Rufus Wainwright - Rufus Does Judy at Carnegie Hall (2007)

Als groot Judy Garland-fan besloot Rufus Wainwright zich te laten inspireren door dit album en gaf concerten die exact hetzelfde waren qua opzet. Zelfs het poster-artwork werd vertaald naar nu (dat wil zeggen: het hoofd van garland werd vervangen door die van Wainwright en verder bleef alles hetzelfde).

Van deze optredens verschijnt ook een dvd-versie en die gaat Rufus! Rufus! Rufus! Does Judy! Judy! Judy! Live At The London Palladium heten.
De cd werd opgenomen op 14 juni 2006 in Carnegie Hall in New York. De dvd werd vastgelegd op 25 februari 2007 in het Londense Palladium.

Wainwright treedt op met een 36 personen tellend orkest.

Een flink aantal nummers heb ik er al van gehoord en of alle Wainwright-liefhebbers er wat mee kunnen is hetzelfde als aan Robbie Williams-fans vragen of ze wat met zijn album Swing When You're Winning kunnen. Nu vind ik Rufus zich beter door dit soort nummers heen werken dan Williams, maar beide albums staan los van de rest van de discografie: in die context moet je deze opmerking plaatsen.
Zelf vind ik het als Wainwright-liefhebber een leuke aanvulling op mijn cd-collectie maar meer ook niet, daarvoor ligt dit toch iets te ver van me af. Een definitief oordeel volgt pas als ik het gehele album ken.

Ga je de dvd-versie dan ook halen? Ben namelijk juist wel benieuwd hoe het concert visueel is. Rufus met een heel orkest achter zich - ik keek mijn ogen in ieder geval goed uit bij Loreena McKennitt's laatste live dvd.
Ben benieuwd naar je volledige mening. Het is misschien met de dvd het aanschaffen waard.

Let wel op: de dvd is dus niet dezelfde opname als de cd.

Heel eerlijk gezegd ben ik niet zo visueel ingesteld voor wat muziek betreft: ik heb ook niet zo veel muziek dvd's. Ik heb maar een klein aantal live-dvd's en het gebeurt vaker dat ik die zonder beeld draai dan met.
Ik weet dus niet of ik de dvd ga aanschaffen. De cd daarentegen zeker weten van wel.

Als ik mijn stem baseer op de nummers die ik al gehoord heb dan zal het uitkomen op 3,5* denk ik met een mogelijkheid tot klein viertje. Dit puur omdat ik niet zo'n heel groot liefhebber ben van dit genre. De grapjes tussendoor of de medewerking van ma McGarrigle maken het wel zeer de moeite waard.
Leuk voor af en toe.....

Overigens vind ik het een vrij dubieuze titel en na bijna 40 jaar denk ik dat de geur ook niet meer te harden is.

Maar ik weet zeker dat ik deze plaat niet ga beluisteren, want de laatste keer dat ik Rufus probeerde pakte dat niet goed uit en dat was voor mij echt Sluß Rufus.

Maar veel plezier er mee iedereen die dit wel mooi vindt.

Voor wat betreft die opmerking over de albumtitel: die deel ik volledig. Ik snap ook niet waarom cd en dvd beiden een andere titel meekrijgen (ook al zijn het verschillende concertopnamen).
De titel die deze cd heeft meegekregen vind ik te flauw voor woorden.

ben niet helemaal blij met zijn stem maar maar het geheel is toch wel te pruimen.Dus voorlopig 3,5 ster

IK heb Want Two, dacht ik, maar zijn stem irriteert me ook mateloos, dat heb ik dus niet bij het beluisteren van zijn vader, Loudon Wainwright III, die ik toch een meesterlijke singer-songwriter vind, de zoon is lang nog niet zo ver vind ik... maar het zal echt wel zijn dat ik zijn stem veel te irritant vind, zonde, doodzonde, want die Want Two ligt daarom ook stof te vergaren...

