Clifford Jordan - In the World (1972)

Met: Clifford Jordan (tenor sax), Don Cherry (trumpet #1 en #2), Kenny Dorham (trumpet #3 en #4), Julian Priester (trombone), Wynton Kelly (piano), Richard Davis, Wilbur Ware (bass), Albert Heath (drums, #1 en #2), Ed Blackwell, Roy Haynes (drums #3 en #4)

Des te meer je de jazzwereld in blijft duiken, des te meer je er achter komt dat er zoveel meer te vinden is dan de standaard klassiekers die iedereen beluistert en die in elke top te vinden zijn. Er zijn niet alleen goede platen buiten die lijstjes te vinden maar ook echte topplaten. En hoe onterecht dan ook: ze breken nooit verder door dan bij een klein publiek. Daarbij nog even toegevoegd: de jazz top op mume is wel heel bedroevend, met een aanzienlijk deel dat nauwelijks onder de noemer jazz valt.

Ach laat ook deze parel maar onbekend zijn. Zolang ik er van kan genieten.... en genieten is het zeker. Een ware all-star band met alleen maar favorieten (alleen Dorham boeit me nooit zo). Uitgebracht op het fantastische Strata East label.

De opener is een geweldige wals met een emotionele diepgang van hier tot aan Tokyo. Een paar hoogtepunten: 1. Clifford Jordan’s openingsnoten: zo diep heb ik hem nog nooit horen spelen. Zijn solo is geweldig. 2. Don Cherry’s heerlijke hysterische geschetter op zijn pocket trompet. Het grappige is dat al die loops moeiteloos passen in het ‘zeurende’ them van de wals die me soms ook wat aan de thema’s van het Liberation Music Orchestra doen denken. Wat een briljante muzikale duizendpoot was Cherry toch. 3. Julian Priesters constante variaties op het thema waarmee hij gelijk een soort 3e bas vormt en de hele band steeds weer terug in de structuur duwt. Daarbij moet ik ook zeggen dat Priester altijd één van de weinige trombonisten is die het instrument echt boeiend weet te houden voor mij. 4. Wynton Kelly’s bluesy loopjes en riedeltjes op de achtergrond. Iemand die heerlijk bopt door andere muzikanten die nog een stapje verder gaan. Een geweldige basis. 5. het prachtige basduet dat plots ontstaat tussen Richard Davis en Wilbur Ware. Geweldig te horen hoe de mannen naar elkaar luisteren. Sowieso hoor je beide bassisten steeds geweldig tegen elkaar in spelen en gebruik maken van de ruimte. Vervolgens valt de band nogmaals in voor het prachtige thema. Wat een heerlijk nummer!

Nummer 2 is een podium voor Jordan en Priester. Een mooie langzame ballad. Geïnspireerde solo’s op een heerlijke ritmesectie die constant met elkaar aan het spelen zijn. Dan Ouagadougou: verwacht hierbij geen Afrikaans georiënteerde jazz maar funky bluesnummer met 2 giganten van drummers: Blackwell en Haynes. Blackwell schiet zelfs binnen een blues als deze alle kanten op met zijn polyritmiek. Haynes blijft iets stabieler. Het vullende geluid van 2 drummers heeft het geheel nog wat meer pit. Jordan soleert zoals hij dat kan: vliegt nooit uit de bocht maar speelt gewoon fucking lekker: niet meer en ook niet minder. Direct hoor je ook dat Wynton Kelly hier weer volledig op zijn gemak is. Hij swingt als een tiet en durft ook uit de akkoorden te stappen. Enigszins jammer dat Cherry hier is vervangen door Dorham. De solo van Kenny Dorham is best aardig maar valt in het niet bij de wat spannendere experimenten van Cherry. Niettemin ook een uitstekend nummer maar wel de reden dat deze plaat net geen 5 sterren krijgt.

Clifford Jordan is een saxofonist die in de jaren ‘60 zo’n gave wending nam. Ik vind het jammer dat hij die wending niet verder doorzette, maar het leverde op Strata East in ieder geval 2 fantastische platen op, op eigen naam. En zijn bijdragen aan de werken van Brackeen, Sanders en Cecil Payne waren ook niet mis. Lekkere plaat!

Mssr Renard Youtube begint steeds dit automatisch af te spelen als ik klaar ben met het luisteren naar Firm Roots, en ik vermoed dat jij dit album wel wilt leren kennen.

Ik ben op een queeste om al die Strata East platen te ontdekken. Ik heb wel een probleem met youtube (reclames dwars door concerten heen, drie wel vier keer). Ik heb eigenlijk nog nooit een 'full album' geluisterd. Is dat legaal?

Mijn tip was voor het album en niet zozeer voor het medium Als antwoord op je vraag: zelf grijp ik wel geregeld terug naar Youtube voor platen die niet te streamen zijn (zoals die van Strata East), omdat ik niet op de gok LP's ga bestellen. Youtube is soms wel vrij irritant inderdaad, dus als er een beter (streaming)alternatief is dan gebruik ik die.

Of het legaal is zal er vanaf hangen wie het plaatst en wat de lokale wetgeving is, denk ik. Ik vind die vraag eerlijk gezegd minder relevant bij een plaat waarvan alle muzikanten al jaren dood zijn, maar daarover kun je van mening verschillen uiteraard.

En zo zijn er platen waar je lang over moet nadenken, en platen waar je meteen op verliefd wordt, en dit was er eentje in de laatste categorie. Met die bijna Mingus-achtige swagger en rauwe emotie past het eigenlijk precies in mijn straatje. Buiten dat heeft Soledad wel ongeveer alles over deze plaat gezegd, ik voeg alleen drie notities toe:

1) Hoewel ik nog geen enorme Clifford Jordan-fan ben, raak ik wel steeds meer onder de indruk van zijn veelzijdigheid. Deze plaat is eigenlijk weer totaal anders dan Glass Bead Games, Blowing in from Chicago, of Firm Roots (andere platen die ik al van de man kende).

2) Tijdens mijn verkenningen van het boplandschap ben ik trompettist Kenny Dorham langzaamaan toch wat meer gaan waarderen, al is Don Cherry (zoals Pim aangeeft) inderdaad een betere match voor deze plaat.

3) Helaas heb ik dit nog steeds alleen maar kunnen horen via een slecht Youtube-filmpje. Op Spotify is het niet te vinden, en op vinyl is dit echt niet te betalen (zelfs de Japanse herdruk uit 2019 is nauwelijks onder de € 100 te vinden). Pure Pleasure, luistert u mee?

Ja deze moet echt nog de Pure Pleasure treatment krijgen hoor! Net als het Alkebu-Lan. Ik hoop dat ze ons horen