The Moon Seven Times - 7=49 (1994)

Deze plaat valt me na een heel aardig debuut toch wel tegen. Het zeurt een beetje door, wat te dreampopperig met de nadruk op 'pop' en de zangeres kan me weinig boeien.

Uitstekende 2e plaat van de band na een waan debuut. Het ligt deels in het verlengde. Ethereal. Dromerig. Her en der wat andere accenten. Helaas ook deze geruisloos verdwenen. Onbegrijpelijk. Voor mij tenminste. Wel echt mijn ding ja. De sound. De gitaren soms over elkaar. Prachtig ja. Bestaan al lang niet meer. Na deze kwam er nog een 3e album en ook dat verkocht niet neen. Einde oefening. Frayne als gitarist ging verder met Lanterna. Hetgeen ook hier staat of course. We mailen regelmatig met elkaar. Daar waar dat vroeger via snail mail verliep. Onbekend maakt onbemind. En zo moge het zijn. Helaas dan wel

In het hart van de jaren negentig, te midden van de bloeiperiode van de dreampop, lanceerde The Moon Seven Times hun tweede opus, "7=49". Dit album, geëtst in de annalen van de muziekgeschiedenis, biedt een auditieve reis die zowel de kenner als de toevallige luisteraar zal betoveren.

Het album opent met "Knock Intro", een schijnbaar triviaal voorspel dat de luisteraar zachtjes meevoert naar "Knock", de eerste echte parel van de verzameling. Hierin vinden we een verrassend stevige compositie die, hoewel stevig verankerd in de dreampop, flirt met de rauwe energie van indie.

Voortschrijdend naar "Guppy", worden we getrakteerd op een subtielere klank, die, ondanks de schijnbaar willekeurige titel, een diepere laag van dromerigheid aan het album toevoegt. "Crybaby" volgt, een nummer dat met zijn pure indierock-vibe en luidruchtige uithalen de stilte doorbreekt en onstuimigheid brengt.

Met "Let the Other One Stay" keert de droomachtige sfeer terug, gekenmerkt door een fluisterende zang die net boven een ingetogener instrumentale begeleiding zweeft. De rust wordt echter kortstondig verstoord in "My Game", waar een dominante gitaar de leiding neemt en de luisteraar uitnodigt tot introspectie.

"Desert Vineyards" leidt ons verder door dit muzikale landschap met een titel die het bestaan van woestijnwijngaarden suggereert, terwijl "John Intro" een voorspel vormt tot "John", een nummer dat, ondanks zijn stevige aanpak, een ontspannen beluistering faciliteert.

"The Pavement Shines" zet de toon voort, maar het is "On a Limb" dat met zijn ingetogenheid een moment van reflectie biedt. "Curling Wall" omarmt de luisteraar vervolgens met zijn dromerige klanken.

"Anyway", mijn persoonlijke favoriet, betovert met echoënde gitaren en terughoudende zang, geweven in een rijke melodie. Afsluitend biedt "I’ll Gather Flowers" een prachtig duet van begeleiding en zang, die, elk hun eigen pad bewandelend, toch een harmonieuze eenheid vormen.

Zo eindigt "7=49" van The Moon Seven Times, een album dat zich onderscheidt door zijn diversiteit en diepte, een ware trip door het landschap van de dreampop. Met elke noot en elk woord voegt het een rijke laag toe aan het muzikale mozaïek van de jaren negentig, een onuitwisbare indruk achterlatend op het canvas van de tijd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl