Throwing Muses - Hunkpapa (1989)

Lekkere cd, al gaat Throwing Muses me na een nummer of 6 a 7 meestal wel wat vervelen( de stem). Het leukst vind ik de tempo-wisselingen.
Favoriete nummers: Dragonhead en Dizzy.

Dit was mijn eerste kennismaking met The Muses uit Boston Massachusetts en ik vind deze plaat nog steeds ontzettend goed. Leuke refreintjes, catchy gitaarrifjes en inderdaad die grappige tempowisselingen. Zangeres Kristin Hersh schrijft persoonlijke, onorthodoxe liedjes en zingt ze op een hele intense, soms bijna manische manier. Helaas zijn ze nooit zo groot geworden als stad- en labelgenoten Pixies.

Deze cd is overgeproduceerd. Maar wanneer ze op volle toeren draaien; (I'm alive, The Burrow en Mania) is het weer genieten van deze fantastische band.

Ik vind dit een wat mindere Muses-plaat, met zowel minder sterk songmateriaal als een waanzinnige kutproduktie (van ene Gary Smith). Dragonhead is wel waanzinnig (goed).

Fall Down en Devil's Roof zijn toch fijne songs ....

Fall Down vind ik ok, Devil's Roof juist een van die mindere nummers.

En tegelijkertijd ondergeproduceerd.
Bij de vroege Muses leek het altijd de bedoeling om alle electrische gitaargeluiden te reduceren tot een braaf gejengel. Doodzonde. Luister maar eens naar de live CD The Curse, waarop de nummers van Hunkpapa veel beter tot hun recht komen.

Maar die livecd is wel gemaakt door de latere triobezetting, die sowieso veel harder en feller speelde dan de meer folky oorspronkelijke bezetting.

Deze afgelopen week op de kop getikt op vinyl, heb de CD ook staan maar al een hele tijd niet meer gedraaid. Niet terecht want ook dit is nog steeds een prima album. Niet zo goed als het onvolprezen debuutalbum maar imho wel weer beter dan House Tornado. Ik blijf zeer gecharmeerd van het baswerk van Leslie Langston en ik vond ook dat het muzikaal wat minder werd toen zij uit de band verdween. Hier is ze nog gewoon aanwezig met haar herkenbare soepele baslijnen en dat blijft toch genieten geblazen. Voor de rest weer prima met de herkenbare stem en teksten van Kristin Hersh. Blijft een lekker album...