Curtis Mayfield - New World Order (1996)

Eerste twee nummers zijn echt heel erg goed. Daarna erg wisselvallig, maar nooit onvoldoende.
Sowieso diep respect voor Curtis dat ie zich nog eenmaal wist op te laden om, ondanks zijn verlamming, een plaat op te nemen. Aan zijn stem te horen valt het zingen hem ook zwaar. Toch is hij nog even scherp als altijd, en het sociale commentaar blijft dat ook.

Moet deze nog even wat vaker luisteren voordat ik een definitieve stem geef. Was eigenlijk niet heel handig om nu al te stemmen 3 is misschien veels te laag, dunno.

Back to Living Again vind ik iig al een erg goed nummer

Zit op 4* nu maar denk niet dat het hoger gaat worden. T/m track #4 had ik 5 sterren in mijn hoofd, maar zakt helaas iets af dan.

Waar ik mijzelf echt mateloos aan irriteer is die rap op 'Just a Little Bit of Love'..... waarom?????? Nummer klinkt zó goed, maar die raps verzieken het hele nummer. Zonde!!

Vind het verder bij vlagen héél goed klinken, helaas geen constant niveau, daardoor 4 sterren. Goede plaat wel!

dit album is natuurlijk niet echt funky meer. rolstoelfunk eventueel. nee dat zijn geen leuke grapjes

dit album is meer soul/r&b met een vleugje blues wat ik af en toe hoor.
ik vind het wel een heel intiem en persoonlijk album. het sprankelende is er uiteraard niet meer zoals hij dat 25 jaar eerder had, maar dat mag en kan je gewoon niet verwachten.

Inderdaad een nogal wisselvallig plaatje. Zijn eerste 2 nummers kun je zo scharen onder de man zijn beste werk. De productie vind ik overgens niet echt lekker. Zijn oude geremasterde platen klinken gewoon beter. Dat modern gedoe past gewoon niet geheel bij curtis. Maar zo erg als zijn vorige take it to the streets is het gelukkig niet dat vind ik dus echt een ramp. Dit is helemaal goed te horen op we poeple who are darker than blue nr 6. Dat van zijn debuut komt mooi nummer trouwens. Omdat het de laatste plaat van curtis werd had ik natuurlijk gehoopt dat het weer een klassieker zou worden. Curtis mayfield is overleden op 26 december 1999. Sinds 1990 was de man verlamd. Here but i'm gone nr 8 vind ik zijn laatste echte goede nummer van deze cd. De rest is aardig tot redelijk.

Hoewel dit album niet het niveau haalt wat deze legendarische artiest in zijn beginjaren haalde, toch alom respect voor een verlamde Curtis Mayfield. Bij vlagen hoor je zijn genialiteit terug, maar qua productie leunt dit album af en toe teveel op moderne r&b. Ik zou het album niet als slecht typeren, maar het oude werk van Curtis staat kwalitatief toch mijlenver boven dit album.

Mee eens met principal en eigenlijk niets aan toe te voegen.

Hah, dat is Mavis Staples op Ms. Martha.

Here but I'm gone is geniaal, anders is het album helaas enkel oke.
Ms Martha en het titelnummer leg ik af en toe nog eens op.