George Lewis - Homage to Charles Parker (1979)

zet net ff te kijken naar de line-up van deze plaat en ik zie dat Anthony davis mee speelt.

maar eens op zoek naar dit werkje. Chicago Slow dance van Lewis vind ik een van de betere werken die ik het laatste jaar heb gehoord.

3,5/5 maar korenbloem?

Ik vind deze echt ontzettend mooi. Het is niet zo experimenteel, niet zo piepend en knarsend, noch niet zo een bizarre luisterervaring zoals gebruikelijk met George Lewis: ''Waar heb ik in godsnaam naar zitten luisteren?'', maar ik vind dit toch wel ontzettend mooi. Deze hommage aan 'Bird'.

'Homage to Charlie Parker' moet wel zijn meest toegankelijke plaat zijn. En ondanks het gegeven dat ik zijn experimentele solo platen geweldig vindt, vind ik dit wel echt wonderschoon. Het is speels en wat betreft instrumentatie gelijk aan oude opvattingen binnen jazzmuziek. Het lijkt bij aanvang - simpelweg kijkend naar het affiche - op een traditionele jazzplaat die het AACM label even loslaat. Gewoon een kwartet geweldige muzikanten die zonder al te veel dissonantie elkaar prima aanvullen. Op het eerste gehoor blijkt echter dat dit werkje ook gewoon weer ontzettend bijzonder in elkaar zit.

Lewis weet de meest fantastische geluiden uit zijn trombone te halen. De ene keer piept het weer en weet je ondubbelzinnig dat dit George Lewis moet zijn. De andere keer klinkt hij zo vreedzaam dat je toch even goed moet zoeken of er tijdens de opnames toch niet iemand anders óók een trombone in zijn handen had. Abstracte opvattingen worden hier als op geen enkele andere AACM lp zo goed gemengd met klassieke (blaas-)bop.

Bovendien is een plaat nooit saai of vervelend als creatief genie Anthony Davis meespeelt. Ongelooflijk, wat een pianist. Ik moet toch telkens weer concluderen dat er niemand zo is, noch was, zoals hij. Wat een held, wat een muzikant! Puur, dissonant, chaotisch, ritmisch, gestructureerd en nog een paar tegenstrijdigheden. Hij kan als geen ander (ik kan alleen zijn spirituele voorganger Muhal Richard Abrams bedenken) zo structureel chaotisch spelen en een luisteraar toch plagend in constante verwarring brengen en achterlaten in absolute trance.
Ik ben altijd een beetje leeg nadat zulke muzikanten zijn losgegaan. Zelfs als het zo'n warme en doch zeker toegankelijke plaat betreft als deze.

4/5