Rod Picott - Summerbirds (2007)

het 4e album van de inmiddels 59 jarige singer/songwriter Rod Picott. ook dit album werd uitgebracht op zijn eigen Welding Rod Music label. de man was ten tijde van dit album 43 jaar oud en dat is op dit album goed te horen aan zijn nog "jonge" en heldere stem. op zijn laatste 2 albums "Paper Hearts and Broken Arrows" (2022) en "Starlight Tour" (2023) klinkt zijn stem een stuk meer doorleefd, heser en rauwer, maar dan zijn we ook 15 jaar verder.

het is mij niet duidelijk waarom dit album destijds in Nederland lauw werd ontvangen, want het is wederom een heel coherent "roots/americana" album met uitsluitend sterke songs volgens een beproefd recept. rockende tracks worden afgewisseld met rustiger werk (akoestische ballads en mid-tempo nummers). 9 "originals" van de man zelf en 2 tracks co-written 3) met Slaid Cleaves en 10) met Sean Patrick McGraw.

het album opent met het fel rockende "Jealous Stars", gevolgd door het up-tempo "Hand Me Down", een nummer dat niet zou misstaan op een Bruce Springsteen album. "Sinner's Prayer" dat hij samen met Slaid Cleaves schreef met een "twangy" gitaar is een bescheiden rocker, niet opvallend sterk waarna de intieme, kale ballad "Trouble Girl"volgt, het eerste nummer dat mij echt pakt, 1 van de hoogtepunten van dit album. "Just Like Love" heeft iets weg van een slow blues en luistert lekker weg, evenals de wat doorsnee mid-tempo track "When Your Bird Won't Fly".

dan komen we vanaf track 7) bij de ballads, waar de man patent op heeft en die zijn alle van uitzonderlijke klasse. de schitterende melodie van "Something in Spanish" spaarzaam ingevuld met o.a. piano en accordeon "raakt" onmiddellijk. "Moscow Idaho" en "Worry Doll" trekken deze sfeer door, waarvan met name het laatste een kippenvel nummer is waarin prachtige accenten worden gelegd door het vioolspel van Amanda Shires. de viool horen we terug in het ingetogen "You Can't Talk to Me Like That Anymore", waarna het album afsluit met de net iets mindere ballad "Little Bird".

al met al een zeer fraai album van Rod Picott, waarbij het vooral de ballads zijn die mij weten te raken en gelukkig zijn die op dit album in de meerderheid. de man maakte in 2009 een duo-album met Amanda Shires "Sew Your Heart with Wires". een album dat ik (nog) niet ken. overigens benieuwd wanneer hij weer eens voor een concertreeks Nederland zal aandoen.

Album werd geproduceerd door Rod Picott en David Henry

de muzikanten op dit album:

Rod Picott: vocals, acoustic guitars
Pat Buchanan: electric guitars
Paul Slivka, David Henry: bass
Craig Wright, Steve Bowman, Paul Griffith: drums
John Deaderick: piano, organ, accordion
Amanda Shires: violin
David Henry, Rod Picott, Amanda Shires: harmony vocals

N.a.v. bovenstaande post ook maar weer eens beluisterd. Kan mij volledig vinden in de bevindingen van potjandosie, echter met uitzondering van Sinner's Prayer. En dat behoeft enige toelichting.

Ik vind dit namelijk wél een van de sterkere songs. Maar de uitvoering had beter gekund: de twangy gitaar is wat mij betreft wat over the top. En bij de zang hoor je hier duidelijk dat hij zijn best doet om 'mooi' te zingen. En omdat hij daar de stem niet voor had, maar toch vreselijk zijn best doet, is het wat te geforceerd. Door verschillende oorzaken is zijn stem later veel rauwer geworden. Dan hoeft hij net meer mooi te zingen en komt zijn zang rechtstreeks uit zijn hart. En dat komt de zeggingskracht heel erg ten goede.

Dat Sinner's Prayer echt een fraaie song is kun je horen op de versie die hij op het album Wood, Steel, Dust + Dreams heeft uigebracht. Dat album - uit 2020 - bevat nieuwe versies van een groot aantal nummers die hij samen met school- en boezemvriend Stad Cleaves in de loop der jaren heeft geschreven, waaronder dus ook deze Sinner's Prayer.