Dare - Blood from Stone (1991)

Niets byzonders, niet spectaculair, maar gewoon lekkere gangbare eighties-rock/metalmuziek, al issie uit '91. Het openingsnummer vind ik nog het best. De rest is o.k. 3,5

Doorsnee hardrock. Hoort niet bij Dare.

Joh, ja, ik ken deze band verder niet, niet meer dan alleen dit album. Ik vind het niet bijzonder maar wel relaxed zeg maar. De rest is kennelijk toch iets anders als ik zo de recensies op andere albums mag geloven. Alleen om te weten wat het later werd zou ik het al wel eens willen horen.

Gitarist Vinny Burns is echt "on fire" op dit album van voormalig Thin Lizzy toetsenist Darren Wharton. De Scot Gorham/gary moore ierse riedeltjes zoals ze bij Lizzy klonken komen hier ook weer bovendrijven zo af en toe. Wharton heeft besloten dat hij zelf ook goed kan zingen maar zijn stem mist persoonlijkheid zodat dit melodic rock album zich maar moeilijk kan onderscheiden van de rest van de genre genoten. Verder niks mis mee eigenlijk. En oh ja, die Burns soleert als een dolle als die de kans krijgt, oh, dat had ik al geschreven. Voor fans van Blue murder, badlands, Heavy Bones e.d.

Dit is inderdaad de vreemde eend in de bijt in de catalogus van Dare. De band rond frontman Darren Wharton (zang en toetsen, ex-Thin Lizzy) debuteerde met een vijfsterrenplaat waarop ze een heel eigen variant van AOR-achtige rock presenteerden: veelal gedragen nummers met de omfloerste, ietwat hese stem van Wharton. Op latere albums zouden ze daar wat keltische invloeden aan toevoegen, waardoor de muziek van de band echt een eigen gezicht heeft.
Dit tweede album wijkt daar op een nogal opmerkelijke manier van af: het is van die standaard party-hardrock (later zouden we dat 'hair metal' gaan noemen) die eind jaren tachtig, begin jaren negentig zo gewoon was, en die kort daarna weggevaagd zou worden door Nirvana en de grunge-stroming.

Nou heeft dit album zo zijn pluspunten als je van dat genre houdt. Binnen de beperkte mogelijkheden van dat genre is dit namelijk een heel behoorlijke plaat waar het meeste aan klopt. Zang, gitaarwerk en productie zijn dik in orde. Dit album knalt uit je speakers en ligt dus heerlijk in het gehoor. Maar de composities zijn behoorlijk middelmatig, op een paar uitschieters na. Eigenlijk standaard hair metal, die zich in het grote aanbod van destijds niet voldoende onderscheidt. De solo's van Vinnie Burns zijn top en eigenlijk is het ook wel eens leuk om de meestal omfloerst zingende Darren Wharton eens 'full throttle' te horen gaan. Dat kan-ie namelijk best aan. Maar op haar andere platen toont Dare veel meer een eigen gezicht.

Vreemd eigenlijk dat ze voor dit tweede album kozen voor zo'n drastische koerswijziging, terwijl het heel anders klinkende debuut toch zeer lovend ontvangen was en ook heel behoorlijk verkocht. Zeker in Engeland, waar het album zelfs een hit opleverde. Wellicht was het onder druk van platenmaatschappij A&M, die besloot dat de band maar moest meeliften op de heersende hardrockmode. Waardoor het een 'make it or break it'-plaat moest worden voor Dare. Het werd dat laatste, want na deze relatieve flop liet A&M de band vallen en werden navolgende albums uitgebracht op het kleine Duitse MTM-label van oud-profvoetballer Thomas Hässler.

Deze opvolger van hun voortreffelijke debuut is inderdaad wel iets andere koek qua stijl. Al vind ik het ook weer niet zó mega groot als sommigen (inclusief Wharton zelf lange tijd) ons willen doen geloven. Het is alleen allemaal wat meer gitaargericht. De synths die op het debuut de hoofdrol vervulden zijn ingeruild voor de gitaar van Burns. En dat bevalt me prima eerlijk gezegd. De beste man tovert de mooiste riffs en solo's uit z'n instrument. De band klinkt hierdoor wat meer mainstream inderdaad. Maar mij stoort het geenszins. Volgens Wharton werd de band deze hoek in gedrukt door A&M. Ze wilden van Dare hun Bon Jovi maken. Na de succesvolle tour met Europe en hun alleraardigst verkopende debuut moest er gecasht worden vonden ze. Dat mislukte helaas en Dare verdween in de marge.