De stem van Rufus vindt je zeikerig of je vindt het geweldig.
Ik zelf ben een groot Rufus fan en vind het een mooie stem. Maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het maar een zeik stem vinden.
Ik zelf heb de dvd gekocht. Om eerlijk te zeggen is het niet mijn genre, maar met zo'n groot orkest erbij is toch wel mooi hoor...

ik kan rufus zijn stem wel apprecieren , vind hem zelfs een zeer goed zanger , ook zijn teksten en zijn muziek vind ik zeer goed , en zowel want one en two , prachtig , zo ook zijn laatste : the stars , maar ik haat dan weer zijn maniertjes , maar ja , de kerel is zooooo homo en soms over the top , maar van mij mag hij het telefoonboek zingen, zijn beste cd vind ik echter nog altijd één van zijn eerste , wat soberder , kan nu niet op de titel komen , maar cigarettes and chocolate milk staat daarop en is gewoon fantastisch , maar wat ik hiervan moet verwachten dat weet ik nog zo rap niet , eerst meerdere kritieken lezen alvorens ik hem aanschaf

Poses

Ik vraag me trouwens af waar de vroege stemmen vandaan komen. Het album is nl. een week uitgesteld qua release en wat er op internet te pindakazen valt is niet compleet.

Ik heb al verschillende bootlegs voorbij zien komen, de setlist is geen een keer veranderd.

Zelf zit ik hier niet zo op te wachten, Want Two en de laatste cd heb ik echt grijs gedraaid maar maakt hij niet een enorme karikatuur van zichzelf door deze concertreeks? Het ligt mij allemaal net iets voor de hand.

Ik had gehoopt dat deze opnames wat meer in me lost zouden maken dan de verschillende 'bootlegs' welke ik eerder hoorde, maar nee. Ik vind het erg leuk hoor, om Rufus Wainwright, in een van zijn elementen, Judy Garland een eer te horen bewijzen. Maar of dit een blijvertje wordt, dat betwijfel ik.
Je wordt er wél vrolijk van

Forget your troubles
Come on get happy
You better chase all you cares away
Shout halleluja
Come on get happy
Get ready for the judgement day...

Blij wordt ik er niet van, helaas. Ben toch bang dat als het laatste oordeel komt, deze klucht van Rufus niet tot de uitverkoren platen gaat behoren. Niet zozeer 'over the rainbow' alswel 'over the top'. Doe hem maar een tijdje vagevuur om zonden te overdenken en dan de kans om terug te komen met sterker werk. Hij kan het, dat weten we.

p.s. en die lederhose mag ook wel uit. In Amerika mischien wel camp, maar hier in Europa roept het vreemde jaren zeventig associaties op. (Beim Jodeln juckt die Lederhose, Zwei Däninnen in Lederhosen etc etc etc..)

p.p.s. De eerste keer overigens dat ik het nummer 'Get Happy' hoorde was in de cultserie Twin Peaks. De niet zo frisse advocaat Leland Palmer, tevens vader van het vermoorde meisje Laura Palmer, floot en zong dit met enige regelmaat.

Do you want to play with fire, little boy?
Do you want to play with...BOB?

Ingewijden weten genoeg en zullen het met me eens zijn. Nog een reden erbij om dit nummer niet aan je boezem te willen drukken. In welke uitvoering dan ook.

Sorry hoor, dit trek ik geen 7 kwartier.
En dan de teksten tussendoor.
Word ik niet blij van...

Begint mij ook steeds meer tegen te staan. Een leuk eerbetoon aan Judy Garland wellicht, maar ik heb inmiddels een stukje plank waar zeker geen stof op zal komen ... Jammer.

hoe goed want 1 en want 2 zijn , zo'n flop vind ik album dat werkelijk meer dan ' over the top ' gaat , deze kan ik niet uitluisteren want onze engel overdrijft dat het niet mooi meer is , sorry dit is crap !

Zoveel mooier dan zijn "eigen" cd's.