Lis Er Stille - Apathobvious (2007)
mijn stem
4 stemmen
Denemarken
Rock
Label: Brutal But Sentimental
-
Præludium (2:22)
-
Lorelei (12:14)
-
Land Mítt (1:12)
-
Hvalfangeren (13:28)
-
Trasition (7:20)
-
Lys over Tid (10:24)
-
Spurven (2:52)
-
Fyri Framman (10:01)
0
Yann Samsa
geplaatst: 19 augustus 2011, 17:39 uur
LIS ER STILLE - APATHOBVIOUS (2007)
4,5*
Promise me you will not die. You will die doing something. Doing something about it. About this all!
Met deze woorden nam hij me mee in de circel, en begon hij oneindig veel toertjes te draaien. Oké, volledig nuchter was de langharige muzikant niet meer - maar in dronken toestand zegt een mens de meest zinvolle en correcte zaken....
Het was op Dunk!Festival, een onbekend mekka voor post-rock/instrumental en andere alternatieve rock allerhande. Een kleinschalig festival, maar o zo intiem en intens. Daar werd ik omvergeblazen door het optreden van deze band.
Lis Er Stille stond op het podium met één drummer, één bassist, één gitarist en een vocalist/keyboardist die sporadisch eens de viool in handen nam. Behoorlijk klassieke formatie, maar de inkadering, de sfeer, de vocalen en de composities waren zoveel meer.
Het was pas na dat dat concert dat ik dit album heb beluisterd, daarvoor kende ik enkel wat losse nummers van hun derde en meest recente plaat The Collibri.
Die is harder, met meer metalelementen. Hun eerste was dan meer hun progalbum, epische nummers die zich af en toe verliezen in enkele clichés. Dat album, The Construction Of The Amp Train, is trouwens behoorlijk zeldzaam; er zijn een kleine 500 exemplaren van gemaakt - en op vandaag is de schijf nergens meer te krijgen.
Deze is het meest intens, het puurst. En het minst hokjes-denkend. Niet echt te omschrijven als prog, en nog minder als metal. Wel als een bundel zeer meeslepende, emotionele en sfeervolle songs.
Echt post-rock is het niet, maar door de lange instrumentale opbouwen is het wel best goed onder die term te definiëren. De vocalen zijn enorm hoog maar naar mijn mening komen ze geen enkel moment als cheesy over. Integendeel; ze dragen een immense kracht en tederheid met zich mee. Dat in samenspel met een zeer sprookjesachtige sfeer.
Eigenlijk zijn er maar vier muzikale hoofddelen, diegene die de 10min overschrijden. De rest zie ik als zeer geslaagde tussendelen die in dienst staan van de samenhang en het opbouwend karakter te goed komen - terwijl zo'n kortere intermesso's meestal de climaxen demperen.
Een prachtig album. Zo één die je met een koptelefoon beluisterd, net voor of tijdens het slapengaan. Een geruststelling, een zachte hand die je vredig in slaap laat doezelen. Een dromerige vriend.
4,5*
Promise me you will not die. You will die doing something. Doing something about it. About this all!
Met deze woorden nam hij me mee in de circel, en begon hij oneindig veel toertjes te draaien. Oké, volledig nuchter was de langharige muzikant niet meer - maar in dronken toestand zegt een mens de meest zinvolle en correcte zaken....
Het was op Dunk!Festival, een onbekend mekka voor post-rock/instrumental en andere alternatieve rock allerhande. Een kleinschalig festival, maar o zo intiem en intens. Daar werd ik omvergeblazen door het optreden van deze band.
Lis Er Stille stond op het podium met één drummer, één bassist, één gitarist en een vocalist/keyboardist die sporadisch eens de viool in handen nam. Behoorlijk klassieke formatie, maar de inkadering, de sfeer, de vocalen en de composities waren zoveel meer.
Het was pas na dat dat concert dat ik dit album heb beluisterd, daarvoor kende ik enkel wat losse nummers van hun derde en meest recente plaat The Collibri.
Die is harder, met meer metalelementen. Hun eerste was dan meer hun progalbum, epische nummers die zich af en toe verliezen in enkele clichés. Dat album, The Construction Of The Amp Train, is trouwens behoorlijk zeldzaam; er zijn een kleine 500 exemplaren van gemaakt - en op vandaag is de schijf nergens meer te krijgen.
Deze is het meest intens, het puurst. En het minst hokjes-denkend. Niet echt te omschrijven als prog, en nog minder als metal. Wel als een bundel zeer meeslepende, emotionele en sfeervolle songs.
Echt post-rock is het niet, maar door de lange instrumentale opbouwen is het wel best goed onder die term te definiëren. De vocalen zijn enorm hoog maar naar mijn mening komen ze geen enkel moment als cheesy over. Integendeel; ze dragen een immense kracht en tederheid met zich mee. Dat in samenspel met een zeer sprookjesachtige sfeer.
Eigenlijk zijn er maar vier muzikale hoofddelen, diegene die de 10min overschrijden. De rest zie ik als zeer geslaagde tussendelen die in dienst staan van de samenhang en het opbouwend karakter te goed komen - terwijl zo'n kortere intermesso's meestal de climaxen demperen.
Een prachtig album. Zo één die je met een koptelefoon beluisterd, net voor of tijdens het slapengaan. Een geruststelling, een zachte hand die je vredig in slaap laat doezelen. Een dromerige vriend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.