The Impressions - People Get Ready (1965)

People Get Ready is een van mijn favorete nummers allertijden, ik moet deze cd dus maar eens een keer een kans gaan geven denk ik.

Je ziet de titel van dit album en je weet dat je de grootste hit van The Impressions te pakken hebt. In deze tijd bestond The Impressions nog uit Mayfield, Gooden en Cash wat altijd voor een prachtige harmonie gezorgd heeft. Kwaliteitsoul met tekstuele inhoud.

Woman’s Got Soul – uiterst sfeervolle doo-wop
Emotions – mooi en ook wel meeslepend nummer
Sometimes I Wonder – lichtvoetig en sfeervol
We’re in Love – lekker volle blazers in dit nummer
Just Another Dance – de sfeer blijft er goed in met mooie muzikale omlijsting
Can’t Work no Longer – weer wat meer de doowop erin
People Get Ready – een meer dan prachtige klassieker. Wat een fantastisch nummer blijft dit zeg.
I’ve Found Out That I’ve lost – taking it down with a ballad
Hard to Believe – tempootje wordt hier zelfs nog even verlaagd
See the Real Me – mooie koortjes vallen extra op in dit nummer
Get Up and Move – moet de titel een grotere voorzet geven? Vol de swing in.
You Must Believe Me – erg fijne afsluiter

(bron: Opus de Soul)

En ook in 1965 scoren The Impressions hoog in de 100 Greatest Albums. Net als in 1964 en 1963. Dit keer plaats 16, In BestEverAlbums een 74e plaats.
Maar hoewel ook dit album zeker niet mijn kopje thee is, het nummer People Get Ready klinkt wel erg fijn.Daarna I’ve Found Out That I’ve lost. Klinkt ook wel aardig. Maar daarmee is de koek ook op.
Snel nog eens beluisteren zal ik dit niet. Het blijft muziek die niet voor mij is gemaakt.
2,5* en dat is dus een kwestie van smaak.

Alleen Just Another Dance vind ik een stuk minder als de rest. People Get Ready is toch wel het hoogtepunt.

jorro Waarom probeer je nog deze soul albums uit deze periode? Dit genre is duidelijk niks voor jou. Ik snap dat je top albums lijsten afwerkt, maar m.i. zonde van je tijd om deze soul albums een luisterbeurt te geven.

People Get Ready is inderdaad een heel mooi nummer.

Komt niet in de buurt van de smakelijke melange van soul en funkdie Curtis Mayfield in de vroege jaren '70 zou gaan maken, maar het titelnummer is een onsterfelijke klassieker, en vooral de harmoniezang op dit album valt me erg mee. Het klinkt allemaal soms wat zoet, maar in dit geval helt de balans wel over richting fijne, smaakvolle soul.

3,5 sterren