Kan een mens € 19,50 uitgeven louter op basis van een aangenaam kleurenschema op een hoes en een fel appelerende albumnaam ("Rosso, verde, giallo e blu")?
Het antwoord is ja, zeker wanneer de muzikant in kwestie Paolo Fresu is. De krantenrecensie in kwestie maakte gewag van "zijdezachte" muziek. "Zijdezacht" kan zo'n bijvoegelijk naamwoord wezen waarbij je spontaan denkt aan wasverzachter Robijn.
Laat dat nu net min of meer de sfeer weergeven van Fresu's trompetspel. Het klinkt fluweelachtig. Na "Rosso, verde ..." schafte ik dit dan ook blindelings aan: Fresu, Bley ... kon niet fout gaan
Zo klinkt deze langspeler overall downtempo: niet meteen "ow! how! how!"-sensationeel, maar er waaiert een heel knusse (dat wasverzachter-lexicon toch

) vibe doorheen deze negen nummers.
Een ingehouden werk dit, misschien net daarom zo verdraaid mooi
