Bobby Hutcherson - The Kicker (1999)

Opgenomen anderhalf jaar voordat Hutcherson's echte debuut uitkwam, op één dag in december 1963. Het doet in intentie zeker niet onder voor het materiaal op 'Dialogue'. Als dit in 1964 uitgekomen was in plaats van pas in 1999, dan zou een compositie als 'For Duke P. (XYZ)' zeker meerdere malen zijn opgenomen en live uitgevoerd door ander grote Bopmannen.

Hutcherson leerde ik kennen via Out To Lunch! waar hij in korte tijd van antiheld - hoe prachtig ik een vibrafoon ook vind, het bleef wennen - tot kleine favoriet uitgroeide

Het dromerige, zweverige 'Mirrors' is het soort nummer waarvan je met een hoofdtelefoon in de mooie klanken wil opgaan.



Het is enigzins jammer dat Grant Green maar op de helft van de nummers meedoet aangezien zijn spel een grote meerwaarde is. Zoals hierboven reeds terecht werd opgemerkt was 'For Duke P.' misschien wel kanshebber om uit te groeien tot jazzstandard: wat een dijk van een compositie! Dit kwintet/sextet exploreert hier elk nummer op fantastische wijze en wat leveren Pearson en Henderson de ene betoverende solo na de ander.

Misschien is het wel beter dat deze opnames destijds niet uitkwamen, hier als één werk van bijna een volledig uur zou elk nummer dat niet de toenmalige langspeler gehaald zou hebben een verlies geweest zijn. Dit is een ontzettend goed album

Deze is nu verkrijgbaar in de veel te dure Tone Poet Series van Blue Note. Toch heb ik em wel besteld, omdat de cd versie niet veel goedkoper is. Doe dan maar zo'n audiophile 180 gram super hyper fidelity vinyl in gatefold uitvoering.

Daar zat ik laatst op de site van Blue Note ook watertandend naar te kijken. Ik ga die serie wel in de gaten houden en wellicht enkele absolute favorieten aanschaffen. Deze moet ik snel eens gaan beluisteren, ken 'm totaal niet, alleen het titelnummer, dat ken ik van Joe Henderson's gelijknamige album, toch?

Ik heb nog Hutchersons Oblique en McLeans It’s Time op het oog maar verder is het mij echt te prijzig. Ik weet niet of dat helemaal dezelfde compositie is Tony

It's Time is inderdaad ook zo'n schaars verkrijgbaar album en de hoes is prachtig. Cornbread van Lee Morgan heb ik al op CD, anders had ik die zeker overwogen, schitterend om op vinyl te hebben. Etcetera van Wayne Shorter komt ook nog in aanmerking. En wellicht deze ook, we gaan weer luisteren, Soledad...

Beetje off-topic, maar ik zat te kijken naar de Tone Poet-uitgave van Hendersons 'State of the Tenor, Volume 1', maar ik schrok ook wel een beetje van de prijs inderdaad.

De uitvoering van Bedouin is echt om te smullen. Beter dan de versie die later werd opgenomen voor Grant Green's Matador...

With: Joe Henderson (tenor saxophone), Grant Green (guitar), Duke Pearson (piano), Bob Cranshaw (bass), Al Harewood (drums)

Dit is Bobby Hutcherson's eigenlijke debuut want opgenomen in 1963. De plaat werd echter niet eerder uitgebracht dan 1999. Die Conoisseur cd werd al snel één van de zeldzamere Blue Note cd'tjes en stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Net toen ik 40 euro wilde neertellen voor een exemplaar hoorde ik dat deze uitgegeven ging worden in de Tone Poet serie voor eenzelfde bedrag. U begrijpt wel welke keuze ik toen heb gemaakt.

Dit is door en door een debuutplaat. Het zou niet zo lang meer duren voordat Hutcherson onder de bezielende leiding van onder meer Jackie McLean en Grachan Moncur III het meer experimentele pad opging. En later ook zelf als leader. Daar is hier echter nog niets van te horen. Het is een typische Blue Note sessie met naast Hutch zelf ook schitterende rollen voor een ingetogen Joe Henderson en een soepel spelende Grant Green. Het is daarmee niet de spannendste plaat van Hutcherson en ook niet de beste maar wel een bijzonder aangename en op zichzelf nog steeds een must om in de kast te hebben staan. Want één uit een dozijn is het zeker ook weer niet.

Maar lekker dus wel. Opener 'Mirrors' kent een uiterst warme en aangename sfeer vergelijkbaar met 'Lazy Afternoon' van Pete LaRoca. Net als op die track is het Henderson die uiterst gevoel en met heel veel gevoel voor stijl soleert. Daarna wordt de plaat langzaam maar zeker wat swingender met meer uptempo bop nummers. Fijne composities en nog betere improvisaties. Hutch laat al duidelijk merken dat hij uiterst virtuoos is en een eigen sound heeft op de vibes. Hij klinkt geenszins als die andere grote vibrafonist Milt Jackson. Het schijnt overigens wel Jackson te zijn die Hutcherson heeft geïnspireerd muziek te gaan spelen én de vibes op te pakken. Henderson klinkt relaxt en op zijn gemak en hetzelfde geldt voor gitarist Grant Green.

Kant B opent met een hele lange blues, geschreven door Joe Henderson. Het is de minst spraakmakende track van het album. Pianist Duke Pearson heeft mij nooit echt kunnen bekoren al was hij zeker wel een meesterlijk componist. Bedouin is van zijn hand en blijft een uitstekende compositie. De versie op deze plaat heeft wat meer pit dan die op Grant Green's Matador en dat komt de hele compositie wel ten goede eigenlijk. En zo sluit deze plaat af met de beste track van het hele album.

Niet spannend dus maar wel een plaat waar ik heel vaak op terug grijp. De Tone Poet klinkt echt ontzettend mooi maar gaat tegenwoordig voor idiote prijzen. Deze muziek verdient het om veel beter en makkelijker verkrijgbaar te zijn. Dit was mijn eerste Tone Poet en werd zeker niet de laatste. Dit najaar komt Stick Up uit in dezelfde serie. Ik denk niet dat ik de verleiding kan weerstaan.

Wat een overheerlijke relaxte jazz plaat is dit! En wat spelen de mannen allemaal geweldig!

Ik heb via Discogs nog een exemplaar bemachtigd van de Tone Poet LP. Dit overheerlijke album klinkt werkelijk uitstekend en zit in zo'n fraaie gatefold hoes met mooie zwart-wit foto's aan de binnenzijde. Ga ervoor zou ik zeggen.

Ik heb hem al een tijd en Tone Poet bevalt eigenlijk altijd wel en tegenwoordig verschilt de prijs al bijna niet meer met 'gewone releases'.

Krimpflatie van de gewone releases.

Blijkt er nu net een re-release te zijn:

Bobby Hutcherson: The Kicker (Tone Poet Vinyl) (Reissue) (180g) (LP) – jpc.de