul Williams, de grote man achter dit album die al tien jaar tekst en muziek aan elkaar koppelt. NiggyTardust is goed te vergelijken met Ziggy Stardust, maar het is geen 'Rise and Fall', het is een 'Rise and Liberation'. De toon is euforisch, alsof de wereld daadwerkelijk kan veranderen. Het album zit dan ook vol met inspirerende teksten met als climax 'Raised to be Lowered'. Niet alles dat Saul Williams schrijft werkt, maar de tenenkrommende momenten worden ruimschoots goedgemaakt door soms daadwerkelijk inspirerende teksten.

De helft van dit album is echt Trent Reznor die als producer optreedt. Het album zit dan ook vol met hoofdpijnbezorgende beats en geluiden, maar het gaat verder dan Year Zero met als gevolg bijzonder interessante en gewoonweg lekkere muziek. Het zit soms bijzonder sterk in elkaar en de muziek volgt z'n eigen weg samen met de tekst. Reznor lijkt aan een tweede jeugd te zijn begonnen. Year Zero was niet perfect, maar er was een bepaalde gedrevenheid in te voelen die hier ook aanwezig is. Het is zelfs alleen maar sterker aangezien Saul Williams met z'n teksten de muziek meer betekenis kan geven dan Reznor dat ooit voor elkaar zou kunnen krijgen.

Dat het de Radiohead-route volgt maakt het alleen maar af. Voor het eerst in jaren voelt muziek weer als iets vitaals, iets dat je leven kan veranderen en dit wordt direct door de artiesten aan je gegeven. Door het luttele bedrag van $5 te betalen voor een betere geluidskwaliteit steun je daadwerkelijk een artiest die (met hulp, maar dat zal voorlopig nog wel nodig zijn) een volgende stap zet in muziek. De vitaliteit die dit album uitstraalt versterkt de sowieso al sterke muziek. Nu is het aan ons om dat te belonen.

totale onzin. trent reznor is de beste songwriter van de afgelopen 2 eeuwen. Denk hierbij aan the downward spiral, the fragile en broken. de rest vanje commentaar snijdt wel hout, tof album! 4*

een keer in de zoveel tijd komt er een hiphop album uit waar ik toch wel benieuwd naar ben, zo ook bij dit album. saul williams is een goede tekstschrijver/poeet en heeft meer te zeggen dan de massa. ook in hiphop land wordt er namelijk als makke lammetjes achter de grote herder aangelopen.
black stacey vind ik nog steeds een geweldig nummer, dus misschien dat ik hier ook wel van hou...

Ik vind Trent Reznor als songwriter helemaal niet zo sterk imho. Ik ben zelf een groot NIN fan, maar soms stoor ik me aan de teksten die (bijvoorbeeld bij The Fragile) bij mij een beetje te zeikerig, makkelijk en onorigineel overkomen. Er zijn evengoed een hele hoop uitzonderingen gelukkig. Maar kwa lyrics staat Saul Williams steviger in zijn schoenen denk ik. Overigens Saul Williams noemde Trent Reznor ooit eens in een interview de "king of emo" als grapje.

Na het wat duffe Ghosts en wel toffe The Slip valt me toch wel echt op hoe vet, krachtig en spannend dit album wel niet is. Van Reznor heb ik niets gehoord (The Downward Spiral misschien) dat in de verste verte even interessant is. Kom op jongens, dit verdient álle aandacht die het kan krijgen.

Ik heb Saul Williams dan eindelijk live kunnen aanschouwen in Tivoli, wat een fantastisch optreden! Er kwamen nummers voorbij van zijn oudere platen en ook van 'The Inevitable Rise and Liberation of NiggyTardust!' die hij werkelijk vol overgave wist te brengen. Een entertainer/kunstenaar van hoog niveau!

Geweldig energieke plaat. Dat intro-nummer . Toch hoor ik Williams liever op zijn vorige twee albums dan hier. Niet rekening houdend met de productie, heeft hij toch zelf ook een gehele stijlverandering ondergaan.
Ook had hij van Sunday Bloody Sunday moeten afblijven. Ik krijg steeds weer heimwee naar U2 als ik zijn versie hoor voorbij komen.

wat onwaarschijnlijk briljant zeg.... waaaauw....

DNA

Ik heb em even geleden gedownload, nu aan het luisteren. Klinkt tot nu toe erg vet, maar zeker minder dan Amethyst Rockstar...

Berichten verplaatst naar Saul Williams

Jup, ik vind dit duidelijk minder dan Amethyst Rockstar... Nog steeds erg vermakelijk, maar het mist gewoon iets. 3,5*

hmm ik vindt het het aankondigen wel waard hoor
hier zijn nieuwe single

Het is het ook wel waard, maar het is hier off topic.

Toch maar een heel puntje verhoogd! Heerlijk!
Als favorieten, in volgorde:
No One Ever Does
Tr(n)igger
Raw

Zo eindelijk ook beschikbaar op Deezer.