Met Rock the World zou de band hun laatste album met George Criston uitbrengen. Had men de voorgaande twee jaar al twee albums uitgebracht - wat een werkethiek hield men er in die jaren toch op na - neigt men qua sound wat meer richting de eersteling.
Niet dat voorganger Welcome to the Club een volledig andere plaat betreft, maar de ritmesectie draait op dit schijfje uit 1986 bij vlagen weer overuren.
Ook plaat nummer drie blinkt weer uit in degelijkheid, een fijne mix tussen snellere passages en trage stampers.
Toegegeven; de teksten ontstijgen niet het niveau van een puisterige puber maar dat mag de pret niet drukken, het gaat met name om de songs en die zijn stuk voor voldoende tot prima te noemen.
De drie platen - de laatste uit 2004 tel ik even niet mee - van Kick Axe zijn zo kenmerkend voor de jaren 80, dat het allesbehalve tijdloos klinkt.
En dat aspect zo kenmerkend voor Kick Axe, spreekt mij zo aan in deze band.
Beste song van dit schijfje is afsluiter Magic Man. Een trage bluesy stamper, met fijn gitaarwerk en afwisselende zanglijnen van Criston, wat wil een mens nog meer.