Jean-Luc Ponty - Open Mind (1984)

In deze periode van zijn carrière leek het alsof Jean-Luc Ponty er niet zoveel zin meer in had. Het klinkt allemaal alsof hij er zich wat gemakkelijk van af maakt. Neem gewoon een elektronisch basis themaatje en ga daar dan lekker op improviseren en de anderen mogen om de beurt ook mee doen. Iets wat mij overigens bij veel jazzmuziek nogal tegenstaat en ook snel gaat vervelen. Maar toch bij JLP is dat op de een of andere manier anders voor mij. Zijn viool ge-freak weet me toch altijd weer genoeg te amuseren. En ook dit is toch gewoon een lekkere plaat die ik iedere keer weer opnieuw kan horen. En elektronica in de jazz hoor je ook minder vaak, zeker in deze hoge mate. En ik heb wel een zwak voor synthesizers en elektrische viool. Dat speelt ongetwijfeld ook een rol bij mij.