The Boo Radleys - Wake Up! (1995)

Op basis van de fantastische single "wake up boo!" heb ik dit album van the boo radleys jaren geleden gekocht. De andere cd's heb ik niet (ken er zelfs geen enkel nummer van) omdat muziek van deze groep vrij moeilijk te vinden was. Deze plaat vond en vind ik echt een super popplaat, er staan echt pure pop/zomernummers op (wake up boo!, it's lulu, find the answer within), maar ook meer ingetogen nummers (fairfax scene, 4am conversation). Deze plaat leg ik nog geregeld op. Boo radleys zijn ook al enkele jaren gesplit, het laatste wat ik heb gehoord is dat zanger sice en gitarist martin (achternaam weet ik niet meer) aan soloprojecten gingen werken.

echt?

dit was voor mij de doodsteek voor boo radleys...
na een paar geweldig mooie, origineel klinkende, sferische platen, gingen ze hier ineens op de vrolijke britpop liedjes toer...en voorbij was de magie

yep, boo radleys al enkele jaren uit elkaar, het project van Martin Carr (gitarist) is bravecaptain, www.bravecaptain.co.uk

Hopelijk vind ik die andere platen ooit,want wil meer van deze band ontdekken.

Ik vind dit zeker een sterke plaat, maakte al een erg goede indruk op me naar de eerste luisterbeurt. Vooral met koptelefoon op geweldig!

Jazeker, ik ga hier weer een of andere vage britpopplaat recenseren. Weer zo’n obscuur gevalletje dat ik de hemel in ga prijzen en het is nog wel psychedelisch ook!
Waarom mijn enthousiasme? Omdat dit geweldige album klinkt als een orgie met Damon Albarn, Kevin Shields, Syd Barrett en een klein orkestje.

De plaat opent met het aan Blur herinnerende “Wake Up Boo”. Bijzonder catchy, blazers en bovendien klinkt het heel erg als Blur, dus pluspunten! “Fairfax Scene” is dan weer ingetogen, met achterstevoren afgespeelde gitaaropname. Daarna volgt “It’s Lulu”, wederom een Blur-achtig nummer, mét handklapjes!

“Joel” is opgebouwd uit een aantal delen, een dromerig gedeelte, een stukje shoegazing en daarna wat ambientesque klanken. Dit is een van de weinige nummers waaraan je kunt horen dat de Boo Radleys oorspronkelijk een shoegazing band waren. “Find the Answer Within” is weer een Blur-achtig nummer, maar nog beter dan “Wake Up!” en “It’s Lulu”! Tijdens het outro horen we mensen lachen, gekke stemmen, dat soort werk. En het werkt ook nog! “Reaching Out From Here” is weer wat ingetogener, maar ook catchy en meeslepend.

“Martin, Doom! It’s Seven o’ Clock” begint met allerlei psychedelische onzin, maar blijkt een liedje met dub-invloeden te zijn (denk aan een kruising tussen Primal Scream’s “Loaded” en The Arcade Fire) met blazers. Die blazers zijn wel erg aanwezig op dit album, maar ze werken perfect, in combinatie met de gouden hooks en melodieën. “Stuck on Amber” is een shoegazing-achtig nummer met fuzzy gitaar en zachte vocalen. “Charles Bukowski is Dead” eindigt dan weer in een geestverruimende canon.

En toen kwamen we aan bij het laatste gedeelte, dat erg ingetogen klinkt. “4 am Conversation” is dream pop met bescheiden uitbarstingen. “Twinside” staart dan weer goed naar de schoenen en is het meest noisy nummer op het album. Op het laatst komen we bij de pianoballad “Wilder”, maar de Boo Radleys maken er weer iets anders van. Melodieus en het blijft goed hangen, maar erg ingetogen. Het heeft iets weg van Syd Barretts soloplaten, met een sixtiesmelodie, maar met een licht verontrustende ondergrond. Het nummer eindigt met een soort ijscomanbel, die alsmaar luider wordt en dan opeens ophoudt. Nog een heel kort akoestisch liedje en dan is het voorbij…

En tja, dan altijd weer denk ik dat de Boo Radleys een geweldige popplaat hebben gemaakt. Pop door LSD-slikkers, dat wel. Echter, de melodiën zijn mooi, de hooks geweldig en de psychedelica voelt niet geforceerd aan, maar werkt goed. Een bijna perfecte psychedelische popplaat, dat is mijn conclusie.

(90/100)

Prachtige recensie Kid A (cid) van deze superplaat van the Boo Radleys. Ik ga de cd nog eens afspelen en genieten. Hopelijk zorgt je recensie ervoor dat meer mensen dit werkje gaan aanschaffen en beluisteren want dat verdienen deze gasten toch. Zoals ik al in mijn vorig bericht bij dit album aangaf, moeten we wel niet hopen op nieuw materiaal want the boo radleys zijn al enkele jaren gesplit.

zo jammer, de oude platen zijn zoveel beter!

Dat is dan jammer dat ik die albums nooit heb beluisterd, want deze cd staat nu in mijn top 10.

En Charles Bukowski is doder dan ooit.

Heb je gedronken, Omsk? Gewoon een vraag die in me oprees.

Ik vind het altijd zo triest dat wanneer bands boven zichzelf uitstijgen het volgens hun fans de doodsteek is. De mens is een treurig wezen. Frans Bauer is voorspelbaar, de fan van een alternatief bandje doorgaans ook.
Overigens vind ik de platen voor deze ook erg goed, maar deze bevat zoveel briljante popnummers die in je hoofd willen zitten dat het niet minder dan briljant is.

Ben je nu nota bene fastpulseboy (postuum) voor voorspelbaar aan het uitmaken ?

Tja, een reactie vooraf is nu eenmaal lastig. En doet zijn tekst inhoudelijk niet meer ter zake nu hij is uitgeschreven? Dan kun je je Bukowski boeken ook meteen weggegooien, want hem zien we voorlopig ook niet terug